thumb|Witraż z katedry w Worcester przedstawiający śmierć Pendy Penda (zm. 15 listopada 655) – król Mercji od 626 roku.
Pozostawał wierny pogańskiej religii, podczas gdy pozostali anglosascy władcy wyznawali chrześcijaństwo. W 633 roku w bitwie pod Hatfield Chase pokonał Edwina, króla Northumbrii, a w 642 roku pod Maserfield jednego z jego następców – Oswalda. W ten sposób stał się najpotężniejszym władcą na Wyspach Brytyjskich. Walczył ze Wschodnimi Anglami, doprowadził do wygnania króla Wessexu. Poległ pod Winwaed w bitwie z Oswiu, królem Bernicji.
Pochodzenie i data urodzenia Penda, jak podaje Kronika anglosaska, był w piątym stopniu potomkiem Icela, którego genealogia miała prowadzić do Wodana. Penda był synem Pybby, króla Mercji. Według Historia Britonum Nenniusza miał jedenastu braci; z imienia znani są Eowa i Coenwalh. Data jego urodzenia nie jest pewna. Według Kroniki anglosaskiej w chwili objęcia rządów w 626 roku miał 50 lat i panował przez kolejne 30Anglo-Saxon Chronicle, Manuscript A (ASC A), rok 626.. Datę tę kwestionuje się ze względu na fakt, że w 655 roku, gdy Penda miał mieć 80 lat, jego syn Wulfhere był młodym człowiekiemD. P. Kirby, The Earliest English Kings, wyd. 2, Routledge 2000, s. 68.. Wysuwa się pogląd, że zapis Kroniki anglosaskiej jest nieprecyzyjny i Penda zginął w wieku 50 lat po 30 latach panowania, czyli w 626 roku miał 20 latN. Brooks, The Formation of the Mercian Kingdom, [w:] The Origins of Anglo-Saxon Kingdoms pod red. S. Bassett, 1999, s. 166..
Ostatnia wyprawa W 655 roku na czele wielkiej armii najechał Bernicję. Towarzyszyli mu m.in. Cadafael ap Cynfeddw, król Gwynedd, i Aethelhere, król Anglów Wschodnich. Wsparcia wyprawie udzielił Œthelwald, król Deiry.
Przyczyny tej wyprawy pozostają niejasne.
Przypisy
Kategoria:Władcy Mercji Kategoria:Zmarli w 655