Yamaha OX99-11 – supersamochód z 1992 roku. Samochód firmy Yamaha ze współpracą firm IAD i Ypsilon Technology.
Początkowo przy projekcie proszono niemieckich konstruktorów o pomoc w realizacji i produkcji tego auta, jednak ich praca i oferowane możliwości techniczne nie były dość zaawansowane dla Japończyków. Toteż po pomoc zwrócono się do angielskich firm. Kłopoty z wysokimi kosztami produkcji tego pojazdu i z kryzysem na początku lat 90. w Japonii spowodowały, że samochód ten nigdy nie wszedł do seryjnej produkcji. Powstały tylko 3 prototypy tego pojazdu. Dwa w kolorze czerwonym i jeden w kolorze czarnym. Kolory użyte do lakierowania stosowane były także do motocykli Yamahy.
W 1994 miała odbyć się produkcja na rynek cywilny. Wiele części pochodziło z renomowanej angielskiej firmy AP Racing jak hamulce i sprzęgło. Gdyby projekt osiągnął sukces finansowy, myślano też o wersji wyścigowej (otwartej) tego modelu, który osiągałby niezdławioną moc ok. 700 KM, jak również miał masę własną zmniejszoną o ok. 200 kg i stosowany mógłby być wyłącznie na torze. Samochód wyprodukowany był w całości z tworzywa sztucznego (kevlar) a silnik zamontowany został bezpośrednio na tylnej ściance (produkcji kompozytów podjęła się firma DPS). Układ hamulcowy wyprodukowała firma AP Racing, aluminiowe tarcze o rozmiarze 330mm podobnych do tych z Ferrari F40. Dzięki rozkładowi mas wynoszącemu 50:50 i niskiej masie własnej na hamowanie ze 100km/h do 0 samochód potrzebował niespełna 32 metrów. Jako silnika użyto wyczynowej jednostki Yamahy z F1 o zdławionej mocy 400 KM, na potrzeby rynku cywilnego o mniej uciążliwej eksploatacji i o lepszej trwałości mechanizmów.
W 1992 roku OX99-11 był pierwszym samochodem z wyczynowym układem napędowym zaprezentowanym publicznie, a nie jak deklarowała w 1997 roku firma Ferrari, gdzie ich produkt miałby być takim samochodem. Później tego samego dokonano w 1995 roku w samochodach Renault Espace F1 i właśnie Ferrari F50. Z elektronicznych gadżetów zastosowano tylko układ ABS. Nie zastosowano kontroli trakcji, ani poduszek powietrznych z powodu obniżenia rangi auta wyścigowego do klasy GT.
Dane Techniczne Yamaha OX99-11 Marka i model:Yamaha OX99-11Silnik: V12 70° (12-cylindrowy w układzie widlastym)Średnica tłoka (mm) : 84.00 mm × 52.60 mmLiczba zaworów.: 60v (5 zaworów na cylinder)Pojemność skok.: 3498 cm³Układ zasilania: WtryskMoc kW (KM): 294 kW (400 KM) przy 10000 1/minMax. moment obrotowy: 400 Nm przy 6500 1/minStopień sprężania: 11,0:1Przełożenia / skrzynia biegów: FF Developments 6-biegowa manualna, mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu i wielotarczowe sprzęgło AP Racing napęd na tylną ośUkład hamulcowy: Aluminiowe, ABS Z przodu zaciski 6-tłoczkowe, z tyłu 4-tłoczkowe firmy AP RacingŚrednica tarcz – (Przód: Ø 330 mm / Tył: Ø 300 mm)Karoseria / Nadwozie: KevlarRozstaw osi: 2650 mmOpony: Felgi – aluminiowe (przód: Goodyear GS-E – 245 × 40 R17 ZR / tył: Goodyear GS-E – 315 × 35 R17 ZR)Miary D x S x W (mm): 4400 × 2000 x 1220 mmZbiornik paliwa: 120 lMasa własna: 1150 kg / (wersja wyścigowa 950 kg)Prędkość maksymalna (km/h): 350 km/hPrzyśpieszenie0 – 100 km/h: 3,2 sDroga hamowania ze 100km 31,8 metraZużycie paliwa na 100km b/d
thumb|230px|Yamaha OX99-11 – tył pojazdu
Ludzie odpowiedzialni za projekt OX99-11:
Casey Yoshida – Menadżer Projektu Yamahy Michael Bowler – Menadżer technologii Ypsilon i dziennikarz Gary Blackham – Menadżer produkcji Ypsilon Robin Herd – Konsultant i były menadżer March F1 Tino Belli – Konsultant z zespołu March F1 Mike Foxon – Szef inżynierów IAD Pat Selwood – Nadwozie – szef zespołu produkcyjnego i montażowego Dave Sullivan – Podwozie, zawieszenie – szef montażu zespołu napędowego
thumb|230px|Yamaha OX99-11 – silnik
Dane techniczne Silnik V12 3,5 l (3498 cm³), 5 zaworów na cylinder, DOHC Moc maksymalna: 400 KM (294 kW) przy 10 000 obr./min
Osiągi Przyspieszenie 0-100 km/h: 3.2 sekundy Prędkość maksymalna: 350 km/h
thumb|230px|Yamaha OX99-11 – kokpit pojazdu
Bibliografia
OX99-11 Kategoria:Samochody koncepcyjne