Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR – istniejąca w latach 1957–1984 uczelnia Komitetu Centralnego PZPR o statusie akademickim, z prawem do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego.
Historia Jej twórcą był Adam Schaff. Była szkołą wyższą, w której kształcono przyszłe kadry partyjne i pracowników naukowych w duchu założeń marksizmu i w oparciu o sprawdzone wzory radzieckie.
Składała się z dwóch wydziałów. W skład Wydziału Historyczno-Socjologicznego weszły dwie katedry historyczne: Katedra Historii Polski (następnie Historii Polski i Polskiego Ruchu Robotniczego), kierownik – Stanisław Arnold, od 1967 Marian Żychowski. Katedra Historii Powszechnej (następnie Historii Powszechnej i Stosunków Międzynarodowych), kierownik – Karol Lapter.
W czerwcu 1960 roku szkołę ukończyło pierwszych 142 absolwentów.
Program uczelni był nastawiony na szkolenie pracowników politycznych aparatu partyjnego i państwowego. Uczelnia prowadziła też Podyplomowe Studium Służby Zagranicznej. W maju 1968 Sekretariat KC PZPR podjął decyzję o likwidacji uczelni. Decyzja ta oznaczała zmianę systemu kształcenia kadr partyjnych i rezygnację z prowadzenia przez PZPR wyższej szkoły przeznaczonej dla kadr partyjnych i administracji. W latach 1968–1971 w miejsce WSNS działała Centralna Szkoła Partyjna przy KC PZPRTadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 545–548, . W 1971 w miejsce zlikwidowanych Centralnej Szkoły Partyjnej i Zakładu Historii Partii przy KC PZPR powołano ponownie Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR. Została ona w 1984 przekształcona w Akademię Nauk Społecznych PZPRSzerzej o zmianach pisze Jan Sobczak, Warszawski epizod w życiu profesora Antoniego Czubińskiego. Z kart dziennika 1971–1974, Poznań 2005.
RektorzyWłodzimierz Janowski, Aleksander Kochański, Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, red. Krzysztof Persak, Warszawa 2000, s. 144. 200px|thumb|Gen. Norbert Michta, rektor WSNS przy KC PZPR w latach 1981−1984 10 kwietnia 1957 – 30 września 1968: Maksymilian Pohorille (szkoła została zlikwidowana 8 września) 16 marca 1971 – 30 września 1981: Władysław Zastawny 21 maja 1981 – 25 maja 1984: Norbert Michta
Wykładowcy
Absolwenci (m.in.)
Osoby, którym nadano stopień doktora Antoni Jarosz Roman Malinowski Longin Pastusiak Dionizy Tanalski Janusz Zemke
Osoby którym nadano stopień doktora habilitowanego Andrzej Andrusiewicz Tadeusz Iwiński Antoni Jarosz Dionizy Tanalski Danuta Waniek
Siedziba Od 1959 Szkoła mieściła się w obecnym gmachu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Zobacz też Centralna Szkoła Partyjna PZPR Szkoła Partyjna przy KC PZPR Centralna Szkoła Partyjna przy KC PZPR 1968–1971 Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR Instytut Kształcenia Kadr Naukowych Akademia Nauk Społecznych
Przypisy
Bibliografia Podstawowe przepisy dotyczące Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR (wydane w okresie od dnia 18.VI.1957 r. do dnia 26.IX.1960 r.), Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR Warszawa 1961. Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990, Instytut Studiów Politycznych PAN Warszawa 2000, s. 166, Jan Sobczak: Warszawski epizod w życiu profesora Antoniego Czubińskiego. Z kart dziennika 1971-1974, Wydawnictwo Poznańskie Poznań 2005 Tadeusz Rutkowski: Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 545–548, Ryszard Gradowski: Szkolnictwo partyjne w Polsce Ludowej, „Zeszyty Naukowe WSNS” 7 (1982), nr 3/4, s. 100–127
Linki zewnętrzne
Kategoria:Historiografia PRL Kategoria:Szkolnictwo wyższe w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Uczelnie w Warszawie Kategoria:Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR Kategoria:Ujazdów (Warszawa)