Bogusław Samborski, Gottlieb Sambor (ur. 14 kwietnia 1897 w Pińczowie, zm. 1971 w Argentynie) – polski aktor scen warszawskich.
Życiorys Był synem Piotra Franciszka i Marii Cecyli z Wierzbowskich h. Jastrzębiec. Ukończył Gimnazjum im. Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Od 1913 roku został przez Arnolda Szyfmana zaangażowany do Teatru Polskiego w Warszawie. W latach 1914–1915 kształcił się w szkole dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Występował w kabarecie Bi-Ba-Bo (1916). W latach 1918–1919 grał w teatrach miejskich w Krakowie i Łodzi. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz Armii Ochotniczej. W okresie międzywojennym był nadal aktorem Teatru Polskiego w Warszawie. Występował również gościnnie w warszawskich teatrach Rozmaitości i Małym oraz na scenach teatrów Lwowa, Krakowa, Poznania i Lublina. Po wybuchu II wojny światowej początkowo prowadził kawiarnię przy Teatrze Polskim, zlikwidowaną po przejęciu budynku na okupacyjny „Theater der Stadt Warschau” (od 1940 r.). Dyrektor tej placówki, kolaborant Igo Sym przekonał Samborskiego do zagrania roli w antypolskim filmie Heimkehr. Prawdopodobnie Samborski zdecydował się na taką współpracę, żeby ochronić swoją żonę Stellę, która z pochodzenia była ŻydówkąAneta Nisiobęcka, Artyści w czasie okupacji, Biuletyn IPN, 2003, nr 2.. Po wykonaniu wyroku śmierci na Syma przez żołnierzy Związku Walki Zbrojnej Samborski wyjechał do Niemiec, gdzie pozostał także po wojnie. Kontynuował karierę aktorską pod pseudonimem Gottlieb Sambor; wystąpił w dwóch filmach Shiva und die Galgenblume (1945, ostatni film wyprodukowany przez przemysł filmowy III Rzeszy) i Am Ende der Welt (1947).
Po wojnie, w 1946 został uchwałą Zarządu Głównego Związku Zawodowego Artystów Scen Polskich dożywotnio relegowany z grona aktorstwa polskiego„Teatr”, 1947, nr 1–2, s. 78.. W tym samym roku wyemigrował do Brazylii, gdzie w latach 1950–1955 występował w filmach jako Anthony Zamborsky. W 1948 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał zaoczny wyrok skazujący go na dożywocie za współpracę z okupantem, który osiem lat później zmniejszono do dwunastu lat pozbawienia wolnościM. Teler, Granice zdrady. Artyści w czasie okupacji, Ożarów Mazowiecki 2025, s. 278–298..
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy zawodowej”.
Filmografia thumb|230px|H. Ordonówna i B. Samborski w scenie filmu Szpieg w masce (1933) 1925: Iwonka jako fornal 1928: Przedwiośnie jako Barwicki 1929: Grzeszna miłość jako Rauszke 1929: Policmajster Tagiejew jako Tagiejew 1929: Szlakiem hańby jako Karol Wolak vel Andrzej Marczak 1930: Na Sybir jako pułkownik żandarmerii Sierow 1930: Niebezpieczny romans jako Hieronim Śpiewankiewicz, kasjer w banku 1930: Uroda życia jako generał Polenow 1931: Dziesięciu z Pawiaka jako generał żandarmerii 1931: Niebezpieczny raj jako Heyst 1933: Dzieje grzechu jako Pochroń 1933: Pod Twoją obronę jako chirurg 1933: Prokurator Alicja Horn jako profesor Brunicki 1933: Szpieg w masce jako kierownik agentury Pedro 1934: Młody las jako dyrektor Starogrenadzki 1936: Pan Twardowski jako narzeczony Nety 1936: Róża jako Benedykt Czarowic 1938: Gehenna jako stryj Kościesza 1938: Granica jako plenipotent Czechliński 1938: Kobiety nad przepaścią jako właściciel knajpy Muller 1938: Kościuszko pod Racławicami jako brygadier Antoni Madaliński 1939: Kłamstwo Krystyny jako Klimkiewicz, właściciel „Autokoncernu” 1939: O czym się nie mówi… jako Kornblum, dyrektor kabaretu „Orfeum” 1939: Nad Niemnem jako Anzelm Bohatyrowicz 1939/1941: Żona i nie żona jako Stanisław Geist 1941: Heimkehr jako burmistrz 1945: Shiva und die Galgenblume 1947: Am Ende der Welt
Przypisy
Linki zewnętrzne
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1971