Gwara suwalska – wymierająca gwara języka polskiego charakterystyczna dla mieszkańców Suwałk i Suwalszczyzny. Spokrewniona z dialektem wileńskim i gwarą białostocką. Powstała w wyniku wzajemnego oddziaływania kilku wzorców językowych: polskiego, białoruskiego, litewskiego, w mniejszym zakresie też rosyjskiego i niemieckiego.
Cechy charakterystyczne zanik celownika, zamiast którego używa się konstrukcji z przyimkiem „dla” (np. kup dla mnie, daj dla babci, powiedz o tym dla Marka) forma grzecznościowa tworzona bez użycia słowa pan/pani: Kiedy do mnie zajdzie? Dlaczego o tym dla mnie nie mówił? w formie grzecznościowej tryb rozkazujący równy trybowi oznajmującemu, też bez użycia pan/pani: Siedzi spokojnie! Zapłaci dla mnie sto złotych! specyficzna leksyka, np. dalibóg – „Bóg mi świadkiem”, Blin – placek specyficzne określenia i nazwy własne – np. lelak, wiszczeć, szadzenie Posłuchajmy, jak mieszkanka Suwalszczyzny – pani Jakubowska (z domu Skindzierz, lat 82) – opowiadała o częściach składowych kołowrotka i wspominała minione lata – I wojna światowa – Wigry (nagranie w Żylinach koło Suwałk, 1976)Nagranie opowiadania pani Jakubowskiej (z domu Skindzierz) wykonane na plebanii w Żylinach koło Suwałk, wrzesień 1976 (nagrał Andrzej Masłowski) Plik:Pani Skindzierz Jakubowska objasnia budowe kolowrotka 1976.ogg
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kultura w Suwałkach Suwalska Kategoria:Suwalszczyzna Kategoria:Suwałki