Erika Hess (ur. 6 marca 1962 w Engelbergu) – szwajcarska narciarka alpejska, brązowa medalistka olimpijska, sześciokrotna mistrzyni świata oraz dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.
Kariera Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Erika Hess pojawiła się w sezonie 1977/1978. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 25 stycznia 1978 roku w Berchtesgaden, zajmując szóste miejsce w slalomie. Tym samym już w swoim debiucie zdobyła pierwsze pucharowe punkty. W kolejnych startach jeszcze dwukrotnie uplasowała się w najlepszej dziesiątce, jednak wyniku z debiutu nie poprawiła. W klasyfikacji generalnej zajęła 28. miejsce. W lutym 1978 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen, gdzie w gigancie była dziewiąta, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. W kolejnym sezonie punktowała pięciokrotnie, najlepszy wynik uzyskując 11 marca 1979 roku w Heavenly Valley, gdzie była czwarta w gigancie. Walkę o podium przegrała tam z Irene Epple z RFN o 0,38 sekundy. W klasyfikacji generalnej dało jej to piętnaste miejsce, a w klasyfikacji giganta była dziesiąta.
Już w drugich zawodach sezonu 1979/1980, 6 grudnia 1979 roku w Val d’Isère, Szwajcarka po raz pierwszy w karierze stanęła na podium. Zajęła tam trzecie miejsce w gigancie, przegrywając jedynie ze swą rodaczką Marie-Theres Nadig oraz Francuzką Perrine Pelen. Później była też między innymi druga w gigancie 8 grudnia w Limone Piemonte oraz trzecia w slalomie 21 stycznia 1980 roku w Bad Gastein i 9 marca w Wysokich Tatrach. Wielokrotnie zajmowała miejsca w czołowej dziesiątce, dzięki czemu uplasowała się na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej, piątej w klasyfikacji giganta i szóstej w slalomie. Wzięła także udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, gdzie wywalczyła swój jedyny medal olimpijski. Po pierwszym przejeździe slalomu Hess zajmowała piąte miejsce, tracąc do prowadzącej Hanni Wenzel z Liechtensteinu jedną sekundę. W drugim przejeździe również osiągnęła piąty czas, dało to jej jednak trzeci łączny wynik i miejsce na najniższym stopniu podium. Ostatecznie straciła 2,80 sekundy do Wenzel i 1,39 sekundy do Christy Kinshofer z RFN. Na tych samych igrzyskach wystartowała także w gigancie, ale nie ukończyła rywalizacji.
Pierwsze zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata odniosła 13 stycznia 1981 roku w Schruns, gdzie była najlepsza w slalomie. Poza tym jeszcze jedenaście razy stawała na podium, odnosząc sześć zwycięstw: 18 stycznia w Crans-Montana, 31 stycznia w Les Diablerets, 3 lutego w Zwiesel, 15 marca w Furano i 25 marca w Wangs zwyciężała w slalomie, a 24 marca w Wangs była najlepsza w gigancie. Dzięki temu Szwajcarka zdobyła pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji slalomu, a w gigancie była trzecia. Zajęła także drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, ulegając tylko Marie-Theres Nadig. W dwóch kolejnych sezonach wygrywała klasyfikację slalomu, wielokrotnie stając na podium i odnosząc dziesięć zwycięstw. Wygrywała kolejno slalomy 13 grudnia w Piancavallo, 21 grudnia 1981 roku w Saint-Gervais i 3 stycznia 1982 roku w Mariborze, slalom i kombinację 20 stycznia w Bad Gastein, giganta i slalom w dniach 20-21 marca 1982 roku w L’Alpe d’Huez, giganta 9 grudnia w Val d’Isère oraz slalomy 16 grudnia 1982 roku w San Sicario i 9 lutego 1983 roku w Mariborze. Wyniki te dały jej Kryształową Kulę i zwycięstwo w klasyfikacji generalnej sezonu 1981/1982, a także trzecie miejsce w gigancie i drugie w klasyfikacji kombinacji. Sezon 1982/1983 ukończyła na trzecim miejscu, ulegając jedynie Tamarze McKinney z USA i Hanni Wenzel. W lutym 1982 roku brała udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zwyciężyła kolejno w kombinacji, gigancie i slalomie. W zjeździe nie wzięła udziału.
Drugą i ostatnią w karierze Kryształową Kulę Szwajcarka wywalczyła w sezonie 1983/1984. W najlepszej trójce plasowała się jedenaście razy, w tym siedmiokrotnie zwyciężając: w slalomie 1 grudnia 1983 roku w Kranjskiej Gorze i 15 stycznia 1984 roku w Mariborze, w gigancie 11 grudnia 1983 roku w Val d’Isère i 17 marca 1984 roku w Jasnej oraz kombinacji 14 grudnia 1983 roku w Sestriere, 22 stycznia w Verbier i 29 stycznia 1984 roku w Saint-Gervais. W lutym 1984 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, jednak nie zdobyła medalu. Rywalizację w gigancie zakończyła na siódmej pozycji, a w slalomie zajęła piąte miejsce. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Bormio była jedenasta w gigancie, a slalomu nie ukończyła. Wywalczyła za to złoty medal w kombinacji, uzyskując szesnasty czas zjazdu i najlepszy czas slalomu. W Pucharze Świata sześciokrotnie stawała na podium, wygrywając przy tym slalomy 19 marca w Park City i trzy dni później w Heavenly Valley. W klasyfikacji generalnej sezonu 1984/1985 była czwarta, a w klasyfikacji slalomu zdobyła kolejną Małą Kryształową Kulę.
Ostatni raz na podium klasyfikacji generalnej PŚ stanęła w sezonie 1985/1986, zajmując drugie miejsce za swą rodaczką, Marią Walliser. Na podium zawodów znalazła się dziewięć razy, z czego trzy razy wygrywała: kombinację 12 grudnia w Val d’Isère oraz slalom 15 grudnia w Savognin i 8 marca 1986 roku w Park City. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrała także klasyfikacji slalomu, a w kombinacji była druga. Ostatnie pucharowe zwycięstwa odniosła 30 listopada w Waterville Valley i 21 grudnia 1986 roku w Valzoldana, gdzie była najlepsza w slalomach. Ostatni raz na podium stanęła 28 lutego 1987 roku w Zwiesel, gdzie była druga w slalomie za Corinne Schmidhauser. Trzy tygodnie później, 22 marca 1987 roku w Sarajewie po raz ostatni wystąpiła w międzynarodowych zawodach, zajmując dziewiąte miejsce w gigancie. Na przełomie stycznia i lutego 1987 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Crans-Montana, zdobywając złoty medal w kombinacji. Parę dni później zwyciężyła także w slalomie, wyprzedzając Austriaczkę Roswithę Steiner i Mateję Svet z Jugosławii. W marcu 1987 roku zakończyła karierę.
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Szwajcarii, w tym : w slalomie w latach 1980, 1981, 1982 i 1987, gigancie w latach 1981, 1983, 1984 i 1986 oraz kombinacji w latach 1979 i 1981. W 1982 roku otrzymała nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy NarciarskichSkieur d'Or Award . W tym samym roku otrzymała także nagrodę szwajcarskiej sportsmenki roku. W 1984 roku była chorążym reprezentacji Szwajcarii na igrzyskach w Sarajewie . Po zakończeniu kariery wyszła za mąż za Jacques’a Reymonda, z którym ma trzech synów: Fabiana, Nicolasa i Marco. Wraz z rodziną mieszka w miejscowości Saint-Légier-La Chiésaz w kantonie Vaud. Zajmuje się szkoleniem młodzieży i organizowaniem zawodów.
Jej siostra Monika Hess również uprawiała narciarstwo alpejskieMonika Wicki-Hess leitet neu den Rubin Club – grösster Sponsor des Zentralschweizer Skiverbandes .
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni DNF 21 lutego 1980 Lake Placid Gigant 2:41,66 - Hanni Wenzel 3.15px 23 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:25,09 +2,80 Hanni Wenzel 7. 13 lutego 1984 Sarajewo Gigant 2:20,98 +1,53 Debbie Armstrong 5. 13 lutego 1984 Sarajewo Slalom 1:36,47 +1,44 Paoletta Magoni
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni DNF1alpineskiworld.net: 03.02.1978. Garmisch Slalom, women 3 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:24,85 - Lea Sölkner 9. 4 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Gigant 2:41,15 +3,10 Maria Epple DNF 21 lutego 1980 Lake Placid Gigant 2:41,66 - Hanni Wenzel 3.15px 23 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:25,09 +2,80 Hanni Wenzel 1.15px 31 stycznia 1982 Schladming Kombinacja 8,99 pkt - - 1.15px 2 lutego 1982 Schladming Gigant 2:37,17 - - 1.15px 6 lutego 1982 Schladming Slalom 1:41,60 - - 1.15px 4 lutego 1985 Bormio Kombinacja 18,72 pkt - - 11. 6 lutego 1985 Bormio Gigant 2:18,53 +2,26 Diann Roffe DNF2alpineskiworld.net: 09.02.1985. Bormio Slalom, women 9 lutego 1985 Bormio Slalom 1:29,58 - Perrine Pelen 1.15px 30 stycznia 1987 Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt - - 7. 1 lutego 1987 Crans-Montana Zjazd 1:43,80 +1,64 Maria Walliser 1.15px 7 lutego 1987 Crans-Montana Slalom 1:33,30 - -
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1977/1978: 28. sezon 1978/1979: 15. sezon 1979/1980: 7. sezon 1980/1981: 2. sezon 1981/1982: 1. sezon 1982/1983: 3. sezon 1983/1984: 1. sezon 1984/1985: 4. sezon 1985/1986: 2. sezon 1986/1987: 4.
Zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata Schruns – 13 stycznia 1981 (slalom) Crans-Montana – 18 stycznia 1981 (slalom) Les Diablerets – 31 stycznia 1981 (slalom) Zwiesel – 3 lutego 1981 (slalom) Furano – 15 marca 1981 (slalom) Wangs-Pizol – 24 marca 1981 (gigant) Wangs-Pizol – 25 marca 1981 (slalom) Piancavallo – 13 grudnia 1981 (slalom) Saint-Gervais – 21 grudnia 1981 (slalom) Maribor – 3 stycznia 1982 (slalom) Bad Gastein – 20 stycznia 1982 (slalom) Bad Gastein – 20 stycznia 1982 (kombinacja) L’Alpe d’Huez – 20 marca 1982 (gigant) L’Alpe d’Huez – 21 marca 1982 (slalom) Val d’Isère – 9 grudnia 1982 (gigant) Piancavallo – 17 grudnia 1982 (slalom) Maribor – 9 lutego 1983 (slalom) Kranjska Gora – 1 grudnia 1983 (slalom) Val d’Isère – 11 grudnia 1983 (gigant) Sestriere – 14 grudnia 1983 (kombinacja) Maribor – 15 stycznia 1984 (slalom) Verbier – 22 stycznia 1984 (kombinacja) Saint-Gervais – 29 stycznia 1984 (kombinacja) Jasná – 17 marca 1984 (gigant) Park City – 19 marca 1985 (slalom) Heavenly Valley – 22 marca 1985 (slalom) Val d’Isère – 12 grudnia 1985 (kombinacja) Savognin – 15 grudnia 1985 (slalom) Park City – 8 marca 1986 (slalom) Waterville Valley – 30 listopada 1986 (slalom) Valzoldana – 21 grudnia 1986 (slalom)
31 zwycięstw (21 slalomów, 4 kombinacje i 6 gigantów)
Pozostałe miejsca na podium Val d’Isère – 6 grudnia 1979 (gigant) – 3. miejsce Limone Piemonte – 8 grudnia 1979 (gigant) – 2. miejsce Bad Gastein – 21 stycznia 1980 (slalom) – 3. miejsce Wysokie Tatry – 9 marca 1980 (slalom) – 3. miejsce Limone Piemonte – 12 grudnia 1980 (kombinacja) – 3. miejsce Piancavallo – 13 grudnia 1980 (slalom) – 2. miejsce Bormio – 21 grudnia 1980 (slalom) – 3. miejsce Crans-Montana – 21 stycznia 1981 (kombinacja) – 2. miejsce Aspen – 8 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce Val d’Isère – 4 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce Piancavallo – 12 grudnia 1981 (slalom) – 2. miejsce Piancavallo – 18 grudnia 1981 (kombinacja) – 2. miejsce Chamonix – 22 grudnia 1981 (gigant) – 3. miejsce Pfronten – 8 stycznia 1982 (gigant) – 2. miejsce Pfronten – 14 stycznia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce Lenggries – 22 stycznia 1982 (slalom) – 3. miejsce Oberstaufen – 9 lutego 1982 (gigant) – 3. miejsce Aspen – 27 lutego 1982 (gigant) – 2. miejsce San Sicario – 25 marca 1982 (gigant) – 2. miejsce Val d’Isère – 8 grudnia 1982 (kombinacja) – 3. miejsce Limone Piemonte – 10 grudnia 1982 (slalom) – 2. miejsce Piancavallo – 17 grudnia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce Davos – 11 stycznia 1983 (slalom) – 2. miejsce Wysokie Tatry – 12 lutego 1983 (slalom) – 2. miejsce Mont Tremblant – 6 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce Vail – 12 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce Furano – 20 marca 1983 (slalom) – 2. miejsce Val d’Isère – 11 grudnia 1983 (kombinacja) – 2. miejsce Verbier – 22 stycznia 1984 (slalom) – 3. miejsce Waterville Valley – 11 marca 1984 (gigant) – 2. miejsce Zwiesel – 21 marca 1984 (gigant) – 2. miejsce Davos – 9 grudnia 1984 (kombinacja) – 2. miejsce Davos – 9 grudnia 1984 (slalom) – 2. miejsce Bad Kleinkirchheim – 11 stycznia 1985 (slalom) – 3. miejsce Arosa – 25 stycznia 1985 (slalom) – 3. miejsce Sestriere – 8 grudnia 1985 (slalom) – 2. miejsce Maribor – 5 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce Bad Gastein – 12 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce Bad Gastein – 12 stycznia 1986 (kombinacja) – 2. miejsce Wysokie Tatry – 9 lutego 1986 (slalom) – 3. miejsce Waterville Valley – 18 marca 1986 (slalom) – 3. miejsce