mały|Louis Dewis, „Stary żebrak”, 1916 Żebranie, żebractwo – proszenie w miejscu publicznym o dobrowolne wsparcie materialne bez oferowania czegokolwiek w zamian (np. towaru lub usługi). W niektórych krajach jest nielegalne.
Może łączyć się z włóczęgostwem, bezdomnością i ubóstwem, a także nałogami, np. alkoholizmem.
Prawo a żebractwo Polskie prawo wykroczeń
Wykroczenie stanowi żebranie osoby, która ma środki do życia lub jest zdolna do pracy, a także żebranie w sposób oszukańczy lub natarczywy.
Natarczywość przejawia się w zaczepianiu i nagabywaniu przechodniów, uniemożliwianiu im przejścia w celu otrzymania datku. Pod tym pojęciem mieści się również kierowanie wulgaryzmów pod adresem osób, które nie ofiarowały jałmużny. Sposób oszukańczy to wprowadzanie w błąd przechodniów w celu wzbudzenia w nich litości. Zabiegi te mogą polegać na żebraniu w grupie dzieci, udawaniu kalectwa, umieszczaniu fałszywej informacji o ciężkim stanie zdrowia.
Zakazane jest także nakłanianie do żebrania małoletniego lub osoby bezradnej albo pozostającej w stosunku zależności lub oddanej pod opiekę nakłaniającego (art. 104 Kodeksu Wykroczeń).
Zobacz też zakon żebrzący busking fundraising
Linki zewnętrzne
Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń () Aleksander Jelski,
Kategoria:Wykroczenia Kategoria:Ubóstwo