Morze księżycowe – duża, ciemna, pokryta zastygłym bazaltem równina na Księżycu, powstała na skutek rozległych wylewów lawy, których większość nastąpiła pomiędzy 3,8 a 3,1 mld lat temu. Obszary takie zostały nazwane maria, łac. morza, przez wczesnych astronomów, którzy porównali je do mórz ziemskich. Odbijają mniej światła niż obszary górskie lub góry, które są starsze i pokryte regolitem. Morza pokrywają 16% powierzchni Księżyca, najwięcej ich znajduje się po jego widocznej stronie. Kilka mórz znajduje się na niewidocznej stronie – są one znacznie mniejsze, przeważnie są to bardzo duże kratery, gdzie następowały lokalne wylania lawy.
Duża część mórz księżycowych wypełnia wnętrza basenów uderzeniowych; przykładowo Mare Imbrium jest drugim co do wielkości basenem uderzeniowym na Księżycu (po basenie Biegun Południowy – Aitken, niewypełnionym lawą bazaltową) i jednym z największych w Układzie Słonecznym.
Nazwy mórz księżycowych wprowadził włoski astronom Giovanni Battista Riccoli. thumb|450px|center|Widoczna strona Księżyca z morzami i kraterami
Morza księżycowe Mare Anguis Mare Australe Mare Cognitum Mare Crisium Mare Fecunditatis Mare Frigoris Mare Humboldtianum Mare Humorum Mare Imbrium Mare Ingenii Mare Insularum Mare Marginis Mare Moscoviense Mare Nectaris Mare Nubium Mare Orientale Mare Serenitatis Mare Smythii Mare Spumans Mare Tranquillitatis Mare Undarum Mare Vaporum Oceanus Procellarum
Jeziora Lacus Aestatis Lacus Autumni Lacus Bonitatis Lacus Doloris Lacus Excellentiae Lacus Felicitatis Lacus Gaudii Lacus Hiemalis Lacus Lenitatis Lacus Luxuriae Lacus Mortis Lacus Oblivionis Lacus Odii Lacus Perseverantiae Lacus Solitudinis Lacus Somniorum Lacus Spei Lacus Temporis Lacus Timoris Lacus Veris
Zatoki Sinus Aestuum Sinus Amoris Sinus Asperitatis Sinus Concordiae Sinus Fidei Sinus Honoris Sinus Iridum Sinus Lunicus Sinus Medii Sinus Roris Sinus Successus
Bagna Palus Epidemiarum Palus Putredinis Palus Somni
Przypisy
Bibliografia