200px|right|Herb Brankovicia Vuk Branković (serb. Вук Бранковић) – przedstawiciel wielkiego serbskiego rodu możnowładczego, władca Kosowego Pola, zięć króla Łazarza Hrebeljanovicia (żona Mara).
Walczył w bitwie na Kosowym Polu na czele rycerstwa ze swej dzielnicy, dowodząc prawym skrzydłem armii serbskiej. Po nierozstrzygniętej bitwie wycofał się bez większych strat ze swoimi wojskamiW. Felczak, T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s.152. W 1392, widząc dalszy pochód Turków na ziemie bałkańskie, przyjął zwierzchnictwo sułtana i wpuścił armię turecką do SkopjeW. Felczak, T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s.153. Odmówił wzięcia udziału w walce z Turkami w 1402D. Gil, Prawosławie..., s.263. Zmarł w 1411.
W tradycji ludowej i pieśniach poświęconych bitwie na Kosowym Polu został w niezgodny z prawdą sposób przedstawiony jako zdrajca Serbii, który przeszedł w czasie walki na stronę turecką. Legenda o zdrajcy Brankoviciu, skontrastowanym ze „świętym księciem” Lazarem pojawia się po raz pierwszy na piśmie w opracowaniu M. Orbiniego Il Regno degli Slavi z 1601. Zdaniem Doroty Gil negatywny wizerunek Vuka Brankovicia został wykreowany przez rywalizujący z rodem Brankoviciów ród Lazareviciów, zaś w ludowej pamięci zlał się z postaciami autentycznych zdrajców: Vlatka Vukovicia oraz Vuka Lazarevicia. Do utrwalenia archetypu „Brankovicia zdrajcy” w późniejszej historii przyczynili się Piotr II Petrowić-Niegosz, który w swoim najsłynniejszym utworze literackim Górski wieniec powtórzył ludowy wizerunek Vuka Brankovicia, zaś w XX wieku biskup Mikołaj (Velimirović) w swoim cyklu kazań poświęconych bitwie na Kosowym PoluD. Gil, Prawosławie..., s.121.
Zobacz też Mit kosowski
Przypisy
Bibliografia W. Felczak, T. Wasilewski: Historia Jugosławii. Wrocław: Ossolineum, 1985. .
Kategoria:Serbowie Kategoria:Zmarli w 1411 Kategoria:Dynastia Brankowiczów