NASCAR (National Association for Stock Car Auto Racing) – Narodowa Organizacja Wyścigów Samochodów Seryjnych – największa organizacja wyścigowa w Stanach Zjednoczonych. Trzy największe serie prowadzone przez NASCAR to NASCAR Cup Series, Xfinity Series i Craftsman Truck Series. NASCAR prowadzi także serie NASCAR Regional Racing, Whelen Modified Tour oraz Dodge Weekly Series. Łącznie NASCAR patronuje 1500 wyścigom na 100 torach w 38 stanach oraz w Kanadzie i Meksyku. Od 1996 do 1998 roku NASCAR organizował także jeden wyścig w Japonii, a w 1988 roku odbył się też wyścig w Australii.
Organizacja NASCAR rozpoczęła swoją działalność w południowej części Stanów Zjednoczonych. Teraz wyścigi NASCAR są drugim najpopularniejszym sportem w USA, wyprzedza je tylko National Football League. Na całym świecie wyścigi NASCAR transmitowane są w ponad 150 krajach. Na liście 20 najpopularniejszych imprez sportowych w USA wyścigi NASCAR zajmują aż 17 pozycji. NASCAR ma 75 milionów zdeklarowanych fanów, którzy co roku na gadżety sygnowane przez organizację wydają ponad 2 miliardy dolarów. Jest to najbardziej przywiązana do marki grupa ludzi wśród wszystkich sportów. Rezultatem tego jest wysokie miejsce NASCAR na liście Fortune 500. mały|Trening przed wyścigiem Daytona 500 (2004 rok)
Główna kwatera NASCAR znajduje się w mieście Daytona Beach na Florydzie. NASCAR ma także cztery biura w Karolinie Północnej w miastach Charlotte, Mooresville, Concord i Conover. Pozostałe siedziby znajdują się w Nowym Jorku, Los Angeles i Arkansas. Dwa międzynarodowe biura znajdują się w mieście Meksyk i Toronto.
Historia Początki NASCAR W pierwszej dekadzie XX wieku miasto Daytona Beach na Florydzie było znane jako miejsce ustanawiania lądowych rekordów prędkości. Plaże Daytony stały się mekką entuzjastów wyścigów. W latach 1905–1935 ustanowiono tam piętnaście rekordów. Później kierowcy przenieśli się jednak na Słone Jezioro Bonneville. Rok później w Daytonie zaczęto organizować wyścigi samochodowe. Kierowcy ścigali się na owalnym torze, gdzie jedną prostą stanowiła plaża, a drugą Stanowa Droga A1A.
Wcześni kierowcy wyścigowi byli zazwyczaj wplątani w tzw. Rum-Running (nocne rozwożenie nielegalnego alkoholu do barów na północy USA w czasie prohibicji w Stanach Zjednoczonych). Dzięki zyskom kierowcy mogli przerobić swoje samochody, które stawały się coraz szybsze i bardziej sterowne, przystosowane do uciekania przed policją po krętych drogach. Stopniowo pokochali oni szybką jazdę. Gdy w 1933 roku na mocy 21 poprawki prohibicja została zniesiona, właściciele tych „samochodów wyścigowych” stracili swój biznes. Kierowcy zaczęli ścigać się między sobą, jednak wielu z nich pragnęło sławy i pieniędzy. Wyścigi stały się popularną rozrywką na południu USA; szczególnie w Wilkes County, regionie Karoliny Północnej.
William France Sr. Mechanik William France Sr. w 1935 roku przeprowadził się z Waszyngtonu do Daytona Beach. Znał historię bitych tam rekordów prędkości. France wziął udział w jednym z wyścigów w 1936 roku i zajął piąte miejsce.
Zaobserwował, że ludzie dobrze się bawią oglądając wyścigi samochodów seryjnych. Większość kierowców w tych czasach padała jednak ofiarą nieuczciwych promotorów, którzy wyjeżdżali przed podzieleniem się pieniędzmi z zawodnikiem. Wiedział, że wyścigi nie będą się rozwijać bez formalnej organizacji, określonych zasad i z góry ustalonego kalendarza mistrzostw. 14 grudnia 1947 roku rozpoczął rozmowy z kierowcami, promotorami i mechanikami. Odbywały się one w barze Ebony, w hotelu Streamline, położonym przy głównej ulicy Daytona Beach. Zakończyły się 21 lutego 1948 roku, powołaniem organizacji o nazwie NASCAR.
Od Strictly Stock do Grand National Pierwszy wyścig NASCAR, w którym ścigały się samochody seryjne odbył się na torze Charlotte Speedway, 19 czerwca 1949 roku. Wyścig wygrał Jim Roper w samochodzie Lincoln, po dyskwalifikacji Glenna Dunnawaya za stosowanie niedozwolonych tylnych sprężyn. Jim Roper za zwycięstwo w wyścigu otrzymał 2000 dolarów. W wyścigu startowała też pierwsza kobieta w NASCAR, Sara Christian, która zajęła 14. pozycję, lecz nie ukończyła wyścigu. W 148. okrążeniu musiała wycofać się z powodu przegrzewającego się silnika.
Główna seria wyścigów, była wówczas znana jako „Strictly Stock Division”. Samochody startujące w tej serii niczym nie różniły się od modeli fabrycznych. Z początkiem 1950 roku dywizja zmieniła nazwę na „Grand National”. Po kilku latach dopuszczono modyfikacje zapewniające większe bezpieczeństwo kierowców, a także większą moc samochodów. Na początku lat 60. samochody były budowane już od zera jako samochody wyścigowe i tylko karoseria musiała przypominać tę z modeli seryjnych.
mały|Plymouth Superbird z 1970 roku
Jeden z torów, na którym w inauguracyjnym sezonie odbywał się wyścig, jest w kalendarzu NASCAR do dziś: Martinsville Speedway. Kolejny stary tor, na którym wyścigi odbywają się nadal to Darlington Raceway, który został otwarty w 1950 roku. Najstarszy tor, na którym dziś odbywają się wyścigi Sprint Cup to Indianapolis Motor Speedway, wybudowano go w 1909 roku; jednakże, pierwszy wyścig NASCAR odbył się tam dopiero w 1994.
W pierwszych sezonach większość wyścigów odbywała się na torach owalnych o długości od 0,5 do 1 mili (800 do 1600 metrów)
Darlington Raceway, pierwszy „Superspeedway” wybudowano w Darlington w Karolinie Południowej w 1950 roku był dłuższy (1,38 mili/2,22 km), szerszy, szybszy i bardziej nachylony niż każdy inny tor, na którym kierowcy ścigali się wcześniej. Wyścig w Darlington, był najbardziej prestiżowym wyścigiem w kalendarzu aż do 1959 roku. Wtedy właśnie otwarto Daytona International Speedway. Tor o długości 2,5 mili (4 kilometrów) o zakrętach nachylonych pod kątem 31 stopni został wybudowany na bagnach w Daytona Beach przez Williama France’a Sr. i stał się ikoną tego sportu.
Pierwszy wyścig NASCAR poza granicami USA odbył się w Kanadzie, 1 lipca 1952 roku. 200-okrążeniowy wyścig wygrał Buddy Shuman. Rozegrano go na torze Stamford Park niedaleko wodospadu Niagara.
Początek nowej ery mały|lewo|Bill Elliott w tym samochodzie 3 kwietnia 1987 roku ustanowił rekord najszybszego okrążenia w historii samochodów seryjnych – 212,809 mph, 44,998 sekund na torze Talladega Superspeedway
Na początku lat 70. NASCAR wprowadził pewne zmiany w swoich strukturach. Sponsorem głównej serii została kompania tytoniowa R.J. Reynolds. Kompania szukała nowych sposobów na swoją reklamę po tym jak władze w USA zakazały telewizyjnej reklamy produktów tytoniowych. Główna seria NASCAR nosiła od 1971 roku nazwę „Winston Cup”. Nowy system punktacji i dodatkowe nagrody pieniężne za punkty wywalczone w całych rozgrywkach sprowokowały kierowców i zespoły do stałej walki na przestrzeni całego sezonu a nie w wybranych wyścigach, tak jak to miało miejsce do tej pory wśród pewnej części kierowców. Niższa dywizja NASCAR, która do tej pory nosiła nazwę Late Model Sportsman, przejęła nazwę Grand National, a kilka lat później jej sponsorem zostały Browary Busch.
Na początku lat 70. zaczęto także transmitować pierwsze fragmenty wyścigów w telewizji ABC. Pojawiały się one w paśmie Wide World of Sports. W końcu w 1979 roku wyścig Daytona 500 został pierwszym wyścigiem transmitowanym w telewizji na żywo od początku do końca. W ostatnim okrążeniu wyścigu dwaj kierowcy, którzy zmieniali się na prowadzeniu, Cale Yarborough i Donnie Allison, rozbili się na tylnej prostej. Wyścig wygrał Richard Petty. W tym samym czasie Yarborough, Allison i brat Allisona, Bobby wysiedli ze swoich samochodów i rozpoczęli walkę na pięści. Ten dramat i emocje związane z tym sportem stworzyły wyścigom NASCAR żywą reklamę, dzięki której każdy kolejny wyścig był chętniej oglądany przez widzów w USA.
Car of Tomorrow „Samochód Jutra” – w skrócie CoT – zwany również coraz częściej „Car of Today” – „Samochód obecny” – jest nowoczesnym projektem samochodu opracowanym na potrzeby wyścigów serii Sprint Cup. Po raz pierwszy został pokazany 25 marca 2007 roku na Bristol Motor Speedway. Projekt Car of Tomorrow powstawał 7 lat a w szczególności przyczyniła się do niego śmierć jednej z największych legend NASCAR – Dale’a Earnhardta. Zginął on w 2001 roku na ostatnim okrążeniu wyścigu Daytona 500. Priorytetami prac nad CoT były: poprawienie bezpieczeństwa kierowcy dzięki wprowadzeniu nowoczesnych rozwiązań, zwiększenie atrakcyjności widowiska wyścigów oraz obniżenie kosztów produkcji samochodu NASCAR.
W CoT, po raz pierwszy od czasów Dodge’a Chargera i Plymoutha Superbirda, na pokrywie bagażnika zamontowane zostało tylne skrzydło (ang. wing).
16 marca 2008 roku na torze Bristol Motor Speedway minął rok od wprowadzenia „Samochodu Jutra” jako standardowego samochodu serii Sprint Cup. Było to okazją do podsumowania sezonu i zmian jakie wprowadził nowy pojazd. Wielu kierowców wypowiadało się o nim krytycznie już podczas jazd testowych prototypami, wytykano gorsze właściwości aerodynamiczne obniżające przyczepność, jak również gorsze zachowanie, gdy samochód jedzie w zbitej grupie. Fani narzekają na obniżenie widowiskowości wyścigów z powodu mniejszej ilości pojedynków zderzak w zderzak. Podczas pierwszego oficjalnego wyścigu nowym samochodem na torze Bristol w 2007 roku, zwycięzca, Kyle Busch spytany o samochód podczas wręczania nagród stwierdził, że jest „do niczego”. Z biegiem czasu ilość krytyki wobec nowego samochodu maleje.
W sezonie 2010, po wielu kontrowersyjnych wypadkach, tylne skrzydło (ang. wing) zostało zastąpione spojlerem. Jest to powrót do rozwiązania stosowanego w autach przed CoT.
Na sezon 2011 NASCAR przygotowało zmianę przodu samochodów uwzględniającą zmniejszenie splittera i likwidację podpórek. Cały przód będzie teraz jedną częścią.
Przed sezonem 2012 najważniejszą zmianą było wprowadzenie elektronicznego wtrysku paliwa. Do tego obniżono ciśnienie w układzie chłodzenia i niżej umieszczono wloty powietrza i chłodnicę.
NASCAR Cup Series mały|Puchar NEXTEL 2006 NASCAR Cup Series to aktualnie najwyższa profesjonalna seria NASCAR, a w konsekwencji najpopularniejsza i przynosząca największe zyski. Pula nagród w każdym wyścigu przekracza 4 miliony dolarów. 43 kierowców ściga się przez 10 miesięcy w roku i w tym czasie bierze udział w 36 wyścigach. Pierwszym mistrzem MENCS (wówczas Nextel Cup) został Kurt Busch, a aktualnym mistrzem jest Joey Logano, który wywalczył pierwszy tytuł w karierze, pokonując ubiegłorocznego czempiona Martina Truexa Jra. i Kevina Harvicka.
MENCS od 1972 do 2003 roku była znana pod nazwą Winston Cup Series. W 2003 roku seria zmieniła nazwę na NEXTEL Cup Series. Zostaje wprowadzone „The Chase for the NEXTEL Cup”. W 2008 roku seria ponownie zmienia nazwę na Sprint Cup Series w wyniku połączenia się firm NEXTEL i Sprint. W 2017 roku tytularnym sponsorem zostaje producent napoju energetyzującego Monster, a pod koniec sezonu 2018 przedłużył umowę sponsorską do 2021 roku.
W roku 2007 po raz pierwszy w serii NASCAR startowały samochody spoza wielkiej trójki amerykańskich producentów. Toyota wystawiła 3 zespoły składające się z 7 kierowców. Pierwsze zwycięstwo zespołu Toyoty nastąpiło dopiero w kolejnym sezonie, gdy 9 marca 2008 roku Kyle Busch wygrał wyścig Kobalt Tools 500 na torze Atlanta Motor Speedway. Było to pierwsze zwycięstwo samochodu spoza wielkiej trójki od ponad 50 lat.
Specyfikacja lewo|200px|Ricky Rudd's 2004 engine Pojemność i typ silnika: 358 in³ (5.86 l) [OHV] V8 Skrzynia biegów: 4 biegowa, manualna Masa: 1564,9 kg (3450 lbs) minimalna bez kierowcy z paliwem; 1655,6 kg (3650 lbs) minimalna z kierowcą i paliwem Moc silnika: ≈865 koni mechanicznych (645 kW) bez ograniczeń; ≈445 KM (332 kW) z ograniczeniem Paliwo: 92 MON, 104 RON, 98 AKI bezołowiowe paliwo dostarczane przez Sunoco Pojemność zbiornika paliwa: 17¾ galonów amerykańskich (67,2 l; większość torów) Sposób dostarczania paliwa: elektroniczny wtrysk paliwa Stopień kompresji: 12:1