thumb|120px|left|Orzełek na kołnierz munduru thumb|120px|Znak dyplomowanych oficerów Sztabu Generalnego II Rzeczypospolitej thumb|120px|Dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego Oficer dyplomowany – tytuł wojskowy przysługujący oficerowi Wojska Polskiego po ukończeniu odpowiedniej uczelni. Pisany jest bezpośrednio po stopniu wojskowym (np. płk dypl.). W pierwszym okresie absolwentom nadawano tytuł oficerów Sztabu Generalnego (SG).
W okresie II Rzeczypospolitej w Wojsku Polskim absolwentowi Wyższej Szkoły Wojennej. Ukończenie Wyższej Szkoły Wojennej (WSWoj) wiązało się ponadto (z reguły) z awansem o jeden stopień oficerski.
W Siłach Zbrojnych PRL tytuł ten przysługiwał (od roku 1958) absolwentom Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Używali go również oficerowie polscy – absolwenci równorzędnych uczelni Związku Radzieckiego i uczelni innych państw Układu Warszawskiego. Tytuł zawodowy przysługujący absolwentom zagranicznej uczelni ustalał Minister Obrony Narodowej – po wysłuchaniu opinii rady naukowej odpowiedniej akademii wojskowej.
W Siłach Zbrojnych RP tytuł przysługiwał absolwentowi studiów dowódczo-sztabowych Akademii Obrony Narodowej. Po przekształceniach organizacyjnych zaprzestano nadawania tego tytułu. Tytuł "oficer dyplomowany Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej" (dypl. SZ RP) przywrócono w roku 2017 – przysługuje on absolwentom Podyplomowych Studiów Operacyjno-Taktycznych prowadzonych w Akademii Sztuki Wojennej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Leksykon PWN: Wojsko, wojna, broń, red. Marcin Kamler, Warszawa 2001,
Kategoria:Polskie szkolnictwo wojskowe Kategoria:Tytuły