thumb|Tablica pamiątkowa na budynku przy ul. Śmiałej 36 na Żoliborzu, w którym od 1957 mieszkał Czesław Bobrowski Czesław Bobrowski (ur. 27 października 1904 w BaranowiczachCzesław Bobrowski w swojej biografii pisze, że najprawdopodobniej urodził się w Warszawie. Metryka urodzenia spisana została w miejscowości Nowa Mysz pod Baranowiczami. We Francji, aby uniknąć wcielenia do kompanii pracy, wpisał do dokumentów inną datę i miejsce urodzin (Sarny). 17 lutego 1904 jako dzień narodzin został wpisany przez Czesława Bobrowskiego do dokumentów w Londynie w 1943 (Czesław Bobrowski: Wspomnienia ze stulecia, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1985, s. 40)., zm. 18 maja 1996 w Warszawie) – polski ekonomista, prawnik, politolog i polityk.
Życiorys Syn Adolfa Korolko-Bobrowskiego i Jadwigi z Około-Kułaków pochodzących z okolic Mścisławia na Białorusi. Jako ochotnik (starszy strzelec) uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Absolwent gimnazjum w Lublinie (1921), Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego z 1925 r. W latach 1925–1926 referent prawny Konsulatu Generalnego w Pradze. Stażysta paryskiej Szkoły Nauk Politycznych (Ecole des Sciences Politiques) z 1927 r.
W okresie 1928–1929 pracował w departamencie ekonomicznym Ministerstwa Przemysłu i Handlu RP, pełniąc między innymi funkcję zastępcy komisarza Polskiego Towarzystwa Handlu z Rosją „Polros”. W latach 1931–1932 był dyrektorem radziecko-polskiej spółki handlowej Sowpoltorg w Moskwie, następnie w okresie 1935–1939 dyrektorem departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W latach 30. założył i został redaktorem naczelnym pisma „Gospodarka Narodowa”, gromadząc wokół siebie grupę młodych ekonomistów.
Po agresji III Rzeszy i agresji ZSRR na Polskę wraz z urzędnikami ministerstwa ewakuował się 17 września 1939 do Rumunii. Stamtąd przez Jugosławię i Włochy udał się do Francji, gdzie w 1940 wstąpił do Wojska Polskiego. Po klęsce Francji internowany w Szwajcarii. Następnie uciekł z obozu internowania do Francji, gdzie zajął się działalnością najpierw w Czerwonym Krzyżu, potem w Towarzystwie Opieki nad Polakami we Francji. Zajmował się pomocą dla uchodźców z Polski i uwięzionych w obozach. W 1943 r., unikając aresztowania przez Gestapo, opuścił okupowaną Francję, przez Hiszpanię i Portugalię dotarł go Gibraltaru, skąd udał się Londynu. W Londynie znalazł się w 1944 r. w zespole studyjnym przy ministrze skarbu w rządzie RP na uchodźstwie Ludwiku Grosfeldzie. Zespół ten opracowywał program odbudowy i rozwoju Polski po zniszczeniach wojennych oraz modelowe rozwiązania dla gospodarki polskiej po wojnie.
Po utworzeniu w czerwcu 1945, w realizacji ustaleń konferencji jałtańskiej, Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej i wycofaniu 6 lipca 1945 międzynarodowego uznania dla Rządu RP na uchodźstwie, w sierpniu 1945 Czesław Bobrowski powrócił do Polski (podobnie jak Ludwik Grosfeld).
Został dokooptowany do Krajowej Rady Narodowej i 10 listopada 1945 mianowany prezesem Centralnego Urzędu Planowania. Funkcję sprawował od 1945 do lutego 1948. W CUP powstał m.in. trzyletni Plan Odbudowy Gospodarczej. W lutym 1948 usunięty z funkcji pod naciskiem PPR, stalinizującej politykę gospodarczą kraju. W okresie od marca do grudnia 1948 pełnił funkcję posła w SztokholmieCzesław Bobrowski: Ze wspomnień 1945–1948, „Kwartalnik Historyczny” Nr 3/1979, s. 701–732.. Wezwany do kraju, w obawie przed aresztowaniem odmówił przyjazdu i udał się w grudniu 1948 na emigrację do FrancjiWładysław Baka: Czesław Bobrowski (1904–1996), [w:] Portrety uczonych. Profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego po 1945 A-K, Monumenta Universitatis Varsoviensis 1816–2016, Warszawa 2016, , s. 139.. Od 1952 do 1956 r. pracownik naukowy w Instytucie Nauk Politycznych i Narodowym Centrum Badań Naukowych w Paryżu (Centre national de la recherche scientifique).
Po październiku 1956 powrócił do Polski, został pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego i wiceprzewodniczącym Rady Ekonomicznej przy Radzie Ministrów (1957–1963). W 1958 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego, skąd odszedł po wydarzeniach marca 1968 roku. W okresie 1967–1971 był wykładowcą na Uniwersytecie Paris I – La Sorbonne. W latach 70. był ekspertem ONZ, doradzając w Algierii, Ghanie, Iraku i Syrii. Przewodniczący Konsultacyjnej Rady Gospodarczej w latach 1981–1987. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim w latach 1986–1990. Honorowy Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w 1986 r.
Poseł do KRN (1945–1947) i na Sejm Ustawodawczy (1947–1948). Członek PPS (w latach 1946–1948 zasiadał w jej radzie naczelnej), następnie PZPR.
W 1961 r. wspólnie z Zygmuntem Baumanem, Janem Strzeleckim i Jerzym Wiatrem brał udział w dyskusji poświęconej przyszłości społeczeństwa polskiego. Nie jako socjolog, pedagog czy psycholog, ale jako ekonomista, największe niebezpieczeństwo, grożące zaburzeniami w naszym życiu społecznym, dostrzegł w lukach społecznego wychowania, w błędnych filozoficznych uzasadnieniach postaw ludzkich: sprawa poczucia absurdu życia i poczucia braku związku między własnym działaniem a tym, co nas spotyka, filozofia ślepego losu bynajmniej nie jest w pełni przezwyciężona...Jak działać, jak żyć, „Nowa Kultura” 1961, nr 49.
Autor szeregu prac ekonomicznych, publikowanych w kraju i za granicą.
Od 1931 r. był mężem Ireny Colonna-Walewskiej.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 3A tuje-2-35)Wyszukiwarka grobów w Warszawie..
Publikacje Warunki i drogi rozwoju gospodarczego wsi (1936) Polityka społeczna na tle gospodarczym (1944) U źródeł planowania socjalistycznego (1956) Jugosławia socjalistyczna (1957) Modele gospodarki socjalistycznej (1957) Planowanie gospodarcze. Problemy podstawowe (1965) O gospodarce mieszanej w krajach Trzeciego Świata (1967) Źródła, problemy i tendencje przemian planowania gospodarczego (1981) Wspomnienia ze stulecia (1985)
Ordery, odznaczenia i nagrody Order Budowniczych Polski Ludowej (1974)Stefan Oberleitner: Polskie ordery, odznaczenia i niektóre wyróżnienia zaszczytne 1705–1990: vademecum dla kolekcjonerów. Polska Rzeczpospolita Ludowa, 1944–1990, Wydawnictwo Kanion, 1992, s. 17. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (19 lipca 1946) („w II rocznicę P.K.W.N. w wyróżnieniu zasług na polu dwuletniej pracy nad odrodzeniem państwowości polskiej, nad utrwaleniem jej podstaw demokratycznych i w odbudowie kraju”). Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: po raz drugi 15 czerwca 1939 („za zasługi na polu podniesienia hodowli koni”) – jako Czesław Bobrowski-Korolko.) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Pamiątkowy Medal z okazji 40. rocznicy powstania Krajowej Rady Narodowej (1983)Uhonorowani pamiątkowymi medalami, „Trybuna Robotnicza”, nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Białego Lwa (Czechosłowacja, 1957) Nagroda specjalna „Trybuny Ludu” (1983)Doroczne nagrody „Trybuny Ludu”, „Trybuna Ludu”, nr 233, 1 października 1983, s. 2.
Przypisy
Bibliografia Biogram na stronie PTE Informacje w BIP IPN Czesław Bobrowski: Wspomnienia ze stulecia, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1985, . Tadeusz Kowalik: Spory o ustrój społeczno-gospodarczy w Polsce. Lata 1944–1984, Instytut Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2006, . Małgorzata Kulowa (red.): Czesław Bobrowski. Mistrz ekonomii stosowanej, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2004, .
Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Lublinie Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Kategoria:Członkowie Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Członkowie Rady Naczelnej PPS (1944–1948) Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Laureaci nagrody „Trybuny Ludu” Kategoria:Ludzie urodzeni w Baranowiczach Kategoria:Ochotnicy w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Budowniczych Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952) Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski w Szwecji Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Przemysłu i Handlu (II Rzeczpospolita) Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni we Francji Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani w Szwajcarii w czasie II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1996