thumb|300px|Fortepian Małecki z 1896 roku thumb|300px|Fortepian, Warszawa ok. 1870 r. thumb|Wnętrze fortepianu Małecki z ok. 1896 r. Wytwórnia fortepianów i pianin Małecki – fabryka fortepianów i pianin, działająca od 1860/61 r. do II wojny światowej w Warszawie, ul. Aleksandria 2779, od 1880/81 r. ul. Przemysłowa 35, we własnym budynku fabrycznym ze składem ul. Nowy Świat 24 i od 1908/9 r. ul. Piękna l, od ok. 1911 r. Al. Ujazdowskie 17 (Zakopowa 3), w latach międzywojennych ul. Zajączkowska 5. Założona przez byłych pracowników wytwórni S. Zembrzuskiego — Juliana Małeckiego (1834–1912)Małecki, Julian, 1834 – 16 VII 1912 // Polska Biblioteka Muzyczna i Wiktora Schrödera, którzy przejęli ją po śmierci pryncypała. Od 1872 r. zakład pod firmą Małecki prowadził po odejściu wspólnika Julian Małecki. Od ok. 1912 właścicielem firmy zostali Edmund Czarnowski, Stanisław Zembrzuski i Stanisław MałeckiMałecki & Szreder // Wytwórnie | Fortepian w zbiorach polskich.
Wytwórnia zyskała renomę. Otrzymała nagrody: - Paryżu 1867 – medal srebrny za fortepian krzyżowy z podwójną ramą metalową, sześcioma wspornikami,mechaniką angielską repetycyjną, fornirowany palisandrem (za 1000 rb.) - Wiedniu 1873 – medal zasługi - Paryżu 1878 – medal brązowy - Warszawie 1886/7 – medal złoty - Paryżu 1889 – medal srebrny - Niżnym Nowogrodzie 1896 – medal złoty.
Od 2.1.1871 r. posiadała tytuł uprzywilejowanego dostawcy Konserwatorium Warszawskiego. Od 1869 r. budowała instrumenty z zawieszoną płytą rezonansową własnej konstrukcji. 1871 wyposażona w 4 warsztaty zatrudniała 12 pracowników z produkcją roczną wartości 9.000 rubli (zużyte materiały 2.100, wartość fabr. 3.000, płace 3.500 rb.); 1872 zatrudniano 44 osoby, wartość produkcji 45.000 rb.; 1877 — 32 osoby; 1879 30 osób; 80 instrumentów za 36.000 rb.; 1880 — 40 osób, 55.000 rb.; 1884 — 41 osób, 55.000 rb. (100 instrumentów); 1903 — 4 r. 25 — 27 osób, 34.000 rb. (fortepiany 17.800, pianina 15.200 rb.) przy wyposażeniu m.in. w 30 warsztatów stolarskich, piłę taśmową i frezarkę. Od 1889 posiadała filię w Wilnie, ul. Dominikańska 16. 1904 firma zbankrutowała i zakład czasowo zamknięto. Jego dotychczasową produkcję oceniano na 6.000 (w rzeczywistości ok. 3.800) instrumentów wartości 3 milionów rb. Budynek fabryczny przy ul. Przemysłowej odkupiła na licytacji przez pośredników wytwórnia Kerntopfów, która przeniosła się tam 1909. Firmę Małeckiego otwarto ponownie 1908/9. Do 1912 zatrudniała 24—30 prac. z produkcją roczną wartości 33.000 rb. W późniejszym okresie działała na małą skalę i bez powodzenia. Największe sukcesy osiągnęła w XIX w. Instrumentolog J. Hirt ocenił ją jako jedną z ważniejszych na świecie do 1880. Wiele instrumentów Małeckiego zachowało się do dziś w zbiorach prywatnych i muzealnych.
Numery seryjne ok. 1864 — 5 r. — 147 1866 r. — 165 1869 r. — 543 1872 r. — 320 1875 r. — 845 1878 r. — 1184 1880 r. — 1344 1881 r. — 1454 1885 r. — 1864 1887 r. — 2096 1888 r. — 2191 1889 r. — 2300 1895 r. — 2505 1900 r. — 2974 1901 r. — 3262 1902 r. — 3469 1904 r. — 3800 1908 r. — 3864 1913 r. — 4037
Przypisy
Bibliografia Książka Beniamin Vogel Historia muzyki polskiej tom X „Fortepian polski”, Wydawnictwo Sutkowski Edition, Warszawa, stron 299, format: 16,5x23,5 cm
Linki zewnętrzne Małecki & Szreder - Fortepian skrzydłowy (Warszawa, ok. 1864-65) z Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku Julian Małecki - instrumenty z Kolekcji Zabytkowych Fortepianów im. Andrzeja Szwalbego w Ostromecku i Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku Małecki Małecki Małecki