„Blind” Lemon Jefferson (ur. 15 października 1884Przypis z października 2007 r. Po 90 latach znaleziono w Archiwach Narodowych kartę rejestracyjną z 1917 r. z powołania Jeffersona do wojska. Rozwiązuje ona kilka tajemnic z życia bluesmana. Przede wszystkim ustala datę jego urodzin na 15 października 1884. Również ponad wszelką wątpliwość ustala, że Jefferson był niewidomy na oba oczy i był urodzony niewidomym. W miejscu podpisu mamy napisane imię i nazwisko Lemon Jefferson. Pomiędzy nimi znajduje się litera X, która jest krzyżykiem napisanym ręką Jeffersona, co potwierdza, iż był niepiśmienny. Dotychczasowe informacje czerpano ze spisu ludności USA, który jednak zawiera liczne błędy; imiona i nazwiska są napisane z błędami (Jefferson figuruje jako Lemmon zamiast Lemon) itd., co podważa jego całkowitą wiarygodność. Za Living Blues, nr 192, październik 2007, s. 66-71., zm. 19 grudnia 1929) – amerykański niewidomy muzyk bluesowy, wokalista i gitarzysta związany z Teksasem. Jeden z najpopularniejszych gitarzystów i wokalistów bluesowych lat 20. XX wieku. Znany także jako Deacon L.J. Bates i Elder J.C. Brown.
O jego życiu wiadomo niewiele; zachowało się wprawdzie wiele anegdot o nim, ale często są one sprzeczne i brak im solidniejszej dokumentacji.
Zdjęcie Istnieje jego jedna podobizna; oficjalne zdjęcie zapewne wykonane dla potrzeb firmy fonograficznej. Można wysnuć z niego kilka wniosków. Zdjęcie to przedstawia bardzo usztywnionego muzyka; nie pozował więc raczej do fotografii zbyt często. Najwyraźniej nie czuje się dobrze wciśnięty w ubranie, w którym wydaje się, nie chodził. A jednak śpiewaczka bluesowa Victoria SpiveyPrzyjaciółka Boba Dylana w latach 60., co zostało uwidocznione na tyle okładki albumu New Morning. i inni twierdzą, że tak się ubierał na co dzień. Ma kędzierzawe, krótko przycięte włosy. Sądząc z kontrastów, miał stosunkowo jasną cerę, szeroki nos i bardzo pełne usta. Jedną z jego tajemnic jest noszenie przez niego okularów – był przecież niewidomy; jego oczy są właściwie prawie całkowicie zamknięte. Nienaturalność zdjęcia potęguje dziwny sposób ułożenia gitary na jego prawym udzie. Zbliża się ono prawie do 90 stopni w stosunku do jego sztywno wyprostowanego tułowia; w ten sposób jest bardzo trudno grać. Wiadomo, że był olbrzymiej postury; był kiedyś zapaśnikiem. Widać to z relacji jego ciała i dłoni w stosunku do gitary, która wydaje się być zabawką. Na dole zdjęcia mamy napis, z pewnością nieskreślony jego ręką, Cordially yours Blind Lemon Jefferson.
Życiorys Urodził się 15 października 1884 r.Rok jego urodzenia nie jest dokładnie znany, ale większość bluesologów akceptuje tę datę. w Couchman, małej społeczności obok Wortham w powiecieFreestone County – dosłownie znaczy hrabstwo Frestone, jednak powiat brzmi sensowniej. Freestone w Teksasie. Ojcem był Alec Jefferson a matką Classie Banks-Jefferson.
Nie ma żadnych dokumentów świadczących o tym, że otrzymał jakiekolwiek wykształcenie. Nie wiadomo także jak nauczył się grać na gitarze; jednak z jego specyficznego stylu można przypuszczać, iż był samoukiem. Grał na ulicach Wortham, Streetman, Kirvin, Groesbeck i innych miastach i miasteczkach wschodniego Teksasu. Jak wspomina jego kolega z młodościQuince Cox w: Bluesland. Red. Pete Welding i Toby Byron. s. 19. W każdą sobotę grał w zakładzie fryzjerskim Jake’a Lee i ludzie schodzili się zewsząd, aby go posłuchać. Potem on wychodził o 10 lub 11 w nocy na drogę i szedł do Kirvin, siedem czy osiem mil. Grał jak szedł, ale wiedział, gdzie idzie. Mimo że był niewidomy od urodzenia, znakomicie odnajdywał drogę i rozpoznawał wartość pieniędzy niezależnie od tego czy były to monety, czy banknoty. Victoria Spivey powiedziała On cholernie dobrze wyczuwał drogę.
Jego kuzyn Alec Jefferson wspomina, że jego matka nie pozwalała mu chodzić do miejsc, gdzie grał Lemon. To były ostre [miejsca]. Mężczyźni ostro rwali kobiety i sprzedawali bimber, a Lemon grał dla nich i śpiewał przez całą noc. Oni nawet nie umieli poprawnie tańczyć, tylko przytupywali.
Rodzina Lemona należała do Baptystycznego Kościoła Shiloh (Shiloh Babtist Church) w Kirvin. Młody Lemon był bardzo ceniony w kościele, gdyż wspaniale wykonywał pieśni religijne – spirituals. Jeden z jego znajomychHobart Carter. Ibid. s. 19. wspomina Można o nim powiedzieć jedną rzecz. Jednego dnia śpiewał w kościele, a następnego dnia w domu o złej reputacji.
Gdy wybitny bluesman Sam Lightnin' Hopkins miał lat osiem, miał okazję spotkać Lemona podczas kościelnego pikniku w Buffalo w Teksasie. Obserwował przez cały dzień sposób jego gry i w końcu sam wyszedł na scenę aby poakompaniować Lemonowi. Jednak widocznie nie grał zbyt dobrze, bo nagle usłyszał Chłopcze, musisz to grać dobrze.
W 1920 r. Jefferson był już bardzo dobrze znany we wschodnim Teksasie i na ulicach Dallas zarówno jako gitarzysta i jako wokalista. Nie wiadomo jednak kiedy po raz pierwszy udał się do tego miasta, które leży w odległości ok. 60 mil od Wortham i na trasie jest 16 stacji. Jeden z twórców amerykańskiego folku, Lead Belly poruszył ten problem dwukrotnie; za pierwszym razem stwierdził, że Lemon był w Dallas już w 1904 r. Jednak za drugim razem powiedział producentowi Fredericowi Ramseyowi (Juniorowi), że On [Blind Lemon] i ja śpiewaliśmy w Dallas w Teksasie. Było to w 1901 r. On i ja byliśmy w tym samym wieku. Jeśli to prawda, to Jefferson nie mógł urodzić się w 1897 r. Leadbelly urodził się w 1889 r. Historyk bluesa Giles Oakley twierdzi, że Lemon i Leadbelly spotkali się w 1912 r. w Dallas Deep Ellum – dzielnicy Murzynów i imigrantów, gdzie występowali. Jak wspomina Leadbelly mieli darmowe przejazdy pociągami, ponieważ podczas podróży grali i śpiewali, co zachęcało ludzi do podróżowania pociągiemIbid. s. 22..
Wybitny bluesman Mance Lipscomb wspomina Kiedy dostaliśmy się do Dallas, trzymaliśmy się miejsc, gdzie mogliśmy słyszeć grającego i śpiewającego Blind Lemona... były tam setki ludzi w dół i w górę tej drogi [Central]. Tak więc tam poznałem się z nim w 1917 r.W tym roku Leadbelly znalazł się w więzieniu w Huntsville za zabicie człowieka. Lipscomb opisał Lemona jako wielkiego, tęgiego, głośnego piosenkarzaLipscomb użył terminu songster, który oznaczał artystę wykonującego wszelkiego rodzaju utwory: piosenki, pieśni religijne, popularne przeboje, folk, blues itd. Bluesman wykonywał tylko i wyłącznie bluesy..
Chociaż Lemon doskonale poruszał się w znanym mu terenie, to jednak gdy podróżował, wolał mieć kogoś do towarzystwa. Zazwyczaj zatrudniał chłopców lub młodych mężczyzn. Leadbelly był muzykiem więc podróżowali razem. Ale jego przewodnikami byli np. T-Bone Walker, Josh White i inni.
W 1925 r. Jefferson został zaproszony przez firmę Paramount Records do dokonania nagrań. Stało się to dzięki poleceniu go przez Sama Price’a, bluesowego i jazzowego pianisty, który słyszał Lemona wielokrotnie w Dallas. Price – jako jedyny – przekazał informację, że Jefferson zaraz po przekroczeniu 20 lat ożenił się z młodą kobietą o imieniu Roberta i że mieli dziecko. Jednak znów żadne dokumenty tego nie potwierdzają.
Chociaż pierwszy singel nie został wydany, to trzeci z maja 1926 r. stał się jego pierwszym przebojem.
Lata 1926–1928, to okres jego największych sukcesów; nagrał około stu utworów i stał się najbardziej znanym bluesmanem w całych Stanach Zjednoczonych. Żaden z wykonawców bluesa wiejskiego nie dorównywał mu popularnością. Podróżował wówczas często pomiędzy Dallas a Chicago, gdzie dokonywał nagrań. Miał swoje mieszkanko przy 37th i Rhodes w południowej części miasta. Był w Oklahomie, Georgii i Missisipi. Znany bluesman Houston Stackhouse tak opisuje jego wizytę w Crystal Springs Przybył do Crystal Springs i grał show dla doktora. Odbywał się on we Freetown w szkole dla kolorowych. Było tam mnóstwo ludzi. Była to wielka szkoła i całkowicie zatłoczona wewnątrz, ludzie nie mogli się tam dostać, aby go zobaczyć. Musieli go wyprowadzić przed szkołę, na werandę.
Mayo Williams, producent firmy Paramount, w podzięce dla Jeffersona kupił mu Forda. Jefferson zatrudnił szofera i jeździł z nim na występy.
W 1929 r. nastąpił spadek popularności Jeffersona. Przestał być także tak odkrywczym muzykiem jak na początku kariery.
Zmarł w Chicago, w swoim samochodzie, w niejasnych okolicznościach. Nie znaleziono żadnych oficjalnych dokumentów związanych z jego śmiercią. Najbardziej przekonywającą wersję przedstawili: Arthur Laibly, który zastąpił Williamsa jako producent Jeffersona i sam Williams. W grudniu, w czasie ostrej chicagowskiej zimy Jefferson miał atak serca w samochodzie. Przerażony kierowca uciekł z samochodu porzucając Jeffersona, który zamarzł.
Jego ciało zostało przewiezione pociągiem do Teksasu. Na cmentarz przyszło kilkaset osób, zarówno czarnych, jak i białych.
Sesje nagraniowe (kompletne) Jako Deacon L.J. Bates. Chicago. Grudzień 1925-styczeń 1926 I Want to Be Like Jesus in My Heart All I Want Is That Pure Religion Jako Blind Lemon Jefferson. Chicago. Marzec 1926 Got the Blues Long Lonesome Blues Booster Blues Dry Southern Blues Chicago. Kwiecień 1926 Black Horse Blues Corinna Blues Chicago. Maj 1926 Got the Blues Long Lonesome Blues Chicago. May 1926 Jack O’Diamond Blues Jack O’Diamond Blues Chock House Blues Chicago. Sierpień 1926 Beggin Back Old Rounders Blues Chicago. Listopad 1926 Stocking Feet Blues That Black Snake Moan Wartime Blues Broke and Hungry Shuckin' Sugar Blues Chicago. Grudzień 1926 Booker Rooger Blues Rabbit Foot Blues Bad Luck Blues Atlanta. 14 marca 1927 (poniedziałek) Black Snake Moan Match Box Blues 'Stillery Blues Woman Labor Man My Easy Rider Elder Green’s in Town English Stop Time Atlanta. 15 marca 1927 r. (wtorek) Laboring Man Away from Home Chicago. Kwiecień 1927 Easy Rider Blues Match Box Blues Chicago. Kwiecień 1927 Match Box Blues Chicago. Maj 1927. Akompaniament Joe Perkins – fortepian. Rising High Water Blues Chicago. Maj 1927 Weary Dogs Blues Right of Way Blues Chicago. Maj 1927. Akompaniament Joe Perkins – fortepian. Teddy Bear Blues Chicago. Czerwiec 1927. Black Snake Dream Blues (akompaniament Joe Perkins – fortepian) Hot Dogs (jako Deacon L.J. Bates) He Arose from the Dead (wydany przez firmę Herwin pod nazwiskiem Elder J.C. Brown) Chicago. Wrzesień 1927 Struck Sorrow Blues Rambler Blues Chicago. Październik 1927 Chinch Bug Blues Deceitful Brownskin Blues Sunshine Special Gone Dead on You Blues Where Shall I Be? (wydany przez firmę Herwin pod nazwiskiem Elder J.C. Brown) See That My Grave’s Kept Clean (jako Deacon L.J. Bates)Utwór ten nagrał Bob Dylan na swoim pierwszym albumie. One Dime Blues Lonesome House Blues Chicago. Luty 1928 Blind Lemon’s Penitentiary Blues Lectric Chair Blues Chicago. Luty 1928 See That My Grave Is Kept Clean Lemon’s Worried Blues Chicago. Luty 1928 Mean Jumper Blues Balky Mule Blues Chicago. Luty 1928 Change My Luck Blues Prison Cell Blues Chicago. Marzec 1928 Lemon’s Cannon Ball Blues Low Down Mojo Blues Chicago. Marzec 1928 Long Lastin' Lovin' Piney Woods Money Mama Chicago. Czerwiec 1928 Low Down Mojo BLues Chicago. Lipiec 1928 Competition Bed Blues Lock Step Blues Hangman’s Blues Chicago. Lipiec 1928 Sad News Blues Chicago. Lipiec 1928 How Long How Long (akomp. nieznany pianista) Chicago. Sierpień 1928 Lockstep Blues Hangman’s Blues Christmas Eve Blues Happy New Year Blues Cat Blues D.B. Blues Chicago. Styczeń 1929 Eagle Eyed Mama Dynamite Blues Chicago. Styczeń 1929 Disgusted Blues Chicago. Styczeń 1929 Competition Bed Blues Sad News Blues Chicago. Marzec 1929 Peach Orchard Mama Oil Well Blues Tin Cup Blues Big Night Blues Empty House Blues Saturday Night Spender Blues That Black Snake Moan No. 2 Chicago. Sierpień 1929 Peach Orchard Mama Night Blues Richmond, Indiana. 24 września 1929 (wtorek) Bed Springs Blues Yo Yo Blues Mosquito Moan Southern Woman Blues Bakershop Blues Pneumonia Blues Long Distance Moan That Crawlin' Baby Blues