Tadeusz Ślusarski ps. „Ślusarz” (ur. 19 maja 1950 w Żarach, zm. 17 sierpnia 1998 pod Przybiernowem) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w skoku o tyczce.
Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w pierwszym swoim starcie w Monachium (1972) nie zaliczył żadnej wysokości w finale; cztery lata później w Montrealu zdobył złoty medal, a w 1980 w Moskwie zajął drugie miejsce. Dwukrotny halowy mistrz Europy oraz srebrny medalista uniwersjady.
Życiorys Syn Ignacego i Cecylii z d. Grzmil. Urodził się w Żarach w robotniczej rodzinie. W 1969 ukończył w rodzinnym mieście technikum samochodowe, a w 1978 został absolwentem poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Trzynaście razy stawał na podium (w tym 5 razy na jego najwyższym stopniu) mistrzostw Polski seniorów. W latach 1972–1985 19 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych, odnosząc w nich 6 zwycięstw indywidualnych. Czterokrotny rekordzista Polski. 29 maja 1976 podczas zawodów ligi lekkoatletycznej wraz z Władysławem Kozakiewiczem wynikiem 5,62 ustanowił rekord Europy, a 8 lutego 1976 w Warszawie pobił halowy rekord świata wynikiem 5,56. W 1976 roku zajął piąte miejsce w plebiscycie Przeglądu Sportowego, a w 1980 w tymże plebiscycie był ósmy. W 2009 roku zajął drugie miejsce wśród tyczkarzy w konkursie na najlepszych zawodników 90-lecia Polskiego Związku Lekkiej Atletyki przegrywając jedynie z Władysławem Kozakiewiczem.
Jego żoną była Danuta Ślusarska z domu Jakubiec (1953–2009). Zginął, wraz z Władysławem Komarem, 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym niedaleko Wolina.
Posiadał tytuł i odznakę Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony Złotym Krzyżem ZasługiKto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 1327., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998)..
Kariera sportowa Początki Sport zaczął uprawiać w czasie nauki w szkole podstawowej. W 1962 roku, za namową nauczyciela wychowania fizycznego Henryka Jacha, został zawodnikiem klubu MKS Sokół Żary. Początkowo startował w zawodach dzieci i młodzieży w różnych konkurencjach (biegach sprinterskich, skoku wzwyż, skoku w dal oraz czwórboju lekkoatletycznym). W latach 1964–1969 był uczniem żarskiego technikum samochodowego. W szkole tej po raz pierwszy spotkał się ze skokiem o tyczce. Jego wychowawcą szkolnym był wówczas propagator skoku o tyczce Grzegorz Kurkiewicz. Właśnie Kurkiewicz przygotował Ślusarskiego do uprawiania tej konkurencji lekkoatletycznej. Swój pierwszy skok o tyczce Ślusarki oddał na szkolnej sali gimnastycznej należącej do żarskiego technikum, uzyskując w tej próbie wysokość 2,75. W czasie małego memoriału Janusza Kusocińskiego w Poznaniu zawodnik Sokoła Żary został dostrzeżony przez ówczesnego trenera reprezentacji Andrzeja Krzesińskiego. W 1968 roku zajął 6. miejsce na europejskich igrzyskach juniorów, a wkrótce potem przeniósł się do Warszawy i rozpoczął treningi w klubie Skra.
1971–1975 W 1971 roku zdobył pierwszy w karierze medal mistrzostw kraju zajmując trzecie miejsce w zawodach na stadionie stołecznej Skry. Kolejny sezon przyniósł mu już tytuł mistrza Polski. 6 sierpnia 1972 w Bydgoszczy skacząc na wysokość 5,29 poprawił o 9 centymetrów należący do Wojciecha Buciarskiego oraz Tadeusza Olszewskiego rekord Polski. Dwanaście dni później – 18 sierpnia – w Warszawie poprawił ten wynik jeszcze o centymetr ustalając rekord kraju na poziomie 5,30. Swój pierwszy start w igrzyskach olimpijskich zakończył nie zaliczając żadnej próby w finale. Także w roku 1972 po raz pierwszy wystąpił w meczu międzypaństwowym (przeciwko Wielkiej Brytanii). W 1973 został wicemistrzem Polski, a rok później w szwedzkim Göteborgu osiągnął pierwszy międzynarodowy sukces wygrywając halowe mistrzostwa Europy. Kilka miesięcy później na Stadio Olimpico w Rzymie był siódmy podczas czempionatu Starego Kontynentu na otwartym stadionie. 20 czerwca 1974 wynikiem 5,42 po raz trzeci w karierze poprawił rekord Polski. Na mistrzostwach Polski w Bydgoszczy w 1975 zdobył ponownie złoty medal.
Igrzyska Olimpijskie 1976 Sezon olimpijski zaczął się dla Ślusarskiego bardzo dobrze. Najpierw 8 lutego w Warszawie poprawił halowy rekord świata (5,65), a 29 maja w Bydgoszczy wraz z Władysławem Kozakiewiczem został rekordzistą Europy. Po tych sukcesach tyczkarz doznał kontuzji: zerwał ścięgno i skręcił stopę. Wyjazd na igrzyska do Montrealu zawdzięcza trenerowi Krzesińskiemu, który wywalczył dla niego miejsce w reprezentacji. Ślusarski nie był w Kanadzie faworytem. Eliminacje rozegrano 24 lipca, zaś konkurs finałowy odbył się dwa dni później. Tyczkarz skakał z tzw. blokadą. W eliminacjach pokonał wysokość 5,10 i z dopiero szesnastym rezultatem awansował do finału. Podczas finału tylko trzy skoki, zaliczone w pierwszych próbach wysokości 5,20; 5,40 oraz 5,50, dały mu złoty medal. Tym ostatnim wynikiem wyrównał rekord olimpijski. Próbował jeszcze poprawić ten wynik jednak trzy próby na 5,55 były nieudane.
Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Montrealu. 5,00 5,10 5,20 5,25 5,30 5,35 5,40 5,45 5,50 5,55 Rezultat Uwagi – – o – – – o – o x x x 5,50 rekord olimpijski
1977–1979 W latach 1977–1979 Ślusarski zdobywał srebrne medale mistrzostw Polski seniorów. Podczas rozgrywanej w Sofii w 1977 roku uniwersjady zajął drugie miejsce przegrywając tylko z kolegą z reprezentacji Władysławem Kozakiewiczem. Rok później w Mediolanie zdobył drugie w karierze złoto halowego czempionatu Starego Kontynentu. Zupełnie nie udał mu się występ, w Pradze na mistrzostwach Europy (1978) gdzie nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach i nie został sklasyfikowany. W kolejnym sezonie był drugi w zawodach półfinału pucharu Europy ulegając tylko reprezentantowi RFN Güntherowi Lohre.
Igrzyska Olimpijskie 1980 W 1980 roku sezon zaczął od nieudanego startu w halowych mistrzostwach Europy, podczas których nie zaliczył żadnej wysokości w finale. Podczas zawodów na stadionie Łużniki 28 lipca Ślusarski ex aequo ze swoim reprezentacyjnym kolegą Mariuszem Klimczykiem wygrał skokiem na wysokość 5,40 eliminacje. Finał skoku o tyczce odbywał się tego samego dnia – dziesiątego dnia igrzysk, podczas których Polacy nie zdobyli jeszcze złotego medalu. W olimpijskim finale podobnie jak cztery lata wcześniej w Montrealu zaliczył tylko trzy wysokości: 5,35; 5,55 oraz 5,65. Ostatnią z tych wysokości udało mi się przeskoczyć w ostatniej próbie wyrównując tym samym rekord olimpijski. Ostatecznie Ślusarski był drugi ex aequo z zawodnikiem ZSRR Konstantinem Wołkowem, a zawody wygrał Władysław Kozakiewicz z wynikiem 5,78 (był to nowy rekord świata).
Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Moskwie. 5,15 5,25 5,35 5,45 5,50 5,55 5,60 5,65 5,75 Rezultat – – o – – o – x x o x x x 5,65
Po 1981 Po igrzyskach w Moskwie Ślusarski nie odniósł już żadnych znaczących międzynarodowych sukcesów w sporcie poza zajęciem 4. miejsca w 1983 roku podczas pierwszych w historii mistrzostw świata. W 1983 roku wystąpił także w halowych mistrzostwach Europy oraz finale pucharu Europy. W 1985 po raz ostatni reprezentował Polskę w meczu międzypaństwowym (przeciwko Włochom), a w 1986 roku w Grudziądzu zdobył swój ostatni medal mistrzostw Polski (brązowy). Karierę zakończył w 1988 roku.
Po zakończeniu kariery mały|Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Karierę sportową zakończył w 1988 roku mając 38 lat. Decyzję o zaprzestaniu czynnego uprawiania skoku o tyczce przekładał wiele lat. W ostatnich latach kariery wyjechał do Szwecji, aby trenować, a jednocześnie pracować. Po powrocie do Polski był trenerem w Skrze oraz w lokalnym klubie w Otwocku, gdzie mieszkał. W tej podwarszawskiej miejscowości pracował jako nauczyciel wf-u w miejscowym liceum im. Gałczyńskiego.
Śmierć, pogrzeb, upamiętnienie thumb|Grób Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Zginął 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym na drodze krajowej nr 3 (E65), pomiędzy Przybiernowem a Brzozowem, w powiecie goleniowskim, razem z innym znanym sportowcem, mistrzem olimpijskim z Monachium 1972 w pchnięciu kulą Władysławem Komarem. Trzecią ofiarą wypadku był prowadzący drugi samochód Jarosław Marzec, reprezentant Polski w biegu na 400 m. W miejscu gdzie rozbił się samochód Komara i Ślusarskiego ustawiono pomnik pamięci wybitnych sportowców (). Imieniem tragicznie zmarłego tyczkarza nazwano stadion Startu Otwock oraz przylegającą do niego ulicę. Został pochowany wraz z Władysławem Komarem na warszawskich Powązkach (kwatera A3 tuje-3-26)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.. W jego rodzinnych Żarach oraz w Otwocku odbywają się tyczkarskie memoriały im. Tadeusza Ślusarskiego. W 2022 r. na jednej ze ścian bloku zlokalizowanego przy ul. Sportowej 8 w Otwocku powstał mural z sylwetką Tadeusza Ślusarskiego. Autorem jest Tomasz Smieszkoł
.
Osiągnięcia Imprezy międzynarodowe RokImprezaMiejscePozycjaWynik1968 Europejskie igrzyska juniorów Lipsk 6. miejsce 4,201972 Igrzyska olimpijskie Monachium – NM1974 Halowe mistrzostwa Europy Göteborg 16px 1. miejsce 5,351974 Mistrzostwa Europy Rzym 7. miejsce 5,201976 Igrzyska olimpijskie Montreal 16px 1. miejsce 5,501977 Uniwersjada Sofia 16px 2. miejsce 5,501978 Halowe mistrzostwa Europy Mediolan 16px 1. miejsce 5,451978 Mistrzostwa Europy Praga – NMNie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach.1979 Półfinał pucharu Europy Lüdenscheid 2. miejsce 5,401980 Halowe mistrzostwa Europy Sindelfingen – NM1980 Igrzyska olimpijskie Moskwa 16px 2. miejsce 5,651982 Mistrzostwa Europy Ateny 12. miejsce 5,351983 Halowe mistrzostwa Europy Budapeszt 5. miejsce 5,50.1983 Finał pucharu Europy Londyn 5. miejsce 5,201983 Mistrzostwa świata Helsinki 4. miejsce 5,55
Mistrzostwa Polski seniorów Stadion Tadeusz Ślusarski czternaście razy startował w finale mistrzostw Polski seniorów – nigdy nie zajął gorszego miejsca niż czwarte (poza podium znalazł się w 1985 roku). W klasyfikacji wszech czasów mistrzostw Polski Ślusarski zajmuje piąte miejsce mając w dorobku 5 złotych, 5 srebrnych oraz 3 brązowe medale. Mistrzostwa PolskiPozycjaWynikWarszawa 1971 3. miejsce4,70Warszawa 1972 1. miejsce5,30Warszawa 1973 2. miejsce5,32Warszawa 1974 1. miejsce5,40Bydgoszcz 1975 1. miejsce5,30Bydgoszcz 1977 2. miejsce5,45Warszawa 1978 2. miejsce5,50Poznań 1979 2. miejsce5,40Zabrze 1981 2. miejsce5,55Lublin 1982 1. miejsce5,30Bydgoszcz 1983 1. miejsce5,65Lublin 1984 3. miejsce5,50Bydgoszcz 1985 4. miejsce5,30Grudziądz 1986 3. miejsce5,20
Hala Tyczkarz ma w dorobku siedem krążków halowych mistrzostw Polski (w tym 4 złote) – w klasyfikacje wszech czasów tej imprezy zajmuje piąte miejsce. Mistrzostwa PolskiPozycjaWynikKatowice 1974 2. miejsce5,20Warszawa 1976 1. miejsce5,56Zabrze 1978 1. miejsce5,52Zabrze 1980 3. miejsce5,30Warszawa 1983 1. miejsce5,55Zabrze 1984 1. miejsce5,55Zabrze 1986 3. miejsce5,55
Progresja wyników Progresja wyników Tadeusza Ślusarskiego w poszczególnych latach kariery. WiekRezultatDataMiejsce16 3,40 1966 17 4,20 1967 18 4,50 15 sierpnia 1968 Livorno19 4,60 21 czerwca 1969 Warszawa20 4,80 31 maja 1970 Warszawa21 5,00 25 lipca 1971 Warszawa22 5,35 18 sierpnia 1972 Warszawa23 5,32 12 września 1973 Warszawa24 5,42 20 czerwca 1974 Warszawa25 5,35 30 sierpnia 1975 Warszawa26 5,62 29 maja 1976 Bydgoszcz27 5,55 5 czerwca 1977 Bydgoszcz28 5,60 30 maja 1978 Grudziądz29 5,50 8 czerwca 1979 Bratysława30 5,65 9 czerwca 1980 Warszawa31 5,55 26 czerwca 1981 Poznań32 5,60 7 lipca 1982 Mediolan33 5,70 26 sierpnia 1983 Bruksela34 5,50W sezonie halowym uzyskał 5,55. 24 czerwca 1984 Lublin35 5,62 8 lipca 1985 Recklinghausen36 5,25W sezonie halowym uzyskał 5,29. 1986 37 5,40 21 lipca 1987 Turku38 5,40 4 maja 1988 Tokio47 4,50 5 czerwca 1997 Poznań
Rekordy życiowe