Cukrzyk (Coereba flaveola) – gatunek małego ptaka z rodziny tanagrowatych (Thraupidae). Występuje w tropikach Ameryki Południowej i Środkowej. Jest osiadły. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka Takson ten przez niektóre ujęcia systematyczne bywał zaliczany do monotypowej rodziny Coerebidae. Wyróżniono ponad czterdzieści podgatunków C. flaveola. Jeden z nich występujący na wyspie Saint Vincent jest całkowicie czarny. Pod względem ubarwienia pojawiły się teorie, by podzielić go na kilka gatunków. C. flaveola bahamensis (Reichenbach, 1853) – cukrzyk bahamski – Bahamy. C. flaveola caboti (S.F. Baird, 1873) – wschodni Jukatan i pobliskie wyspy. C. flaveola flaveola (Linnaeus, 1758) – cukrzyk bananowy – Jamajka. C. flaveola sharpei (Cory, 1886) – Kajmany. C. flaveola bananivora (J.F. Gmelin, 1789) – Haiti i pobliskie wyspy. C. flaveola nectarea Wetmore, 1929 – Tortuga. C. flaveola portoricensis (H. Bryant, 1866) – Portoryko. C. flaveola sanctithomae (Sundevall, 1869) – północne Wyspy Dziewicze. C. flaveola newtoni (S.F. Baird, 1873) – Saint Croix. C. flaveola bartholemica (Sparrman, 1788) – cukrzyk tropikalny – północne i środkowe Małe Antyle. C. flaveola martinicana (Reichenbach, 1853) – Martynika i Saint Lucia. C. flaveola barbadensis (S.F. Baird, 1873) – Barbados. C. flaveola atrata (Lawrence, 1878) – Saint Vincent. C. flaveola aterrima (Lesson, 1830) – Grenada i Grenadyny. C. flaveola uropygialis Berlepsch, 1892 – Aruba i Curaçao. C. flaveola tricolor (Ridgway, 1884) – Wyspa Providencia. C. flaveola oblita Griscom, 1923 – Wyspa San Andrés. C. flaveola mexicana (P.L. Sclater, 1857) – południowo-wschodni Meksyk do zachodniej Panamy. C. flaveola cerinoclunis Bangs, 1901 – Wyspy Perłowe. C. flaveola columbiana (Cabanis, 1866) – wschodnia Panama do południowo-zachodniej Kolumbii i południowej Wenezueli. C. flaveola bonairensis Voous, 1955 – Bonaire. C. flaveola melanornis Phelps & Phelps Jr., 1954 – wyspa Cayo Sal (na północ od Wenezueli). C. flaveola lowii Cory, 1909 – wyspa Los Roques (na północ od Wenezueli). C. flaveola ferryi Cory, 1909 – Tortuga. C. flaveola frailensis Phelps & Phelps Jr., 1946 – wyspy Los Frailes i Los Hermanos (na północ od Wenezueli). C. flaveola laurae Lowe, 1908 – Los Testigos. C. flaveola luteola (Cabanis, 1851) – wybrzeża północnej Kolumbii i północnej Wenezueli, Trynidad i Tobago. C. flaveola obscura Cory, 1913 – północno-wschodnia Kolumbia i zachodnia Wenezuela. C. flaveola minima (Bonaparte, 1854) – wschodnia Kolumbia i południowa Wenezuela do Gujany Francuskiej i północno-środkowej Brazylii. C. flaveola montana Lowe, 1912 – Andy w północno-zachodniej Wenezueli. C. flaveola caucae Chapman, 1914 – zachodnia Kolumbia. C. flaveola gorgonae Thayer & Bangs, 1905 – Wyspa Gorgona (na zachód od Kolumbii). C. flaveola intermedia (Salvadori & Festa, 1899) – południowo-zachodnia Kolumbia, zachodni Ekwador i północne Peru oraz na wschód do południowej Wenezueli i zachodniej Brazylii. C. flaveola bolivari J.T. Zimmer & Phelps, 1946 – wschodnia Wenezuela. C. flaveola guianensis (Cabanis, 1851) – południowo-wschodnia Wenezuela do Gujany. C. flaveola roraimae Chapman, 1929 – południowo-wschodnia Wenezuela, południowo-zachodnia Gujana i północna Brazylia. C. flaveola pacifica Lowe, 1912 – wschodnie Peru. C. flaveola magnirostris (Taczanowski, 1880) – północne Peru. C. flaveola dispar J.T. Zimmer, 1942 – północno-środkowe Peru do zachodniej Boliwii. C. flaveola chloropyga (Cabanis, 1851) – wschodnio-środkowe Peru do centralnej Boliwii i na wschód do wschodniej Brazylii, północny Urugwaj, północno-wschodnia Argentyna i Paragwaj. C. flaveola alleni Lowe, 1912 – wschodnia Boliwia do środkowej Brazylii.

Morfologia i ekologia thumb|250px|Jaja z kolekcji muzealnej Długość ciała 10–11 cm, masa ciała 6,4–14,2 g. Ma zakrzywiony dziób, przystosowany do pobierania nektaru z kwiatów. W odróżnieniu od kolibrów nie potrafi zawisać w powietrzu; odwiedzając kwiat, zawsze przysiada. Poza nektarem odżywia się czasami owocami i owadami. Chętnie korzysta z wywieszonych dla kolibrów pojemniczków ze słodką wodą. Głęboko rowkowany język służy mu do wysysania nektaru. Przekłuwa dziobem kwiaty, czasami również owoce, wypijając ich sok. Zasiedla wszelkie środowiska z bujną roślinnością, także ogrody. Nieczęsto spotykany w wysokich lasach.

Na obszarze swojego występowania często odwiedza ludzkie siedziby i daje się łatwo oswoić. Obie płci są podobnie ubarwione. Zazwyczaj żyje pojedynczo lub parami, a pary utrzymują tylko luźny kontakt. Buduje w krzewie zamknięte gniazdo, często wykorzystuje je jako miejsce na nocleg. Samica sama wysiaduje 3–6 jaj. Pary śpią w osobnych gniazdach, ale grupy mogą czasami spać w jednym.

Status zagrożenia IUCN uznaje cukrzyka za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Partners in Flight z 2019 roku, mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników, a jej trend oceniany jest jako lekko spadkowy.

Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:

Bibliografia David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 .

Linki zewnętrzne

Kategoria:Tanagrowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza