thumb|Państwo Obodrytów w czasach panowania księcia Drożka (795–809) DrożkoTaka forma używana w największym polskim kompendium encyklopedycznym dotyczącym Słowian we wczesnym średniowieczu: J. Nalepa, Drożko [w:] Słownik starożytności słowiańskich, t. I, Wrocław 1961, s.387–388., Drażko (, Thrasucho, Thrasco, Thasco, Drasco, Drasocus, data ur. nieznana, zm. 809 w Reriku) – obodrycki książę wielkoplemienny w latach 795W źródłach pojawia się dopiero w 798. Por. A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, s. 45–46.–809, zapewne syn lub dalszy krewny WicanaJ. Strzelczyk, Zapomniane narody Europy, Wrocław 2006, s. 237. Za syna Wicana uważa go również J. Banaszkiewicz, Tradycje dynastyczno-plemienne Słowiańszczyzny północnej [w:] Ziemie polskie w X wieku i ich znaczenie w kształtowaniu się nowej mapy Europy, red. H. Samsonowicz, Kraków 2000, s. 263., ojciec Czedroga, przez niektórych historyków uważany za brata GodelaibaTak m.in. W. Bogusławski, Dzieje Słowiańszczyzny północno-zachodniej do połowy XIII wieku, t. III, Poznań 1892, s. 38. Wydawał się przychylać do tej interpretacji także .
Wzrost znaczenia państwa plemiennego Obodrzyców Drożko po raz pierwszy pojawia się w źródłach w 798, kiedy to, wspomagany przez niewielkie posiłki frankijskie, zwyciężył Sasów (Nordalbingów) w bitwie nad Święcianą. Wierny sojusznik Karola Wielkiego, nagrodzony przez niego na zjeździe w 804 w HollenstedtTaką lokalizację przyjmowała starsza literatura, ale według najnowszych ustaleń archeologicznych Hollenstedt nie istniało w tym czasie. Por. M. Dulinicz, Kształtowanie się Słowiańszczyzny Północno-Zachodniej : studium archeologiczne, Warszawa 2001. tytułem „króla”, zapewne przy aprobacie obecnych tam również możnych obodrzyckich.
Wydarzenie to, jak się przyjmuje, oznaczało większą konsolidację (do tej pory zapewne będącego jedynie doraźną federacją plemion) terytorium obodrzyckiego. Cesarz nadał mu wówczas również obszar , po uprzednim wysiedleniu z niego około 10 tysięcy Sasów. Sasów osadzono na różnych terenach w obrębie Państwa Franków, zapewne w celu łatwiejszego podtrzymywania uległości sąsiadujących z Obodrzycami plemion wobec monarchii frankijskiej.
W okresie 795–808 państwo obodrzyckie miało największy obszar terytorialny w IX i X wieku.
Najazd duński i ponowna konsolidacja państwa
Taki wzrost siły i znaczenia Obodrzyców spotkał się z kontrakcją ze strony dynastów duńskich. W 808 doszło do najazdu władcy południowojutlandzkiego Godfreda, wspomaganego również przez Wieletów, na obszary obodrzyckie. Agresorzy wykorzystując niezadowolenie części współplemieńców z działalności Drożka oraz fakt zdobycia przez nich szeregu grodów, w tym ważnego emporium handlowego Rerik, zmusili go, pomimo pewnych sukcesów, do opuszczenia kraju.
Po powrocie na tereny obodrzyckie w 809 przystąpił on (przy pomocy posiłków saskich) do ponownego przywrócenia zwierzchności obodrzyckiej nad plemieniem Smolińców, które uwolniło się od tej zależności w wyniku wydarzeń w roku poprzednim. Zapewniwszy sobie neutralność ze strony Godfreda, zawarłszy z nim pokój i dawszy mu jako zakładnika własnego syna (być może Czedroga), przystąpił do uwieńczonego sukcesem oblężenia głównego grodu Smolińców, Connoburga. Doszło również do wyprawy odwetowej na Wieletów. W wyniku tych działań zarówno Smolińcy, jak i Glinianie ponownie dostali się pod zwierzchnictwo obodrzyckie.
Niedługo potem, jeszcze w 809 roku, książę został zabity w Reriku przez nasłanych na niego, z rozkazu Godfreda, zabójców.
Przypisy
Bibliografia
Nalepa J., Drożko [w:] Słownik starożytności słowiańskich, t. I, Wrocław 1961, (całość), s. 387–388
Wachowski K., Słowiańszczyzna zachodnia, Poznań 2000, (Wznowienia, t. 6), , , s. 58–59, 69–72, 74, 77–78
Kategoria:Książęta obodrzyccy Kategoria:Urodzeni w VIII wieku Kategoria:Zmarli w 809