Leon Pająk (ur. 5 października 1909 w Krasnej Dąbrowie, zm. 26 listopada 1990 w Kielcach) – porucznik Wojska Polskiego, obrońca Westerplatte, komandor rezerwy Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Ukończył szkołę powszechną w rodzinnej wsi, następnie kontynuował naukę w gimnazjum w Kozienicach, a następnie w gimnazjum w Pińsku.

Służbę wojskową rozpoczął w 1930 roku jako szeregowy w 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej w Krakowie. W 1931 roku podjął naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie. Promocję oficerską uzyskał 15 sierpnia 1934 roku z 33 lokatą. Pierwszy przydział służbowy otrzymał w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach, w którym objął dowództwo plutonu piechoty. W marcu 1938 roku został dowódcą kompanii ciężkich karabinów maszynowych. 15 marca 1939 otrzymał awans na stopień porucznika, następnie wraz z utworzonym plutonem wartowniczym został skierowany do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. 30 lipca 1939 roku w Kielcach ożenił się z Jadwigą z domu Sulikowską.

Podczas obrony WST dowodził placówką „Prom”. W pierwszym dniu walk został ciężko ranny w brzuch, krocze i nogi, i przetransportowany do koszar, gdzie mimo beznadziejnego stanu, przetrwał do kapitulacji dzięki pomocy kapitana-lekarza Mieczysława SłabegoGazeta Warszawska - Al­do­na Za­or­ska, Mieczysław Słaby... [dostęp 2011-11-24]. Dowództwo placówki przejął po nim chorąży Jan Gryczman. Do stycznia 1940 roku przebywał w niemieckim szpitalu. Następnie przeniesiono go do szpitala w Stalagu I A, później przebywał w Oflagu XII A i Oflagu VII A, gdzie został oswobodzony przez wojska amerykańskie.

Po wyzwoleniu z niewoli został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Dowodził 4 kompanią 9 Bolońskiego Batalionu Strzelców Karpackich. We wrześniu 1946 roku udał się do Wielkiej Brytanii, do Polski po wrócił 5 grudnia 1946 roku. Powrócił do Kielc, w styczniu 1947 roku podjął pracę jako referent w Kieleckich Zakładach Wyrobów Metalowych, na emeryturę przeszedł w 1972 roku. Był członkiem i wieloletnim prezesem kieleckiego oddziału ZBoWiDA. Heda, Wspomnienia "Szarego", Oficyna Wydawnicza Interim, Warszawa 1991, , s.9, pełnił również funkcję członka Rady Naczelnej ZBoWiD. Po 1956 roku był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Kielcach, a od 1960 roku był zastępcą przewodniczącego Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.

1 września 1971, podczas uroczystości pochowania na Westerplatte prochów Henryka Sucharskiego, złożył swemu dowódcy ostatni raport, w którym wypowiedział słowa: „Panie majorze, Westerplatte jest znowu polskie!”.

Pająk zapoczątkował ewidencjonowanie żyjących westerplatczyków. W 1985 roku został wpisany do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich. Został honorowym obywatelem Gdańska (1998) i Kielc (1983)Anna Krawiecka - Zapomniany obrońca Westerplatte [dostęp 2011-11-25]. W 1989 roku awansowano go do stopnia komandora rezerwy Marynarki Wojennej.

Zmarł 26 listopada 1990 roku. Został pochowany na cmentarzu Starym w Kielcach.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 11940 (1957) Order Sztandaru Pracy II klasy (1978) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1971) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981)150 żołnierzy Września otrzymało medale "Za udział w wojnie obronnej 1939" /w/ Trybuna Robotnicza, nr 175, 2 września 1981, s. 2 Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972) Srerbny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1975) Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1969) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1977) Odznaka Grunwaldzka (1960)

Film W wyreżyserowanym przez Stanisława Różewicza filmie fabularnym Westerplatte postać por. Leona Pająka zagrał Bogdan Niewinowski.

Zobacz też Ostatnia załoga Westerplatte

Przypisy

Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Porucznicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Obrońcy Westerplatte Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Honorowi obywatele Kielc Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Wyróżnieni wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (1972–1989) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Starym w Kielcach Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Komandorowie Marynarki Wojennej PRL Kategoria:Radni Miejskich Rad Narodowych Kategoria:Członkowie Frontu Jedności Narodu Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Ludzie związani z Kozienicami Kategoria:Ludzie związani z Pińskiem