Reprezentacja San Marino w piłce nożnej mężczyzn () – drużyna sportowa piłki nożnej złożona z obywateli legitymujących się obywatelstwem sanmaryńskim, która reprezentuje Republikę San Marino w rozgrywkach międzynarodowych.
Piłkarska reprezentacja San Marino występuje pod przydomkiem La Serenissima (). Za jej funkcjonowanie odpowiada bezpośrednio Federazione Sammarinese Giuoco Calcio (FSGC). Funkcję selekcjonera pełni Fabrizio Costantini.
Informacje ogólne San Marino jest członkiem FIFA i UEFA od 1988 roku. W 1990 roku zadebiutowało w oficjalnych rozgrywkach, którymi były eliminacje Mistrzostw Europy 1992 w Szwecji. Piętnastokrotnie brało udział w kwalifikacjach do mistrzostw świata i mistrzostw Europy, we wszystkich kampaniach eliminacyjnych zajmując ostatnie miejsce w grupie.
San Marino na płaszczyźnie sportowej jest jedną z najsłabszych reprezentacji narodowych w historii piłki nożnej. Nigdy nie wygrało meczu w eliminacjach mistrzostw świata i mistrzostw Europy. Jedynym sukcesem La Serenissima jest 10 spotkań, w których reprezentacja nie poniosła porażki: zwycięstwo 1:0 odniesione nad reprezentacją Liechtensteinu (mecz towarzyski w 2004), dwa zwycięstwa (1:0 i 3:1) odniesione nad reprezentacją Liechtensteinu (Liga Narodów 2024/2025), oraz 7 wyników remisowych, kolejno: 0:0 z Turcją (eliminacje MŚ 1994), 1:1 z Łotwą (eliminacje MŚ 2002), 2:2 z Liechtensteinem (mecz towarzyski w 2003), 0:0 z Estonią (eliminacje ME 2016) oraz 0:0 z Liechtensteinem i Gibraltarem (Liga Narodów UEFA 2020/21) oraz 1:1 z Gibraltarem (Liga Narodów 2024/2025). Bezbramkowy remis z Liechtensteinem w Lidze Narodów jest jedynym wyjazdowym spotkaniem w historii, w którym San Marino nie straciło gola. San Marino ogółem od 1990 roku sześciokrotnie przegrało mecz tracąc co najmniej 10 bramek. Najwyższa porażka miała miejsce we wrześniu 2006 roku, gdy w Serravalle Sanmaryńczycy przegrali w eliminacjach Mistrzostw Europy 2008 0:13 z Niemcami. W latach 2004–2014 reprezentacja zanotowała serię 61 przegranych spotkań z rzędu. 15 reprezentacji osiągnęło w meczach przeciwko San Marino najwyższe w historii zwycięstwa: Azerbejdżan, Belgia, Białoruś, Chorwacja, Cypr, Czarnogóra, Czechy, Finlandia, Holandia, Gibraltar, Polska, Rosja, Słowacja, Ukraina i Wyspy Owcze.
San Marino zajmuje przedostatnie miejsce w UEFA pod względem liczebności populacji (32 tysiące obywateli), co stanowi strukturalny problem w stworzeniu reprezentującej odpowiedni w Europie poziom drużyny narodowej. Liczba zarejestrowanych piłkarzy wynosi około 1,5 tysiąca, zaś liczba zarejestrowanych klubów piłkarskich 17. Wskutek tego od zawodników występujących w reprezentacji nie wymaga się osiągania sukcesów na arenie międzynarodowej. Władze FSGC za priorytet uznają honorowe uczestnictwo w międzynarodowych rozgrywkach i pokazanie przez to niezależności Republiki San Marino jako odrębnego państwa. Za duży sukces uchodzi zdobycie jednej bramki; zwycięstwo bądź remis w oficjalnym meczu zyskuje rangę wydarzenia historycznego i sensacji w europejskich mediach sportowych.
Stadion thumb|San Marino Stadium w 2011 roku Reprezentacja San Marino rozgrywa swoje mecze na San Marino Stadium w Serravalle (do 2014 roku Stadion Olimpijski w Serravalle). Wybudowany został w 1969 roku, jego oficjalna inauguracja nastąpiła rok później. W 1985 roku nadano mu miano obiektu olimpijskiego z okazji rozegranych tu pierwszych Igrzysk Małych Państw Europy pod patronatem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.
San Marino Stadium oficjalnie ma pojemność wynoszącą 5115 widzów, docelowo jest jednak w stanie pomieścić około 7000 osób. Obiekt wyposażony jest w bieżnię lekkoatletyczną. Obok niego znajduje się kompleks sportowy Sanmaryńskiego Komitetu Olimpijskiego (CONS) z pełnowymiarowym basenem oraz boiskami do piłki nożnej, sportów halowych oraz baseballu. Latem 2009 roku Stadion Olimpijski stał się jedną z pierwszych sportowych aren na świecie, na której zastosowano system Football Green Live - mieszaninę naturalnej i półsyntetycznej trawy. Przeprowadzona wówczas renowacja obiektu pochłonęła sumę około 700 tys. euro. W 2014 roku obiekt przeszedł gruntowną modernizację, po której przemianowano jego nazwę na San Marino Stadium.
Na San Marino Stadium niezwykle rzadko odnotowuje się liczbę widzów zbliżoną do maksymalnej pojemności obiektu. Frekwencja zależna jest od tego, ilu fanów drużyny przeciwnej przybędzie do San Marino na mecz swojej reprezentacji. Najwyższą liczbę widzów odnotowano w meczu z Niemcami w 2006 roku, kiedy na trybunach zasiadło 5019 kibiców oraz w spotkaniu przeciwko Anglii w 2013 roku - 4952 osób. Przeważającą liczbę widzów stanowią kibice drużyn przyjezdnych. W 2007 roku podczas meczu z Irlandią, spośród 3294 kibiców na stadionie około 2500 z nich stanowili irlandzcy fani. Podczas spotkań z mniej atrakcyjnymi sportowo rywalami frekwencja zwykle waha się między liczbą 700 - 1500 kibiców. Widownia na meczach towarzyskich zwykle nie przekracza 500 osób.
Historia Lata 80. XX wieku Powstanie zorganizowanych struktur piłkarskich w San Marino datuje się na lata 20. XX wieku. Pierwsze kluby powstały w 1928 roku. W 1931 roku założono krajowy związek piłkarski pod nazwą Federazione Sammarinese Giuoco Calcio. Zawody o Puchar San Marino (Coppa Titano) zaczęto rozgrywać od 1937 roku, natomiast półzawodowa liga piłkarska (Campionato Sammarinese) powstała w 1985 roku. Pierwszy tytuł mistrzowski w sezonie 1985/86 wywalczyli gracze klubu SC Faetano.
Reprezentację San Marino w piłce nożnej uformowano w połowie lat 80. W 1985 roku zatwierdzono związkowy statut i otrzymano tymczasowe, wstępne członkostwo w UEFA. W tym samym roku San Marino rozegrało mecz sparingowy z duńskim klubem Odense Boldklub, zakończony remisem 1:1 (bramka Fabio Gasperoniego). W styczniu 1986 roku funkcję pierwszego trenera reprezentacji oficjalnie powierzono Giulio Cesare Casaliemu. 28 marca 1986 San Marino w premierowym meczu międzypaństwowym zmierzyło się na Stadionie Olimpijskim w Serravalle z reprezentacją Kanady U-23, która odbywała dwutygodniowe tournée po Szwajcarii i Włoszech. Spotkanie zakończyło się porażką San Marino 0:1 po bramce Jamesa Grimesa w 78. minucie.
W 1987 roku San Marino wzięło udział w igrzyskach śródziemnomorskich, które odbyły się w Syrii. La Serenissima zremisowała 0:0 z Libanem i przegrała 0:3 z gospodarzami turnieju oraz 0:4 z Turcją U-23. W 1988 roku FSGC została przyjęta w poczet członków FIFA i UEFA. Piłkarska reprezentacja San Marino mogła od tej pory brać udział we wszystkich oficjalnych rozgrywkach jako pełnoprawna drużyna narodowa swego kraju. Pierwsze oficjalne mecze zaczęła ona rozgrywać od 1990 roku, kiedy to wzięła udział w eliminacjach Mistrzostw Europy 1992.
Eliminacje Mistrzostw Europy 1992 San Marino rywalizowało w grupie 2 z Bułgarią, Rumunią, Szkocją i Szwajcarią. Trener Giorgio Leoni oparł skład reprezentacji na piłkarzach SS Juvenes i włoskich klubów z niższych lig. Jedynym zawodowym graczem w kadrze był Massimo Bonini (Bologna FC), który pełnił funkcję kapitana. Powołania otrzymywał również Marco Macina, który w 1988 roku z powodu kontuzji zakończył karierę klubową.
San Marino zakończyło kwalifikacje na ostatnim miejscu w grupie, przegrywając wszystkie spotkania z bilansem bramkowym 1:33. Pierwszy oficjalny mecz jako członek FIFA i UEFA Sanmaryńczycy rozegrali 14 listopada 1990 ze Szwajcarią w Serravalle. Zakończył się on porażką 0:4 po bramkach zdobytych przez Alaina Sutera, Stéphane Chapuisata, Adriana Knupa i Frédérica Chassota. Spotkanie obserwowało 930 widzów. W następnej kolejce w meczu z Rumunią w Bukareszcie pierwszą czerwoną kartkę w oficjalnym meczu otrzymał obrońca Marco Montironi. 27 marca 1991 w spotkaniu rewanżowym przeciwko temu samemu rywalowi w Serravalle (1:3) San Marino zdobyło pierwszą w historii bramkę. Strzelcem gola był pomocnik Valdes Pasolini, który w 26. minucie pokonał Florina Pruneę strzałem z rzutu karnego.
Grupa 2 #ReprezentacjaMZRPGZGS+ / –Pkt1.8431147+7112.8422197+12103.8422137+6104.8332158+795. San Marino8008133-320–2:12:11:14:02:2–0:02:07:01:01:0–0:36:01:12:31:1–4:0San Marino 0:20:41:30:3–
Eliminacje Mistrzostw Świata 1994 W eliminacjach Mistrzostw Świata 1994 reprezentacja San Marino trafiła do grupy z Anglią, Holandią, Norwegią, Polską i Turcją. Sanmaryńczycy zakończyli rozgrywki z 1 punktem i bilansem bramek 2:46.
W pierwszym spotkaniu z Norwegią w Oslo miała miejsce najwyższa porażka w kwalifikacjach - 0:10. W meczu przeciwko Turcji w Ankarze (1:4) pierwszą w historii bramkę z akcji zdobył Nicola Bacciocchi. Rewanż rozegrany 10 marca 1993 w Serravalle zakończył się bezbramkowym remisem. W celu upamiętnienia tego rezultatu sanmaryńscy piłkarze zamówili koszulki z napisem „0:0”, w których występowali przez kilka następnych spotkań, ubierając je pod trykot meczowy. Mecz ten uznaje się za najlepsze dotąd spotkanie reprezentacji. Bohaterem obwołano rezerwowego bramkarza Stefano Muccioliego, który na boisku pojawił się w 7. minucie po tym, jak Pierluigi Benedettini doznał kontuzji stawu łokciowego. Za kluczowe dla wyniku momenty uznano obronę przez niego strzałów Ünala Karamana i Feyyaza Uçara. 28 kwietnia 1993 w wyjazdowym meczu przeciwko Polsce (0:1) jedyna bramka została zdobyta przez Jana Furtoka za pomocą ręki. Sędzia Leslie Mottram błędnie uznał gola. Po spotkaniu Sanmaryńczycy zostali nagrodzeni przez publiczność oklaskami. Przegląd Sportowy opatrzył relację meczową tytułem Ale kino! 1:0 z San Marino, zaś sanmaryńscy dziennikarze określili to spotkanie mianem Furto(k) ().
Dwa ostatnie mecze eliminacyjne przeciwko Anglii i Holandii San Marino w roli gospodarza rozegrało na stadionie Renato Dall'Ara we włoskiej Bolonii. Decyzję tę podjęto z obawy przed zamieszkami wywołanymi przez przyjezdnych pseudokibiców. W meczu z Anglią Davide Gualtieri w wyniku błędu obrońcy Stuarta Pearce'a zdobył gola po upływie 8,3 sekundy od rozpoczęcia spotkania. Do 11 października 2016 była to najszybciej zdobyta bramka meczach reprezentacyjnych w strefie UEFA i ogółem w historii kwalifikacji i turniejów finałowych Mistrzostw Świata. Nazajutrz Daily Mirror opatrzył okładkę zdjęciem Gualtieriego i tytułem End of the world (). Reprezentacji Anglii do uzyskania awansu potrzebna była siedmiobramkowa wygrana przy jednoczesnym braku zwycięstwa Holandii w meczu z Polską. Żaden z tych warunków nie został spełniony, przez co Anglia zajęła w grupie 3. miejsce.
Grupa 2 #ReprezentacjaMZRPGZGS+ / –Pkt1.10721255+20162.10631299+20153.10532269+17134.103251015-585.103161119-876. San Marino10019246-441–2:12:01:03:110:00:0–2:02:23:16:01:12:2–3:04:06:00:31:31:1–1:01:02:11:30:22:1–4:1San Marino 0:20:71:70:30:0–
Eliminacje Mistrzostw Europy 1996 Reprezentacja San Marino rywalizowała w grupie 8 z Finlandią, Grecją, Rosją, Szkocją oraz Wyspami Owczymi. San Marino przegrało wszystkie kwalifikacyjne spotkania zdobywając 2 bramki i tracąc 36.
Przed rozpoczęciem eliminacji liczono na korzystny wynik w rywalizacji w Wyspami Owczymi. Obie federacje znalazły się w jednej grupie wskutek zmian politycznych w Europie i włączeniu w szeregi UEFA 11 nowych członków, przez co nie były losowane z tego samego, ostatniego koszyka. W spotkaniu w Toftir Sanmaryńczycy przegrali 0:3, co jest najwyższym zwycięstwem Wysp Owczych w meczach kwalifikacji mistrzostw Europy. Rewanż w Serravalle zakończył się porażką 1:3. Bramkę dla San Marino zdobył obrońca Mauro Valentini. W wyjazdowym meczu przeciwko Finlandii w Helsinkach (1:4) drugiego w kwalifikacjach gola strzelił Pier Domenico Della Valle. Po zakończeniu rozgrywek Massimo Bonini zakończył karierę piłkarską.
Grupa 8 #ReprezentacjaMZRPGZGS+ / –Pkt1.10820345+29262.10721193+16233.10604239+14184.1050518180155.102081035-2566. San Marino100010236-340–0:02:13:13:04:01:1–1:01:05:15:00:31:0–4:05:02:00:60:22:1–5:04:12:50:21:50:4–3:0San Marino 0:70:20:40:21:3–
Eliminacje Mistrzostw Świata 1998