Witold Maciej Orłowski (ur. 3 stycznia 1962 w ŁodziWho is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).) – polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, nauczyciel akademicki i publicysta.
Życiorys W 1985 ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim (UŁ) i do 1992 pracował na macierzystej uczelni, kształcił się również na Uniwersytecie Harvarda (jako stypendysta Programu Fulbrighta). W 1992 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym UŁ. Habilitował się w 1997 na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 2007 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2007 r. nr 115-8-07 o nadaniu tytułu profesora ().. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z makroekonomią.
W latach 1991–1993 pracował w Biurze ds. Integracji Europejskiej Urzędu Rady Ministrów, w latach 1993–1997 w Banku Światowym, w latach 1997–2003 w Zakładzie Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk (kolejno jako zastępca dyrektora i dyrektor). W 1992 był jednym z założycieli Niezależnego Ośrodka Badań Ekonomicznych. Był członkiem Rady Makroekonomicznej, doradcą ekonomicznym wicepremiera Leszka Balcerowicza oraz doradcą głównego negocjatora członkostwa Polski w Unii Europejskiej Jana Kułakowskiego.
W latach 2002–2005 pełnił funkcję szefa zespołu doradców ekonomicznych prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W latach 2003–2016 był dyrektorem Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej. W 2006 został głównym doradcą ekonomicznym spółki PricewaterhouseCoopers. Wchodził w skład Narodowej Rady Rozwoju przy prezydencie Lechu Kaczyńskim, był też członkiem Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku. W 2011 został powołany na stanowisko specjalnego doradcy Komisji Europejskiej ds. budżetu. Od 2015 był członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę.
W 2016 objął stanowisko rektora Akademii Finansów i Biznesu Vistula, które zajmował do 2019.
Obejmował też funkcje przewodniczącego rady powierniczej Muzeum Narodowego w Warszawie i przewodniczącego kapituły nagrody „Orły Rzeczpospolitej”. W 1998 otrzymał Nagrodę Banku Handlowego w Warszawie SA za szczególne osiągnięcia w zakresie myśli teoretycznej w sferze ekonomii i finansów za książkę Droga do Europy. Jest autorem publikacji naukowych i popularnonaukowych oraz artykułów publicystycznych.
Życie prywatne Jest bratem Tomasza Orłowskiego.
Odznaczenia Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 grudnia 2005 r. o nadaniu orderów i odznaczeń ()..
Wybrane publikacje Droga do Europy. Makroekonomia wstępowania do Unii Europejskiej, Instytut Europejski, Łódź 1998. Optymalna ścieżka do euro, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2004. Stulecie chaosu. Alternatywne dzieje XX wieku, Open Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2007. Świat, który oszalał czyli poradnik na ciekawe czasy, Wyd. Agora, Warszawa 2008. W pogoni za straconym czasem. Wzrost gospodarczy w Europie Środkowo-Wschodniej, PWE, Warszawa 2010. Świat do przeróbki. Spekulanci, bankruci, giganci i ich rywale, Agora, Warszawa 2011. Czy Polska dogoni Niemcy?, PWN, Warszawa 2015. Inna Polska. 1918–2018 alternatywne scenariusze naszej historii, Rebis, Poznań, 2018. Świat który zachorował. Co nam przyniesie pandemia?, Agora, Warszawa 2020.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Członkowie Narodowej Rady Rozwoju Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Ludzie związani z Bankiem Światowym Kategoria:Ludzie związani z PwC Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy stypendyści Fulbrighta Kategoria:Rektorzy Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Urodzeni w 1962