Dreamgirls (film)

Dreamgirls – amerykański film muzyczny z 2006 roku wyreżyserowany przez Billa Condona, a wyprodukowany i wydany przez DreamWorks oraz Paramount Pictures. Film zadebiutował podczas trzech specjalnych pokazów, natomiast premiera oficjalna miała miejsce 25 grudnia 2006 roku.

Dreamgirls otrzymał trzy Złote Globy, w tym dla najlepszego filmu komediowego lub musicalu, a także dwa Oscary, w tym dla Jennifer Hudson jako najlepszej drugoplanowej aktorki.

Dreamgirls stanowi adaptację filmową broadwayowskiego musicalu z 1981 roku o tym samym tytule. Musical oparty był na historii oraz ewolucji amerykańskiej muzyki rhythm and bluesowej w erach doo wopu, soulu, Motown Soundu, funku i disco. Poza tym wersja sceniczna zawiera aluzje do życia i karier członkiń The Supremes. Te powiązania wykorzystane zostały również w filmieI literally pinch myself every day. Dreamgirls opowiada historię Effie White, Deeny Jones oraz Lorrell Robinson, trzech młodych wokalistek z Detroit, które uformowały zespół The Dreamettes. Dzięki producentowi oraz agentowi, Curtisowi Taylorowi Jr., grupa zaistniała jako chórek soulowego artysty Jamesa Early’ego. Konflikty zaczęły narastać, gdy Curtis przemienił The Dreamettes w Dreams, nachylając jednocześnie ich twórczość na bardziej popową. Po tym Deena zastąpiła Effie na miejscu zarówno liderki zespołu, jak i partnerki agenta, co zmieniło życie obu kobiet.

W filmowej adaptacji Dreamgirls w głównych bohaterów wcielili się: Jamie Foxx, Beyoncé Knowles, Eddie Murphy oraz Jennifer Hudson. W pozostałych rolach wystąpili m.in.: Danny Glover, Anika Noni Rose, Keith Robinson, Sharon Leal i Hinton Battle.

Fabuła Podobnie, jak w oryginalnej wersji, tak i filmowa adaptacja Dreamgirls jest podzielona na dwa akty: pierwszy rozgrywa się w latach 1962–1966, a drugi obejmuje okres 1973–1975.

Akt I Akcja filmu rozpoczyna się w 1962 roku w Detroit, kiedy amatorska grupa, znana jako The Dreamettes, bierze udział w konkursie talentów. Za kulisami trzy dziewczyny, Effie White, Deena Jones i Lorell Robinson, przygotowują się do występu. Mimo że przegrywają, zwracają na siebie uwagę Curtisa Taylora Jr., który proponuje im, aby wcieliły się w rolę pobocznego chórku gwiazdy R&B, Jamesa „Thundera” Early’ego. Wokalistki entuzjastycznie reagują na propozycję i wyruszają w trasę koncertową z Jamesem.

Chcąc przedstawić zespół oraz Jimmy’ego szerokiej publiczności, Curtis zakłada własną wytwórnię, Rainbow Records. Za tworzenie tekstów odpowiedzialny zostaje C.C. Jednakże pierwszy promowany przez niego singel nie odnosi sukcesu, dlatego Curtis posuwa się do payoli. Dzięki temu Jimmy i The Dreamettes trafiają na szczyt listy Billboard Hot 100. W międzyczasie Effie wiąże się z Curtisem, a Jimmy, mimo że jest żonaty, wdaje się w romans z Lorrell.

Marty, przyjaciel Jimmy’ego oraz jego współmenedżer, jest nieprzychylny pomysłom Curtisa, aby zwrócić się w stronę muzyki popularnej. Ostatecznie decyduje się zerwać zarówno współpracę, jak i prywatne kontakty z Jimmym. Jednakże, gdy Curtis uświadamia sobie, że nie jest w stanie uczynić z Early’ego w pełni popowego artysty, ponownie kieruje swoją uwagę na The Dreamettes. Wtedy uznaje, że głos Effie jest zbyt „specyficzny”, a jej figura zbyt krągła, aby mogła przyciągnąć białą publiczność. Dlatego dokonuje zmian i główną wokalistką zespołu czyni Deenę.

Z pomocą nowych utworów oraz zmiany wizerunku Curtis transformuje The Dreamettes w The Dreams, dobrze sprzedającą się popową grupę, której popularność konkuruje z szałem na punkcie The Beatles. Effie, która czuje się zdradzona, źle przyjmuje fakt, że nową liderką została Deena. Oddala się od zespołu, a sytuację pogarsza związek Curtisa z Deeną. Kiedy chora Effie nie stawia się na próbach przed debiutanckim koncertem The Dreams w Las Vegas z okazji Sylwestra 1966 roku, Curtis zastępuje ją sekretarką, Michelle Morris. Effie, która właśnie dowiedziała się, że jest w ciąży, przybywa do Caesars Palace równocześnie z Michelle. Po niemal agresywnej kłótni, Effie uświadamia sobie, że została sama - bez grupy i bez Curtisa.

Akt II Osiem lat później, w 1973 roku, Effie pozostaje w stanie depresji, jednak jest opiekuńczą matką. Mieszka ze swoją ośmioletnią córką Magic oraz ojcem, Ronaldem, jedyną osobą, która o nie dba.

Tymczasem wytwórnia Rainbow Records przeniosła się do Los Angeles, gdzie prosperuje we współpracy z Deena Jones & The Dreams oraz innymi artystami popowymi. Curtis, chcąc rozszerzyć imperium również o filmy, planuje, wbrew woli Deeny, obecnie swojej żony, zaangażować ją do musicalu Kleopatra. Mimo że Jimmy Early wciąż pozostaje częścią wytwórni, lata największej kariery ma za sobą, a Curtis nie wykazuje zainteresowania ponowną promocją jego twórczości. Ponadto Jimmy jest niezadowolony z układów zarówno ze swoją żoną Melbą, jak i kochanką Lorrell. Wszystko to powoduje, że zaczyna brać narkotyki.

C.C. przez cały czas próbuje odzyskać kontakt ze swoją siostrą Effie, która jednak uparcie ignoruje jego listy oraz pieniądze, które wysyła. Ostatecznie, porzucając dumę, Effie powraca do śpiewu. Marty zostaje jej menedżerem, zaś ona sama zaczyna regularnie występować w małym klubie w Detroit.

W 1974 roku Rainbow Records obchodzi dziesiątą rocznicę, z okazji której w telewizji emitowany jest specjalny program. Jimmy decyduje, że już dłużej nie może śpiewać smutnych utworów, dlatego wkracza na scenę i wykonuje funkową piosenkę w stylu Jamesa Browna. Publiczność jest zachwycona jego postawą, jednak Jimmy posuwa się zbyt daleko, zdejmując spodnie podczas audycji na żywo. Curtis zrywa z nim kontrakt, zaś Lorrell kończy ponad ośmioletni romans.

Krótko po tym C.C. dowiaduje się, że jego najnowsza kompozycja została zmieniona przez Curtisa i upodobniona do wczesnego stylu disco. Dlatego decyduje się porzucić pracę w wytwórni. Jego rezygnacja zostaje jednak przerwana przez doniesienia o śmierci Jimmy’ego, który został znaleziony martwy w hotelu po tym, jak przedawkował heroinę.

C.C. opuszcza Los Angeles oraz Michelle, swoją dziewczynę, i wraca do Detroit, gdzie odnajduje Effie. Na miejscu trwają prace nad jej nowym singlem, „One Night Only”. Piosenka zaczyna zdobywać popularność w lokalnych stacjach radiowych, ale Curtis ponownie ucieka się do payoli. Płaci DJ-om, aby emitowali cover „One Night Only” w wykonaniu Deeny Jones & The Dreams, zamiast wersji oryginalnej. Dzięki temu utwór The Dreams staje się hitem w 1975 roku.

Curtis dowiaduje się o tajnych spotkaniach Deeny z producentem filmowym, planując występ w filmie innym niż Kleopatra. W odpowiedzi na to zwiększa kontrolę nad żoną. Wściekła Deena zakrada się do biura Curtisa, gdzie znajduje dokumenty mówiące o payolach oraz kopię „One Night Only” w wersji Effie. Zszokowana Deena kontaktuje się z C.C. i Effie, którzy przybywają do siedziby wytwórni z Martym oraz prawnikiem.

Deena i Effie godzą się, a Curtis omawia szczegóły umowy z prawnikiem. Ma ona uchronić go przed donosem do FBI o jego praktykach. Poza tym umowa zakładała, że Rainbow Records ufunduje nową wytwórnię dla C.C., w której Effie będzie mogła nagrywać oraz swobodnie dystrybuować własne utwory. Następnie Curtis konfrontuje się z Deeną i dowiaduje się, że sukces Effie zainspirował ją do opuszczenia męża.

W efekcie zespół Deena Jones & The Dreams dał pożegnalny koncert w Detroit Theater. Pod koniec występu Effie dołączyła do Deeny, Lorrell i Michelle na scenie. The Dreams finałowo zaśpiewały swój popisowy utwór, „Dreamgirls”, z Effie na czele. Gdy koncert się zakończył Curtis dostrzegł w pierwszym rzędzie Magic i uświadomił sobie, że jest ojcem dziewczynki.

Obsada Jamie Foxx jako Curtis Taylor Jr., postać oparta na założycielu Motown, Berrym Gordym Jr. Curtis był początkowo właścicielem salonu Cadillaca, po czym założył własną wytwórnię Rainbow Records, a za cel postawił sobie, aby jego afroamerykańscy artyści cieszyli się popularnością wśród białej publiczności. Początkowo związany z Effie, później uwagę zarówno zawodową, jak i prywatną skupił na Deenie. Beyoncé Knowles jako Deena Jones, postać oparta na wokalistce Dianie RossAmerican Idol's Jennifer Hudson as the Supremes' Florence Ballard?. Deena jest nieśmiałą, młodą kobietą, która staje się gwiazdą po tym, jak Curtis wybiera ją na liderkę The Dreams. Zostaje żoną Curtisa, a po kilku latach małżeństwa uświadamia sobie, że mąż miał nad nią pełną kontrolę, i w życiu zawodowym, i prywatnym. Knowles otrzymała za swoją kreację nominację do Złotego Globu. Eddie Murphy jako James „Thunder” Early, postać oparta na wokalistach soulowych, takich jak: James Brown, Jackie Wilson oraz Marvin Gaye. Jimmy jest jednym z artystów Rainbow Records, po latach sukcesów jego kariera staje w miejscu, zaś on sam popada w uzależnienie od narkotyków. Umiera po przedawkowaniu heroiny. Murphy wygrał za tę rolę nagrodę Złotego Globu, a także był nominowany do Oscara. Jennifer Hudson jako Effie White, postać inspirowana Florence Ballard, Ettą James oraz Arethą Franklin. Postawna Effie wycofuje się z przemysłu muzycznego, gdy zostaje odrzucona przez Curtisa zawodowo oraz prywatnie. Za tę rolę Hudson nagrodzona została Oscarem i Złotym Globem. Anika Noni Rose jako Lorrell Robinson, postać inspirowana Mary WilsonDreamgirls: Crossing Over...Again. Jest członkinią The Dreams; popada w romans z Jimmym, który trwa kilka lat. Danny Glover jako Marty Madison. Pierwszy menedżer Jimmy’ego, później współpracuje z Effie. Keith Robinson jako C.C. White, postać oparta na wicedyrektorze Motown, artyście i tekściarzu Smokeyu RobinsonieBill Condon Tells the Story Behind 'Dreamgirls'. Jest młodszym bratem Effie i głównym tekściarzem The Dreamettes. Później zarządza własną wytwórnią. Sharon Leal jako Michelle Morris, postać oparta na Cindy Birdsong. Zastępuje Effie w zespole i tworzy związek z C.C. Początkowo jest sekretarką Curtisa, później dołącza do grupy. Hinton Battle jako Wayne. Jest sprzedawcą w salonie Cadillaca, należącym do Curtisa. Zostaje pierwszym producentem w Rainbow Records oraz głównym współpracownikiem Curtisa.

W Dreamgirls wystąpili poza tym: Mariah I. Wilson jako Magic, córka Effie; Yvette Cason jako May Jones, matka Deeny; Ken Page jako właściciel klubu, Max Washington; Alexander Folk jako Ronald White, ojciec Effie i C.C. Występy cameo należą do m.in.: Johna Lithgowa i Johna Krasinskiego jako producenta filmowego oraz reżysera; Jaleela White’a jako pracownika Detroit Theater; Dawnn Lewis jako Melby Early, żony Jimmy’ego; Loretty Devine, która w oryginale wcieliła się w rolę Lorrell na Broadwayu, jako jazzowa wokalistka w klubie, śpiewająca „I Miss You Old Friend”; Laura Bell Bundy, weteranka Broadwayu, znana z m.in. musicali Legalna blondynka i Hairspray.

Dodatkowo w filmie pojawia się wielu fikcyjnych artystów, stanowiących aluzje albo analogie dla prawdziwych twórców, w tym: Little Albert & the Tru-Tones (Little Anthony & The Imperials), Tiny Joe Dixon (B.B. King), The Family Funk (Sly and the Family Stone) oraz The Campbell Connection (The Jackson 5).

Utwory Akt I „I’m Lookin’ for Something” – The Stepp Sisters „Takin' the Long Way Home” - Tiny Joe Dixon „Move” – The Dreamettes „Fake Your Way to the Top” - James „Thunder” Early & the Dreamettes „Cadillac Car” - James „Thunder” Early & the Dreamettes „Cadillac Car (Reprise)” - Dave & the Sweethearts „Steppin’ to the Bad Side” - Curtis Taylor Jr., C.C. White, Wayne, James „Thunder” Early & the Dreamettes, Chorus „Love You I Do” - Effie White „I Want You Baby” - Jimmy Early & the Dreamettes „Family” - C.C. White, Effie White, Curtis Taylor Jr., Deena Jones, Lorrell Robinson „Dreamgirls” – The Dreams „Heavy” – The Dreams „It’s All Over” - Effie White, Deena Jones, Lorrell Robinson, Michelle Morris, C.C. White, Curtis Taylor Jr. „And I Am Telling You I’m Not Going” - Effie White „Love Love Me Baby” - Deena Jones & the Dreams Akt II „I’m Somebody” - Deena Jones & the Dreams „When I First Saw You” - Curtis Taylor Jr.