Myrosław Prokop, ps. „Wołodymyr”, „Sadowyj”, „Wyrowyj” (, ur. 6 maja 1915 w Przemyślu, zm. 7 grudnia 2003 w Nowym Jorku) – ukraiński prawnik, działacz niepodległościowy, nacjonalista.
Życiorys Ukończył ukraińskie gimnazjum w Przemyślu, działał w Płaście. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1932 był powiatowym przewodniczącym OUN w Przemyślu. W 1934 skazany na 7 lat więzienia za działalność w OUN. Zwolniony na podstawie amnestii w 1937, podjął przerwane studia. We Lwowie w latach 1937–1939 był redaktorem „Studenckoho Wisnyka” (ukr. Студентський Вісник), w latach 1939–1941 „Ukrajinskoj Presowoji Służby” (ukr. Українська Пресова Служба).
Po rozłamie w OUN opowiedział się po stronie Stepana Bandery i organizacji OUN-B. We wrześniu 1941 uniknął aresztowania przez Gestapo we Lwowie i przeszedł do podziemia. W 1942 został referentem propagandy OUN-B w Kijowie, następnie referentem propagandy, członkiem Prowodu OUN-B (1943–1944).
W 1943 zorganizował w Karpatach rozgłośnię radiową UPA. W latach 1943–1944 redaktor podziemnego pisma OUN Ideja i czyn (ukr. Ідея і Чин). Współzałożyciel UHWR (lipiec 1944), członek jej prezydium.
Po zakończeniu Wielkiego Zjazdu UHWR (11–15 lipca 1944 roku) został wysłany na Zachód w składzie misji zagranicznej OUN-B i UHWR (pod nazwą Zagraniczne Przedstawicielstwo UHWR), kierowanej przez Mykołę Łebedia. Jej zadaniem było nawiązanie kontaktów zagranicznych dla uzyskania poparcia międzynarodowego dla podziemia na Ukrainie. W skład misji wchodzili ponadto o. Iwan Hrynioch i Łew Szankowśkyj (oprócz tego dwie radiotelegrafistki i personel pomocniczy). Równolegle do Szwajcarii wysłany został wówczas Jewhen Wreciona. Po wojnie studiował prawo na uniwersytecie w Berlinie, oraz na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim, gdzie uzyskał stopień naukowy doktora praw. Do 1948 należał do Zagranicznych Formacji OUN, do środowiska związanego z Mykołą Łebediem i Lwem Rebetem.
W 1949 wyjechał do Nowego Jorku. W 1952 jeden z organizatorów wydawnictwa Prolog, w latach 1952–1974 wiceprezes, 1974–1981 prezes, 1981-92 członek rady dyrektorów tego wydawnictwa. Był wiceprzewodniczącym Zagranicznego Przedstawicielstwa UHWR (1946–1988), redaktorem miesięcznika „Digest of Soviet Ukraine Press” (1957–1974), członkiem kolegium redakcyjnego miesięcznika „Suczasnist” (od 1967).
Przypisy
Bibliografia Прокоп Мирослав w: Енциклопедія історії України: Т. 9. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2012, Wyd. «Наукова думка». , s. 25. Прокоп Мирослав w: Encyklopedia ukrainoznawstwa, Lwów 2000, , t. 6, s. 2352. Wspomnienie pośmiertne w: Свобода 12.12.2003 Ryszard Torzecki, Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej, Warszawa 1993 Wyd. PWN, .
Kategoria:Członkowie Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Kategoria:Członkowie Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej Kategoria:Ludzie urodzeni w Przemyślu Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 2003