Kompleks z narzędziami mikroodłupkowymi – znany jest głównie z terenów Środkowej i Wschodniej części Europy. Kompleks ten rozwijał się w przedziale między 500 a 300 tys. lat temu.
Kryteria wydzielenia Na terenie Europy stanowiska aszelskie występują na obszarach położonych na zachód od Renu i na południe od Alp. Powstała w ten sposób granica określana jest jako linia Moviusa. Nie stanowi ona oczywiście całkowicie nieprzenikalnej granicy, o czym świadczą stanowiska Achenheim oraz Karlich. Linia ta ułatwia jednak nakreślenie granic między obszarami, na których poświadczona jest obecność zespołów zawierających pięściaki (kultura aszelska) a zespołami pozbawionymi tych narzędzi (przemysły z narzędziami odłupkowymi mikrolitycznymi).
Chronologia, geneza Pojawienie się przemysłów z narzędziami mikrolitycznymi należy zapewne wiązać z adaptacją niektórych grup ludzkich do specyficznych warunków środowiskowych lub z możliwościami zdobycia określonych rodzajów surowców. Z okresu między 500 a 300 tys. lat temu w środkowej i wschodniej części Europy poświadczone są jedynie znaleziska reprezentujące technologię odłupkową, brak jest natomiast stanowisk które można przypisać aszelskiej tradycji technologicznej.
Obszar występowania Przemysły z narzędziami mikooodłupkowymi znane są głównie z Środkowej i Wschodniej części Europy. Wśród najciekawszych stanowisk, na których znaleziono narzędzia wykonane z drobnych odłupków, należy wymienić: Pogrebi I, Dubosary I (zachodnia Ukraina), Trzebnica, Rusko (południowo-wschodnia Polska), Vértesszőlős (Węgry), Karan E (Turcja).
Charakterystyczne wytwory kulturowe Stanowiska zaliczane do tradycji mikroodłupowej odkrywane są najczęściej w pobliżu źródeł termalnych. Najstarszym stanowiskiem tego typu jest Vértesszőlős koło Budapesztu. Narzędzia mikrolityczne z tego stanowiska datowane są w przedziale od 350 do 245 tys. lat temu. Do charakterystycznych artefaktów kamiennych pochodzących z tego stanowiska należą narzędzia wykonane z małych otoczaków rzecznych, kwarcu, kwarcytu i krzemienia. Z tych drobnych otoczaków wytwarzano mikro-choppery i mikro-chopping-toole. Narzędzia te miały różne formy, w zależności od tego jak uformowana została krawędź pracująca. Poświadczona jest także obecność narzędzi wykonywanych na odłupkach lub termicznych fragmentach otoczaków. Niektóre z tych narzędzi mają wygląd skrobaczy bądź zgrzebeł, inne zaś ostrzy. W inwentarzach kamiennych z tego stanowiska występują narzędzia typu przekłuwacze.
Bibliografia Janusz K. Kozłowski. „Wielka Historia Świata”, t. I Świat przed „rewolucją” neolityczną, wyd. Fogra Kraków 2004. Janusz K. Kozłowski. „Archeologia Prahistoryczna”, Część I Starsza Epoka Kamienia, Nakładem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kraków 1972 r. Piotr Kaczanowski, Janusz K. Kozłowski, „Wielka Historia Polski”, t.1 Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.), wyd. Fogra Kraków 1998 r. Janusz K. Kozłowski (opracowanie naukowe) „Encyklopedia historyczna świata: tom I Prehistoria”, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Kraków 1999. Bolesław Ginter, Janusz K. Kozłowski. „Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu”, wydanie trzecie. Wyd. PWN Warszawa 1990 r. J. Desmond Clark. „Prahistoria Afryki”, wyd. PWN Warszawa 1978 r. Jan Michał Burdukiewicz, Technokompleks mikrolityczny w paleolicie dolnym środkowej Europy, Wrocław 2003.
Kategoria:Prehistoria Kategoria:Paleolit dolny