thumb|250px|Lokalizacja Wspólnoty Walenckiej thumb|250px|Dialekty języka katalońskiego Język walencki (llengua valenciana, el valencià) – określenie języka katalońskiego używane we Wspólnocie Walenckiej zgodnie ze statutem autonomii.

Od dawna istnieje spór o charakterze zarówno naukowym, jak i politycznym, na temat odrębności walenckiego. W roku 2005 Walencka Akademia Języka (Acadèmia Valenciana de la Llengua) przychyliła się do zdania dużej większości językoznawców i w oficjalnej wykładni uznała, że „własny i historyczny język Walencjan, z filologicznego punktu widzenia, jest tym samym, który dzielą ze sobą wspólnoty autonomiczne Katalonii i Balearów oraz Księstwo Andory”.

W zakresie polityki już w 1997 r. Trybunał Konstytucyjny Hiszpanii uznał, że uniwersytet w Walencji ma prawo w wewnętrznych stosunkach używać nazwy język kataloński. Ostatecznie rząd Wspólnoty Walenckiej został zmuszony do uznania, w sprawach urzędowych, określeń język kataloński i język walencki za tożsame w roku 2006, w wyniku orzeczenia Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę na nieuznawanie przez Wspólnotę Walencką dyplomów językowych wydanych w Katalonii i na Balearach, ostatecznie stwierdził, że język walencki i kataloński to ten sam język i jako taki ma być traktowany w stosunkach urzędowychHomologación del título de catalán de Cataluña e Islas Baleares en Valencia por el TSJ de España 2006.

Określenie język walencki jest więc urzędowo tożsame z określeniem język kataloński. Natomiast w językoznawstwie używa się go zwykle w węższym znaczeniu dialektu walenckiego na określenie południowego dialektu języka katalońskiego. Dialekt ten płynnie przechodzi w dialekt północno-zachodni, z którym posiada wiele cech wspólnych, a które różnią go wyraźnie od dialektów z grupy wschodniej (środkowego, północnego i balearskiego). Cechy najbardziej widoczne to: brak redukcji samogłosek w pozycji atonicznej do [], obecność samogłoski [] w wielu pozycjach zamiast wschodniokatalońskiego [], wymowa [] zamiast [] i (nie zawsze) [] zamiast [], brak zaniku końcowego [] i (nie zawsze) t, d, p, b, trzy stopnie zaimków wskazujących, końcówka -e lub -Ø w pierwszej osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego trybu oznajmującego (zamiast -o), końcówki z -e- lub -a- w trybie łączącym (zamiast końcówek z -i-), szereg osobliwości leksykalnych.

W języku tym tworzył Joanot Martorell.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Języki zachodnioromańskie Kategoria:Języki Hiszpanii Kategoria:Język kataloński