Parcelacja – dokonanie podziału większych posiadłości ziemskich (latyfundium, folwark, wspólnota gminna) na mniejsze działki (parcele) i oddanie ich w użytkowanie indywidualnym gospodarstwom w drodze sprzedaży; także unormowany ustawą podział większych gospodarstw rolnych poprzez sprzedaż bądź nadanie.
Na ziemiach polskich W Polsce pierwszych parcelacji dokonano w XVIII wieku. Były to sporadyczne parcelacje związane z oczynszowaniem chłopów. Jedna z takich parcelacji przeprowadzona została przez ks. Józefa Poniatowskiego w starostwie wieluńskim. Parcelacje na masową skalę rozpoczęły się po uwłaszczeniu chłopów w 1864 roku.
W okresie II Rzeczypospolitej w wyniku reformy rolnej rozparcelowano około 2 650 000 hektarów ziemi, która trafiła w ręce chłopówAntoni Mączak,Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, Tom 2, s. 37.. Parcelacji dokonywano obowiązkowo na podstawie planu parcelacyjnego ustalonego na każdy rok przez Radę Ministrów na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnejDz.U. Rz. P. z r.1926 o wykonaniu reformy rolnej, Nr 1, poz.1.. Parcelowana ziemia pochodziła z własności Skarbu Państwa, majątków tzw. martwej ręki, i innych nieruchomości ziemskich, nie wyłączając ordynacji rodowych i była przeznaczana w pierwszej kolejności na uzupełnianie gospodarstw karłowatych, a następnie na tworzenie nowychPraca zbiorowa,Wielka ilustrowana encyklopedia powszechna, Warszawa 1981, Tom XII, s. 125..
Zobacz też
grunty rolne komasacja
Przypisy
Kategoria:Prawo administracyjne Kategoria:Historia gospodarcza Polski Kategoria:Historia chłopów w Polsce Kategoria:Historia rolnictwa