Prawo indukcji elektromagnetycznej Faradaya – prawo oparte na doświadczeniach Faradaya z 1831 roku. Z doświadczeń tych Faraday wywnioskował, że w zamkniętym obwodzie znajdującym się w zmiennym polu magnetycznym pojawia się siła elektromotoryczna indukcji równa szybkości zmian strumienia indukcji pola magnetycznego przechodzącego przez powierzchnię rozpiętą na tym obwodzie. Prawo to można wyrazić wzorem:
gdzie: – strumień indukcji magnetycznej, – szybkość zmiany strumienia indukcji magnetycznej.
Jeżeli w miejscu pętli umieści się zamknięty przewodnik o oporze wówczas w obwodzie tego przewodnika popłynie prąd o natężeniu
Przy czym strumień indukcji magnetycznej w tym wzorze jest całkowitym strumieniem magnetycznym, zarówno wywołanym przez źródła zewnętrzne, jak i wywołany prądem płynącym w przewodniku. Minus we wzorze jest konsekwencją zasady zachowania energii i oznacza, że siła elektromotoryczna jest skierowana w ten sposób, aby przeciwdziałać przyczynie jej powstania, czyli zmianom strumienia pola magnetycznego (reguła Lenza).
W przypadku zwojnicy o zwojach, wzór na siłę elektromotoryczną indukcji można zapisać w postaci:
Wzór wynikający z prawa Faradaya można przedstawić w postaci całkowej:
gdzie: – siła elektromotoryczna powstająca w pętli, – natężenie indukowanego pola elektrycznego, – długość pętli, – nieskończenie krótki odcinek skierowany pętli, – powierzchnia zamknięta pętlą o długości – indukcja magnetyczna.
W postaci różniczkowej prawo wyraża wzór:
będący jednym z równań Maxwella.
Przypisy
Linki zewnętrzne Zjawiska elektromagnetyczne
Kategoria:Prawa elektromagnetyczne