Ignacy Giełgud herbu własnego (ur. ok. 1755, zm. 13 czerwca 1807 w Gniewie) – strażnik wielki litewski w latach 1789–1793, członek Sztabu Generalnego Wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1792 rokuCiąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, , s. 546., generał dywizji armii Księstwa WarszawskiegoHenryk P. Kosk, generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 151., zasłużony działacz polityczny i wojskowy z Litwy, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Był synem Antoniego Onufrego Giełguda, kasztelana żmudzkiego, marszałka Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego i Karoliny Eleonory z Oskierków herbu Murdelio.
Był posłem Księstwa Żmudzkiego na Sejm Czteroletni w 1788 rokuKalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 320. i członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Gorący zwolennik reform. W l. 1789–1793 pełnił służbę w kawalerii narodowej, wpierw jako rotmistrz, a od 1793 jako pułkownik. Był członkiem sprzysiężenia, przygotowującego wybuch powstania kościuszkowskiego na LitwieBartłomiej Szyndler, Powstanie kościuszkowskie 1794, Warszawa 1994, s. 116.. 24 kwietnia 1794 wybrany do Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej. W randze generała lejtnanta walczył w powstaniu kościuszkowskim 1794 roku mimo członkostwa w Radzie.
Po III rozbiorze Polski wyzwał na pojedynek przebywającego w Warszawie Platona Zubowa, byłego faworyta cesarzowej Katarzyny II.
3 grudnia 1806 marszałek Joachim Murat powierzył mu organizację wojsk w departamencie warszawskim, a następnie, po wyznaczeniu na to stanowisko księcia Józefa Poniatowskiego, w planowanym departamencie białostockim, który po pokoju w Tylży przypadł jednak Rosji. 20 marca 1807 objął dywizję po rannym Janie Henryku Dąbrowskim i przeprowadził oblężenie Gdańska. Była to decyzja kompromisowa, mająca pogodzić ubiegających się o dowództwo generałów Amilkara Kosińskiego, Jana Henryka Wołodkowicza i Michała Sokolnickiego, tym bardziej, że Giełgud słynął z wysokiej kultury osobistej, taktu i bezinteresowności, umiał jednać sobie ludzi, a ponadto odznaczał się skrupulatnością i inwencją. Zmarł z trudów wojennych i odniesionych ran.
Odznaczony w 1807 Krzyżem Legii Honorowej. W 1792 otrzymał Order Orła Białego i Order Świętego Stanisława.
Bibliografia H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
Przypisy
Kategoria:Członkowie konspiracji poprzedzającej wybuch powstania kościuszkowskiego Kategoria:Członkowie Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Sztabu Generalnego Wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej Kategoria:Generałowie dywizji Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Generałowie lejtnanci powstania kościuszkowskiego Ignacy Giełgud Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Posłowie Sejmu Czteroletniego (1788–1792) Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (Księstwo Żmudzkie) Kategoria:Pułkownicy kawalerii narodowej Kategoria:Strażnicy wielcy litewscy Kategoria:Uczestnicy kampanii polskiej 1806–1807 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1807