thumb|240px|Kościół św. Lucyfera w Cagliari. Lucyfer z Cagliari, również Lucyferiusz z Calaris, wł. Lucifero Calaritano (zm. 370 lub 371) – biskup Cagliari na Sardynii od ok. 353 roku, przeciwnik arianizmu, wokół którego powstał heterodoksyjny ruch lucyferian, święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Na synodzie w Mediolanie w 355 roku przeciwstawił się jako legat papieża Liberiusza cesarzowi rzymskiemu Konstancjuszowi II (zwolennikowi arian) i bronił stanowczo biskupa Atanazego, za co został skazany na wygnanie. Przebywał najpierw w Palestynie, a następnie w Tebach. Pisał stamtąd pamflety skierowane przeciw cesarzowi.
W 361 roku kolejny cesarz Rzymu, Julian Apostata, odwołał banicję, a Lucyfer udał się do Antiochii. W 362 roku, podczas synodu w Aleksandrii, przyłączył się do zwolenników Paulina, którego wyświęcił samowolnie na biskupa Antiochii, co spowodowało schizmę zwolenników Melecjusza. Działania Lucyfera zostały potępione m.in. przez Euzebiusza z Vercelli. Być może został nawet ekskomunikowany, co sugerują prace Ambrożego, Augustyna z Hippony i Hieronima ze Strydonu (autora polemiki z Lucyferem Altercatio Luciferiani et orthodoxi). Lucyfer opuścił w końcu Syrię i powrócił w 362 roku na Sardynię, gdzie zgromadził licznych zwolenników zwanych lucyferianami. Zmarł ok. 370 roku.
Dzieła W czasie wygnania, Lucyfer napisał pięć pism, skierowanych do cesarza Konstancjusza II:
O nie obcowaniu z heretykami (De non conveniendo cum haereticis), dzieło podejmujące kwestię współistnienia chrześcijan z tymi, którzy zniekształcają prawowierną wiarę; O królach apostatach (De regibus apostaticis); Obrona św. Atanazego (Pro sancto Athanasio); O tym, czy nie należy przebaczać grzesznikom (De non parcendo in Deum deliquentibus), dzieło skierowane przeciwko donatystom, którzy twierdzili, że popełnienie grzechu ciężkiego po chrzcie na zawsze wyklucza ze wspólnoty Kościoła; Umierać za Syna Bożego (Moriendum esse pro Dei filio).
Zachowane prace Lucyfera dotyczą krytyki arian i walki z herezją (De non conveniendo cum haereticis, De regibus apostaticis oraz De S. Athanasio), są też cennym świadectwem ówczesnej wersji łacińskiego przekładu Biblii, na którą się chętnie powoływał. W pismach tych Lucyferiusz ostro krytykuje cesarza za sprzyjanie arianom. Wzywa go do pokuty i powrotu do prawdziwego Kościoła. Od imienia Lucyferiusza, radykalni zwolennicy wiary nicejskiej zwani byli lucyferianami – Patrologia, Od Soboru Nicejskiego (325) do Soboru Chalcedońskiego (451) (autor: ks. Franciszek Drączkowski)..
Kult Lucyfer z Cagliari był czczony w swej diecezji, jednak nie wszedł do Martyrologium Rzymskiego, ani też nie stał się obiektem powszechnego kultu w Kościele. Imię, jakie nosił, nie miało wówczas (w IV wieku) negatywnych konotacji, pochodzi ono od słów „niosący światłość”, „promienny” „świetlny”.
Jego wspomnienie liturgiczne na Sardynii obchodzone jest 20 majaSan Lucifero di Cagliari (m. ca. 370) e luciferiani .
Zobacz też kult świętych święci i błogosławieni Kościoła katolickiego wstawiennictwo świętych
Przypisy
Bibliografia Cross, F. L. ed. The Oxford Dictionary of the Christian Church. New York: Oxford UP, 1978. Englebert, Omer. The Lives of the Saints. Christopher and Anne Fremantle, trans. New York: Barnes & Noble Books, 1994. Nihil obstat, Imprimatur 1951.
Linki zewnętrzne na Kirchenlexikon Lucifer of Cagliari na Catholic Encyclopedia
Kategoria:Pisarze wczesnochrześcijańscy związani z Antiochią Kategoria:Święci katoliccy Kategoria:Zmarli w IV wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Cagliari