Batalion ON „Poznań I” – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.
Formowanie Sformowany został wiosną 1939, w składzie Poznańskiej Brygady ON na podstawie etatu batalionu ON typ IV. Jednostką administracyjną i mobilizującą dla batalionu był 58 pułk piechoty w Poznaniu.
30 sierpnia 1939 r. szef Biura do Spraw Jednostek ON wydał zarządzenie o zreorganizowaniu I i II Poznańskiego batalionu ON na typ „S” w terminie do 12 września. Reorganizacji przeszkodził wybuch II wojny światowej.
I Poznański batalion ON w kampanii wrześniowej Kampanię wrześniową rozpoczął w składzie 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty (Armia „Poznań”).
3 września I Poznański batalion ON opuścił przedpole Poznania bez styczności z nieprzyjacielem dotarł do Swarzędza, gdzie zatrzymał się na noc. 4 września podjął marsz osiągając Kostrzyn. 5 września przemaszerował do Wrześni gdzie zanocował. Z uwagi na bombardowanie miasta stanął na biwak w lesie w odległości 2-3 kilometrów od miasta. Dalszym marszem dotarł do Witkowa, gdzie na rynku stanął na postoju w nocy 6/7 września. Dalszym marszem osiągnął linię jezior Skulskiego i Paniejewskiego maszerując poprzez Budzisław Kościelny, Kopydłowo, dwór Lisewo, Noć. Na rubieży obronnej batalion zamknął jedną kompanią przesmyk pomiędzy jeziorami Skulskim i Czartowskim w rejonie dworu Lisewo. Dwoma kompaniami zamknął obronie rejon Kalina-Noć na linii rzeki Noteć. Wydzielono placówki w Gawronach i Celinowie. Dowództwo batalionu kwaterowało we wsi Noć, a od 9 września w Morzyczynie. Od 8 września batalion wystawił dwie czaty każda w sile plutonu na wzniesieniach na wschód od dworu Lisewo i drugą na wzgórzu 1 kilometr od Koszewa.
9 września włączony został do 1 pułku ON „Poznań” ppłk rez. Bernarda Śliwińskiego, który z kolei wszedł w skład Zgrupowania płk Stanisława Siudy.
12 września pluton ON z batalionu ON „Opalenica” wyszedł na rozpoznanie Sompolna, gdzie pod miastem stoczył walkę z około 50 osobowym zmotoryzowanym pododdziałem niemieckim. Pluton ON zmuszony został do odwrotu, naciskany przez pododdział niemiecki. Na pomoc przybyły z batalionu ON „Poznań I” pluton zwiadu i jeden pluton z 1 kompanii ON tego batalionu. Wspólny kontratak odrzucił pododdział wroga w kierunku Sompolna. Prowadzący kontratak połączony oddział kpt. Lucjana Abramczyka z I Poznańskiego batalionu ON wdarł się do Sompolna, gdzie wsparła go dodatkowo przybyła z Ignacewa kompania Przysposobienia Wojskowego „Szamotuły” kpt. Zygmunta Geremka z Szamotulskiego batalionu ON. Wspólne uderzenie wyparło oddział niemieckich pionierów w kierunku Wierzbinka i rozbiło wspierającą go miejscową grupę dywersyjną. Wróg utracił 15 zabitych żołnierzy, w tym oficera oraz 3 rannych, samochód osobowy i 2 karabiny maszynowe.
W rejon Suserza batalion przybył 16 września i zajął stanowiska obronne. Odcinek był rozległy, dwie pierwszorzutowe kompanie ON zajęły pododcinki o szerokości 4 kilometrów każda. W odwodzie pozostała trzecia. Zadaniem wszystkich czterech batalionów wchodzących w skład 1 pułku ON było utrzymać pozycje obronne minimum do godz.19.00 17 września. Od godz.9.00 17 września artyleria niemieckiej 3 Dywizji Piechoty rozpoczęła ostrzał polskich pozycji kierowana przez samolot obserwacyjny. Pod osłoną niemieckiej artylerii na stanowiska batalionu uderzyła niemiecka piechota. W trakcie zaciętej walki na stanowiska 1 kompanii ON wdarła się dwukrotnie niemiecka piechota, którą w walce wręcz dwukrotnie wyrzucono z stanowisk obronnych. W trakcie walk został dwukrotnie ranny dowódca 1 kompanii ON kpt. Lucjan Abramczyk. W trakcie drugiego kontrataku kompania wzięła jeńców, w tym jednego oficera niemieckiego. Na odcinek 1 kompanii ON została wprowadzona odwodowa 2 kompania ON. Pierwszorzutowa 3 kompania ON była pod ostrzałem artylerii niemieckiej i broni maszynowej, na jej obronę nie prowadzono natarcia. W trakcie walki batalion poniósł ciężkie straty osobowe. I Poznański batalion ON wycofał się dwa kilometry i na nowych stanowiskach kontynuował walkę. Wieczorem batalion wycofał się, 1 kompania liczyła 15 żołnierzy, 2 kompania 36 żołnierzy, a 3 kompania ON 90 żołnierzy. Podczas nocnego marszu dołączyło jeszcze kilkunastu zagubionych żołnierzy, łącznie w szeregach pozostało do 250 żołnierzy. Po całonocnym marszu 17/18 września, we wsi Byki batalion został wzięty do niewoli przez zmotoryzowany pododdział niemiecki z armatami przeciwpancernymi.
Obsada personalna dowództwo batalionu i pododdziałów: dowódca batalionu – kpt. Ignacy Sęk adiutant batalionu - por. rez. Smoniewski dowódca plutonu przeciwpancernego - por. rez. Vogt dowódca plutonu zwiadu (kolarzy) - ppor. rez. Zygmunt Wikliński dowódca 1 kompanii – kpt. Lucjan Stanisław Abramczyk dowódca I plutonu - ppor. rez. Franciszek Jasiński dowódca II plutonu - ppor. rez. Pawłowski dowódca III plutonu - NN dowódca 2 kompanii – por. Jan Organkiewicz dowódca I plutonu - ppor. rez. Walter Majchrzycki dowódca II plutonu - ppor. rez. Perski dowódca 3 kompanii – por. Franciszek Jasiński, por. Jerzy Tierling dowódca kompanii ckm - por. Wawrzyn Chojnacki
Przypisy
Bibliografia
Poznań I, Batalion ON Kategoria:Polskie jednostki obrony narodowej utworzone w 1939 Poznań I, Batalion ON Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Poznaniu