Pascal Quignard (ur. 23 kwietnia 1948 w Verneuil-sur-Avre) – francuski pisarz, eseista i tłumacz. Laureat Nagrody Goncourtów z 2002 za książkę Les Ombres Errantes (Błędne cienie).
Pochodzi z rodziny inteligenckiej, jego rodzice byli profesorami filologii klasycznej, ma troje rodzeństwa. Dzieciństwo spędził w Hawrze.
Ukończył filozofię na Uniwersytecie Nanterre. W 1969 rozpoczął pracę jako lektor w wydawnictwie Gallimard, gdzie stopniowo awansował – w 1976 wszedł w skład komitetu wydawniczego, w 1989 został członkiem dyrekcji wydawnictwa, a rok później objął stanowisko sekretarza generalnego. W Gallimardzie przestał pracować w 1994.
Obok pracy w wydawnictwie Quignard wykładał na Uniwersytecie w Vincennes i w École pratique des hautes études, oraz zajmował się tłumaczeniami z greki, łaciny i chińskiego. W latach 1990–1993 był prezesem Concert des Nations. Gra na wiolonczeli, jest jednym z założycieli Festiwalu Oper Barokowych w Wersalu. Od 1994 poświęcił się wyłącznie pisaniu.
Twórczość L'être du baltutiement, 1969; Alexandra de Lycophron, 1971; La parole de la Délie, 1974; Michel Deguy, 1975; Écho, suivi d'Epistolè Alexandroy, 1975; Sang, 1976; Le lecteur, 1976; Hiems, 1977; Sarx, 1977; Les mots de la terre, de la peur et du sol, 1978; Carus, 1979; Inter aerias fagos, 1979; Sur le défaut de la terre, 1979; Le secret du domaine, 1980; Les tablettes de buis d'Apronenia Avitia, 1984; Le voeu de silence, 1985; Une gêne technique à l'égard des fragment, 1986; Le salon de Wurtemberg, 1986; Ethelrude et Wolframm, 1986; La leçon de musique, 1987; Les escaliers de Chambord, 1989; Petits traités, 1990; Albucius, 1990 (wyd. pol. Albucjusz, Czytelnik, 2002, ); La raison, 1990; Georges de la Tour, 1991; Tous les matins du monde, 1991 (wyd. pol. Wszystkie poranki świata, Prószyński i S-ka, 1997); La frontière, 1992; Le nom sur bout de la langue, (pol. "Słowo na końcu języka") 1993; Le sexe et l'Effroi, 1994 (wyd. pol. Seks i trwoga, Czytelnik, 2002, ); L'occupation américaine, 1994; Les Septante, 1994; L’Amour conjugal, 1994; Rhétorique spéculative, 1995; La Haine de la musique, 1996; Vie secrète, 1998 (wyd. pol. Życie sekretne, Vesper, 2006); Terrasse à Rome, 2000 (wyd. pol. Taras w Rzymie, 2001, ); Tondo, 2002; Les ombres errantes (Dernier Royaume, Tome I), 2002, (wyd. pol. Błędne cienie, Czytelnik, 2004, ); Sur le jadis (Dernier Royaume, Tome II), 2002; Abîmes (Dernier Royaume, Tome III), 2002; Les paradisiaques (Dernier Royaume, Tome IV), 2005; Sordidissimes (Dernier Royaume, Tome V), 2005; Écrits de l'éphémère, 2005; Pour trouver les Enfers, 2005; Quartier de la Transportation (współautorstwo z Jean-Paul Marcheschi), 2006; Villa Amalia, 2006; L'Enfant au visage couleur de la mort, 2006; Triomphe du temps, 2006; Ethelrude et Wolframm, 2006; Le Petit Cupidon, 2006; Requiem, 2006; La Nuit sexuelle, 2007 (wyd. pol. Noc seksualna, Słowo/Obraz/Terytoria, 2008); Boutès, 2008; La barque silencieuse (Dernier Royaume VI), 2009; Lycophron et Zétès, 2010; Medea, 2011; Les solidarités mystérieuses, Gallimard, 2011; Sur le désir de se jeter à l'eau, wspólnie z Irène Fenoglio, Presses Sorbonne Nouvelle, 2011; Les désarçonnés (Dernier Royaume VII), Grasset, 2012; L'Origine de la danse, Galilée, 2013; Leçons de Solfège et de piano, Arléa, 2013;
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Paryskiego Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Francuscy tłumacze Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Laureaci Nagrody Goncourtów Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni we Francji Kategoria:Urodzeni w 1948