Leszek Krzemień, właśc. Maks Wolf (ur. 28 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 27 sierpnia 1997 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego (1951), działacz komunistyczny, kilkakrotnie więziony.

Życiorys Urodził się w rodzinie Michała, buchaltera, i Balbiny z Uzdańskich (1870–1957). W 1922 ukończył 6 klas Gimnazjum Zrzeszenia Nauczycielskiego w Warszawie, po czym rozpoczął aktywną działalność w komunistycznym ruchu młodzieżowym. Od 1921 był szefem okręgu Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, od 1923 kierownikiem techniki okręgu warszawskiego ZMKLeszek Krzemień „Kropla w potoku“ Państwowe Wydawnictwo „Iskry“ 1961, s. 96, a od 1934 członkiem Sekretariatu Komitetu Centralnego KZMP. Od 1924 był członkiem Komunistycznej Partii Polski, do czasu rozwiązania partii w 1938 był kierownikiem Wydziału Wojskowego Komitetu Centralnego KPP. W latach 1928–1931 był słuchaczem Międzynarodowej Szkoły Leninowskiej w Moskwie. Był kilkakrotnie więziony za działalność komunistyczną, łącznie spędził w więzieniu około 9 lat (pierwszy raz skazany w 1923 roku w wieku 17 lat na 8 miesięcy więzienia za akcję plakatowąLeszek Krzemień „Kropla w potoku“ Państwowe Wydawnictwo „Iskry“ 1961, s. 94.

We wrześniu 1939 uciekł do strefy sowieckiej, gdzie był urzędnikiem w Fabryce Mleka w miejscowości Barnauł. W maju 1943 został wcielony do formowanego na terytorium ZSRR ludowego Wojska Polskiego jako szeregowy. Po przybyciu do obozu w Sielcach nad Oką został wyznaczony na zastępcę dowódcy 2 dywizjonu przeciwpancernego do spraw polityczno-wychowawczych i awansowany na podporucznika w korpusie oficerów politycznych. Od maja 1943 był szefem Wydziału Wojskowego Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich. Od sierpnia 1943 był zastępcą ds. polityczno-wychowawczych 2 pułku czołgów, a od września 1943 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Od marca 1944 był zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych 1 Brygady Artylerii Armat, po czym w lipcu 1944 przeszedł do pracy etatowej w Wydziale Wojskowym Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich. W 1944 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej.

Od maja do października 1945 był delegatem Rządu RP – szefem Polskiej Misji Wojskowej w Wiedniu. Następnie został zastępcą III wiceministra obrony narodowej w stopniu pułkownika (w ciągu 3 lat awansował z szeregowego na pułkownikaJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 293.). W latach 1946–1947 szef Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP Bolesława Bieruta. Wchodził również w skład Głównej Komisji Odznaczeniowej. Od lipca 1947 był delegatem Ministra Obrony Narodowej dla realizacji umów zagranicznych, a w latach 1948–1950 zastępcą dowódcy Okręgu Wojskowego Nr IV do spraw politycznych we Wrocławiu – szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego okręgu. Od lipca 1950 do kwietnia 1954 zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. Na mocy zarządzenia Prezydenta RP Bolesława Bieruta z 26 stycznia 1951 został awansowany do stopnia generała brygady. Od kwietnia 1954 do grudnia 1955 szef Polskiej Misji Wojskowej w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych. Po powrocie do kraju został przeniesiony do rezerwy. Od grudnia 1955 do maja 1957 był zastępcą redaktora naczelnego „Trybuny Ludu”. W sierpniu 1957 powołany ponownie do służby wojskowej objął stanowisko pełnomocnika rządu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ds. pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i przewodniczącego delegacji polskiej w Komisji Mieszanej. W lutym 1961 uzyskał tytuł magistra historii w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego.

Rozkazem personalnym ministra obrony narodowej z 9 kwietnia 1968, po wydarzeniach marcowych 1968 został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze publikował książki i artykuły na temat działalności KZMP i KPP. Na kongresach Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w 1974 i 1979 powołany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Od 1940 był żonaty z Zofią z domu Gaszyńską (1911–1999), urzędniczką. Małżeństwo miało córkę i syna.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B2-12-24).

Awanse W trakcie służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał kolejne awanse na wyższe stopnie wojskoweJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 292–294.: szeregowy – 1943 podporucznik – brak danych porucznik – 1943 kapitan – 1943 major – 1943 podpułkownik – 1945 pułkownik – 1946 generał brygady – 1951

Wybrane publikacje Polska odrodziła się: przemówienie delegata Tymczasowego Rządu Polskiego na Węgry i Austrię wygłoszone przez radio w Budapeszcie dn. 14 lipca 1945 r., Budapeszt: Wyd. Komit. Pomocy Repatriantom Polskim na Węgrzech 1945 O ojczyźnie i patriotyzmie, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1951 (wyd. 2 – 1953) By słowa nasze chwytały za serce: rzecz o agitacji, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1953 Przeciwko ideologicznemu rozbrajaniu partii: o niektórych problemach rewizjonizmu na tle pewnych publikacji prasowych w Polsce w latach 1956–1957, Warszawa: „Książka i Wiedza”, 1958 (wyd. 1959, przekład rosyjski 1959) Kropla w potoku, t. 1–2, Warszawa: „Iskry”, 1961 (wyd. 2 – 1963) Dwudziestolatki początku wieku XX: o ludziach, pracy i walce młodzieży komunistycznej w Polsce w latach 1918–1928, Warszawa: „Iskry”, 1967. Spór o dziedzictwo ideowe KPP, Warszawa: „Książka i Wiedza”, 1970 Związek Młodzieży Komunistycznej w Polsce: pierwsze dziesięciolecie 1918–1928, Warszawa: „Książka i Wiedza”, 1972 Szkice polemiczne w związku z dyskusją o Drugiej Rzeczypospolitej i o roli Komunistycznej Partii Polski, Warszawa: „Książka i Wiedza”, 1974 Zbuntowani: opowieść o KZMP, Warszawa: „Iskry”, 1987

Ordery i odznaczenia

Order Sztandaru Pracy I klasy (1955) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1 sierpnia 1947) „za zasługi położone przy organizacji Kancelarii Wojskowej Prezydenta R.P. oraz uporządkowanie systemu odznaczeń”. Złoty Krzyż Zasługi (1946) Srebrny Krzyż Zasługi (1945) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1967) Medal im. Ludwika Waryńskiego (1986)W uznaniu zasług, "Życie Partii", nr 6, 25 marca 1987, s. 20. Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (Czechosłowacja)

Przypisy

Bibliografia Henryk P. Kosk: Generalicja Polska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998, t. 1, s. 262. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom 2: I–M, Toruń 2010, s. 292–294 (z fotografią).

Kategoria:Ambasadorowie Polski w Austrii Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Członkowie Związku Patriotów Polskich Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem im. Ludwika Waryńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Polscy historycy ruchu robotniczego Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej