Konstanty Kalinowski (ur. 26 marca 1935 w Wilnie, zm. 27 grudnia 2002 w Poznaniu) – historyk sztuki, profesor UAM, doradca prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego do spraw rewindykacji utraconych dzieł sztuki. W latach 1990–2000 dyrektor Muzeum Narodowego w Poznaniu
Życiorys Urodzony w Wilnie, studia z historii sztuki odbył w latach 1953–1957 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, równocześnie uzyskując dyplom w klasie gry na fortepianie Państwowej Szkoły Muzycznej w Poznaniu.
W latach 1957–1961 był asystentem w Dziale Malarstwa Obcego w Muzeum Narodowym w Poznaniu, od 1961 pracownikiem naukowym tamtejszego Uniwersytetu. W latach 1966–1967 ukończył studia uzupełniające w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wiedeńskiego. Habilitował się w 1971, od 1973 był dyrektorem Instytutu Historii Sztuki UAM, a od 1981 profesorem nadzwyczajnym.
Był przewodniczącym Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów (ICOM) w latach 1999–2002. Do 2000 był dyrektorem Muzeum Narodowego w Poznaniu, odwołany 1 września 2000 roku w dość kontrowersyjnych okolicznościach.
Od 2001 kierował Zakładem Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego, gdzie opracował m.in. nowy program studiów oraz organizował Studium Ochrony i Zarządzania Dziedzictwem Kulturowym. Poza tym był członkiem rady naukowej Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni oraz Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Pracował również jako jedyny Polak w Radzie Naukowej Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze. Znany był z deklarowania konieczności powrotu dzieł sztuki do miejsc ich powstania.
Pochowany został na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu 4 stycznia 2003.
Ważniejsze prace Autor licznych prac z dziedziny historii sztuki XVII i XVIII wieku, m.in.: książki: Lubiąż (1970), Gloryfikacja panującego i dynastii w sztuce Śląska w XVII i XVIII wieku (1973), Architektura barokowa na Śląsku w 2 połowie XVII wieku (1974), Architektura doby baroku na Śląsku (1977), Rzeźba barokowa na Śląsku (1986), redaktor naukowy czasopisma „Artium Quaestiones” współautor publikacji: Barockskulptur in Mittel- und Osteuropa (1981), Studien zur europäischen Barock- und Rokokoskulptur (1985), Studien zur Werkstattpraxis der Barockskulptur im 17. und 18. Jahrhundert (1992), Studien zur barocken Gartenskulptur (1999)
Ciekawostki Sala nr 116 w Zakładzie Historii Sztuki na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego przy ul. Bielańskiej 5 w Gdańsku nosi jego imię. W 1999 nie zgodził się na prezentację w foyer Muzeum Narodowego instalacji I dom, i muzeum autorstwa Zofii Kulik, na którą składała się między innymi grupa komputerowo przetworzonych fotografii pt. Skarby z Ermitażu (1997–1999) – co spowodowało protesty artystki i kuratora wystawy.
Bibliografia
Notka na Gazeta.pl Trójmiasto Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom II: H–Ł (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa 1999, s. 248 (z fotografią)
Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Dyrektorzy Muzeum Narodowego w Poznaniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie Kategoria:Polscy historycy sztuki Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2002