Tadeusz Strugała (ur. 10 lutego 1935 w Katowicach) – polski dyrygent.
Życiorys Ukończył studia na Wydziale Teorii, Kompozycji i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. Studia uzupełniał w Weimarze i Wenecji.
W latach: 1969–1980 szef Filharmonii Wrocławskiej, 1975–1976 szef WOSPRiTV w Katowicach, 1977–1979 i 1984–1986 szef Prezydenckiej Orkiestry Symfonicznej w Ankarze, 1979–1990 zastępca dyrektora artystycznego i stały dyrygent Filharmonii Narodowej w Warszawie, 1981–1986 szef orkiestry Filharmonii Krakowskiej, 1990–1993 dyrektor artystyczny i I dyrygent Polskiej Orkiestry Radiowej w Warszawie, 1994–2001 gościnny dyrygent Praskiej Orkiestry Symfonicznej. od 1998 jest dyrygentem-rezydentem Festiwalu Chopinowskiego w Gaming (Austria).
Kierował festiwalami: Festiwalem Chopinowskim w Dusznikach (1975–1985) Wratislavia Cantans (1968–1997)
Wystąpił jako dyrygent w końcowym epizodzie filmu Romana Polańskiego Pianista, dokonał też nagrań ścieżki dźwiękowej (z Orkiestrą Filharmonii Narodowej). W roku 1980 dyrygował orkiestrą podczas finałowych przesłuchań na Międzynarodowym Konkursie im Fryderyka Chopina w Warszawie. Zasiada w jury międzynarodowych konkursów dyrygenckich.
Zajmował się również pracą pedagogiczną. Przez 20 lat był wykładowcą Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Prowadził też klasy mistrzowskie w Hongkongu i Tokio.
Został uhonorowany statuetką Orfeusza i nagrodą Związku Kompozytorów Polskich za wybitne osiągnięcia w dziedzinie wykonawstwa polskiej muzyki współczesnej. Inne prestiżowe wyróżnienia artysty to, m.in. Grand Prix du Disque Ferenc Liszt, otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, m.in. Krzyż Kawalerski, Oficerski, Komandorski i Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2000), złoty medal Gloria Artis (2006), Złoty Krzyż Zasługi, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznakę Zasłużony Działacz KulturyKto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 1262 oraz Odznakę Honorową Bene Merito (2014). Jest laureatem Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen, Nagrody miasta Wrocławia, nagród resortowych II stopnia (1975, 1986) i doktorem honoris causa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu.
18 grudnia 2011, w ramach Złotych Mikrofonów, otrzymał Diamentową Batutę za „wybitne zasługi dla polskiej i światowej kultury muzycznej, w uznaniu działalności dyrygenckiej o szczególnym znaczeniu dla polskiego życia muzycznego, a także dla uhonorowania związków z Polskim Radiem”.
W 2023 otrzymał Złotego Fryderyka - nagrodę za całokształt osiągnięć artystycznych.
Kolekcjonuje batuty, a ich kolekcja prezentowana była w Galerii Rzemiosła Artystycznego Muzeum Narodowego w Krakowie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu Kategoria:Doktorzy honoris causa Akademii Muzycznej we Wrocławiu Kategoria:Laureaci Dorocznej Nagrody Związku Kompozytorów Polskich Kategoria:Laureaci Złotych Fryderyków Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Polscy dyrygenci Kategoria:Muzycy związani z Wrocławiem Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Muzycznej w Krakowie