thumb|Kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kiekrzu (widok od strony Jeziora Kierskiego) thumb|Główna ulica Kiekrza – Chojnicka thumb|Peron kolejowy w Kiekrzu thumb|Stacja kolejowa Kiekrz|alt=Stacja kolejowa w Kiekrzu. Na pierwszym planie są tory kolejowe i droga asfaltowa. Na drugim drzewa bez liści, a za nimi ceglany budynek z tablicami z nazwą miejscowości oraz tablicą z numerem peronu.
Kiekrz – osiedle administracyjne Poznania, na północno-zachodnim krańcu miasta. Położone nad Jeziorem Kierskim, posiada kilka ośrodków wypoczynkowych i żeglarskich. Zabudowa przeważnie jest jednorodzinna.
Położenie Kiekrz to miejscowość położona 12 km od Poznania w kierunku północno-zachodnim. Obecnie pod względem administracyjny Kiekrz podzielony jest na dwie części. Część „wiejska” – osiedle Chwaliszewo, ulica Kierska i wszystkie uliczki do niej przylegające wraz z wsią Pawłowice tworzą sołectwo należące do Gminy Rokietnica, powiatu poznańskiego. Druga część „miejska” podlega Delegaturze Poznań-Jeżyce.
Jezioro Kiekrz i najbliższe okolice położone są wokół trzech jezior: Wielkiego Jeziora Kierskiego, Małego Jeziora Kierskiego oraz Jeziora Strzeszyńskiego. Doliny tych jezior zostały ukształtowane przez topniejący lodowiec dziesiątki tysięcy lat temu.
Duże Jezioro Kierskie jest obecnie największym jeziorem w granicach Poznania. Stanowi bardzo ważny akwen dla uprawiania sportów wodnych, głównie żeglarstwa a w sezonie zimowym dominującym sportem są bojery. Klimat okolicy jest łagodny, wiatry wieją przeważnie z kierunku zachodniego.
Nazwa Obecna część miasta Poznań o nazwie Kiekrz była w średniowieczu osobną wsią leżącą 12 kilometrów na północny zachód od Starego Rynku w Poznaniu, która w wyniku procesów urbanizacyjnych, podobnie jak inne miejscowości w okolicy, została wchłonięta przez miasto. Miejscowość istnieje co najmniej od drugiej połowy XIV wieku i ma średniowieczną metrykę. Pierwszy raz nazwa pojawiła się w łacińskich źródłach z 1386 gdzie odnotowana została jako „Kerz”, 1392 „Kekers”, „Keckrze”, 1395 „Kekrsz”, 1400 „Kekrza, Kekrz”, 1422 „Kekrs”, 1431 „Kyekrz”, 1432 „Kekrzs”, 1433 „Kyekrzs”, 4434 „Kyekzye”, 1454 „Kekrze”, 1475 „Kyeczr”, 1520 „Kyersch”, Kiekrz”. W czasach zaborów „Ketsch", a w czasie II wojny światowej „Kiekebusch".
Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. Archeolodzy znaleźli osadę palową o nieustalonej chronologii na Jeziorze Kierskim. Pomiędzy jeziorem a torami kolejowymi odkryto osady z połowy X-XIII wieku. Na zachodnim brzegu Jeziora Kierskiego osadę X-XI wieku, a na wschodnim brzegu osadę datowaną na połowę X wieku do połowy XIII wieku.
Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Początkowo wieś była własnością szlachecką należącą do lokalnej polskiej szlachty. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1400 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1397 była siedzibą własnej parafii. W 1510 należała do dekanatu Oborniki.
W latach 1386-1400 odnotowano właściciela wsi, sędziego kaliskiego w latach 1381-1400 Mikołaja z Wenecji z Wenecji w powiecie kcyńskim posiadacza także w Rokietnicy, Starzyna i Chomiąży, którego zwano również „Krwawym Diabłem”. Zachowały się o nim średniowieczne zapisy sądowe pochodzące z XIV wieku. W 1386 Mikołaj oskarżył podsędka i wojewodziego poznańskiego, że kasztelanowi santockiemu Dziersławowi Grocholi z Ostroroga dali wwiązanie w wieś Kiekrz. W 1395 Mikołaj był w sporze z Bieniakiem Wygonowskim z Wyganowa w powiecie pyzdrskim. Bieniak lub jego brat Mikołaj miał okazać swoje części majątków w Kiekrzu, Starzynach i Szeradowie (obecnie miejscowość nieznana). W latach 1396-1400 Mikołaj z Wenecji toczył procesy z Maciejem i Mikołajem z Zielątkowa: w 1396 o połowę Kiekrza, połowę Starzyn i połowę Szeradowa; w 1400 o Starzyny i Kiekrz, a w 1400 Maciej i Mikołaj z Zielątkowa przedstawili w sądzie dokument kupna tychże części dóbr od ich poprzedniego właściciela, który miał przejąć ich sprawę, a sąd przysądził im sporne dobra. W 1400 Mikołaj i Maciej z Zielątkowa odpierali przed sądem roszczenia Mikołaja z Wenecji do połowę sołectwa w Kiekrzu. W 1400 starosta generalny Wielkopolski oraz wojewoda poznański zakazali pozywać dzieci (łac. „pueri”) zmarłego sędziego kaliskiego Mikołaja z Wenecji ze wsi Rokietnica, Kiekrz i Starzyny oraz innych dóbr w powiecie poznańskim, zezwalając jednak na ich pozywanie z dóbr w powiecie gnieźnieńskim.
W latach 1391-1392 odnotowany został Dobrogost z Kiekrza. W 1391 był on w sporze z Wojciechem z Lulina o jezioro. W 1391 toczył kolejny spór z Piotrem z Psarskich koło Kiekrza kiedy pozwany zostało wycięcie dwóch gajów w Kiekrzu.
W 1392 odnotowano Dzierżka czyli Dziersława Wielżyńskiego z Kiekrza z rodu Przosnów, który był także właścicielem Wielżyna i Świączyna (wieś obecnie nie istnieje). W latach 1418-1447 wspomniano jego syna Wojciecha, który został duchownym. W 1418 Wojciech był studentem w Krakowie. W 1420 uzyskał od papieża Marcina V ponowną prowizję na plebana w Kiekrzu gdzie pełnił już funkcję plebana, ale nie uzyskał wymaganych święceń i musiał zrezygnować z godności. Dochody kościoła określone zostały wówczas na 12 grzywien. W 1422 Wojciech uzyskał stopień bakałarza na Uniwersytecie Krakowskim. W latach 1426-1444 był plebanem w Kiekrzu i altarystą altarii Wniebowzięca NMP w kościele św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1445 był dziedzicem w Kiekrzu oraz altarystą wspomnianej altarii. W 1447 pełniąc funkcję plebana w Kiekrzu otrzymał od papieża Mikołaja V ekspektatywę na dwa beneficja w Koronie Królestwa Polskiego.
Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1772, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała ziemia chełmińska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 17..
Obecnie po dworze kierskim okresów przedrozbiorowych pozostała tylko oficyna z XVIII w. Przebudowywana w I połowie XIX w. oraz w latach 70. XX w. Jest to budynek murowany, parterowy, częściowo podpiwniczony, z poddaszem użytkowym o kopertowym, stromym dachu z lukarnami. Początkowo oficyna ta była pokryta gontami. Dziś w budynku znajduje się biuro Szpitala Rehabilitacyjnego dla Dzieci.
W 1793 roku Kiekrz w wyniku II rozbioru znalazł się pod panowaniem pruskim. Po podpisaniu traktatu o pokoju w Tylży z 1807 roku Napoleon Bonaparte utworzył Księstwo Warszawskie. Kiekrz znalazł się w jego granicach. Klęska Napoleona a następnie postanowienia kongresu wiedeńskiego sprawiły, że miejscowość od 1815 roku znów znalazła się pod panowaniem króla pruskiego jako część Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie była do lat pięćdziesiątych XIX wieku.
Dalszymi właścicielami aż do odzyskania niepodległości byli Niemcy. Stał się on własnością niemiecką dzięki działalności Niemieckiej Komisji Kolonizacyjnej.
Ostatnim niemieckim właścicielem majątku i pałacu w Kiekrzu był K. Iffland, który po Powstaniu Wielkopolskim wyjechał a dobra te w 1921 roku oddał Polakom. Na krótko właścicielem został gen. Aleksander Boruszczak. Odkupił on tzw. resztówkę czyli park – zachowany w dobrym stanie - z placem, zabudowaniami oraz sadem. Można więc z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać, że park kierski, będący dziś częścią posiadłości Szpitala Rehabilitacyjnego dla Dzieci swój obecny wygląd zawdzięcza właścicielom niemieckim. Następcą gen. A. Bruszczaka został dr Zygmunt Kamiński.
Ostatnim prywatnym właścicielem był Władysław Ciechanowski. Rodzina Ciechanowskich ufundowała w tym okazałym parku przy specjalnej alei kapliczkę ku czci Matki Bożej. Na cokole zamieszczono pamiątkową tablicę oraz figurę Niepokalanej. W 1928 roku rodzina Ciechanowskich sprzedała pałac z całym otoczeniem Kasie Chorych miasta Poznania. Miasto przebudowało dworek w latach 1928 – 1931, dobudowano do niego min. skrzydła. Od tego czasu organizowano tu kolonie letnie dla dzieci. Od 1931 roku tę formę wypoczynku przekształcono na „kolonię leczniczo-szkolną”, czynną przez cały rok. Turnusy trwały trzy miesiące i przeznaczone były dla dzieci niedożywionych i zagrożonych gruźlicą. Podczas jednorazowego turnusu przebywało tu około 100 małych pacjentów.
W 1934 roku cały obiekt wraz z parkiem stał się własnością Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Utworzono wówczas Prewentorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci, które funkcjonowało do wybuchu II wojny światowej.
W przeddzień agresji niemieckiej Prewentorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci zostało zaadaptowane na szpital wojenny. Wojsko Polskie nie zdążyło z niego skorzystać, gdyż oddziały niemieckie wkroczyły do Kiekrza bez walki w pierwszych dniach września.
W czasach okupacji Kiekrz (leżący w Wielkopolsce) został wcielony do Rzeszy. „Kraj Warty” miał zostać zgermanizowany w ciągu 10 lat. Niemcy już jesienią 1939 roku rozpoczęli dewastację symboli religijnych. Z biegiem lat znikały kapliczki, figury i krzyże. Los ten spotkał również położoną w parku kapliczkę Niepokalanej. Prewentorium dostało się w ręce Landesversicherungsanstalt (Krajowy Zakład Ubezpieczeń), która przekazała go NSDAP. Początkowo znajdowała się tu siedziba Hitlerjugend. Przebywało w niej około 190 młodych Niemców od 14. do 18. roku życia. W 1943 roku obiekt przekształcono na Zakład Gruźlicy Kostno-Stawowej dla niemieckich dzieci. Stan taki utrzymał się aż do końca wojny.
Armia Czerwona wkroczyła do Kiekrza na przełomie stycznia i lutego 1945 roku. Dowódca oddziału radzieckiego stacjonował przez krótki czas w dotychczasowym Zakładzie Gruźlicy. W lutym 1945 roku Miejski Komitet Opieki Społecznej w Poznaniu przemianował przedwojenne prewentorium na sierociniec. Przebywała w nim około 40 polskich dzieci, które podczas wojny zagubiły swoich rodziców.
Z dniem 1 stycznia 1950 roku decyzją Ministerstwa Zdrowia utworzono Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze w Kiekrzu, które mogło przyjąć 150 pacjentów. Funkcjonowały wówczas cztery oddziały w tym jeden kwarantannowy. Placówka w tym charakterze funkcjonowała do 1967 roku. W latach 1952–1961 dyrektorem ośrodka był dr med. Stanisław Bieniek. Rozbudowano wówczas obiekt. Podwyższono o piętro mansardową część sanatorium (część najstarszą z 1909 roku), a dwa boczne pawilony połączono z częścią główną. W 1961 roku nowym dyrektorem została dr med. Lucyna Łuczak. Powstały wówczas przyzakładowe warsztaty stolarskie, odbudowano magazyny i chlewnię, a w 1963 roku wykonano ogrodzenie z betonowych płyt.
W latach 1964 – 1966 przeprowadzono renowację parku, wykonano także oświetlenie parkowe. Sanatorium posiadało nieduże gospodarstwo rolne - hodowano trzodę chlewną na potrzeby żywieniowe pacjentów i personelu. Niedługo potem wybudowano mieszkania dla pracowników sanatorium.
W kwietniu 1967 roku w związku ze zmniejszeniem ilości zachorowań na gruźlicę i gwałtownym rozwojem rehabilitacji ośrodek przekształcono w Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci w Kiekrzu, w którym rozpoczęto rehabilitację schorzeń narządu ruchu. Jego dyrektorem został dr. med. Konstanty Piechocki.