Paweł Jasieński z Jasieńca herbu Poronia według Niesieckiego, herbu Gozdawa według Bonieckiego w oparciu o relacje Długosza (zm. 1485) – karierę polityczną przyszły starosta rozpoczynał w 1458 roku jako dworzanin króla Kazimierza Jagiellończyka. Należał do ludzi zaufanych tegoż władcy – jako żołnierz i dyplomata. Był jedną z najwybitniejszych postaci z otoczenia króla.

Zasługi Odznaczył się w bitwie pod Świecinem – 17 IX 1462 r., gdzie dowodził częścią sił polskich jako rotmistrz. Wyróżnił się przy zdobywaniu Pucka. W roku 1465 dostał się pod obleganym Starogardem do niewoli krzyżackiej. Udało mu się uwolnić po kapitulacji Chojnic, w wyniku której jeńcy krzyżaccy zostali wypuszczeni. Latem 1471 r. towarzyszył królewiczowi Władysławowi na koronacji w Pradze. Jesienią tegoż samego roku jako jeden z hetmanów, wraz z Piotrem Duninem uczestniczył w nieudanej wyprawie królewicza Kazimierza na Węgry po koronę Świętego Stefana. Po wycofaniu się Kazimierza do Polski pozostał z 4 tysiącami żołnierzy w Nitrze i przez ok. roku dowodził załogą okupującą miasto. W latach 1474–1476 brał udział w walkach z Turkami i Tatarami.

Uzyskane honory i urzędy starosta chełmski 1463–1485, podstoli chełmski 1468, starosta bełski 1468–1485, podstoli sandomierski 1468, stolnik sandomierski 1471–1473, hetman wojsk królewskich 1471, marszałek nadworny 1472–1474, starosta grabowiecki 1473–1485, podskarbi koronny 1474–1479, kasztelan sandomierski 1479–1485, starosta buski 1475–1485, malborski 1484.

W latach 1473–1474 w imieniu króla Kazimierza IV Jagiellończyka prowadził rozmowy z cesarzem Fryderykiem III w sprawie sojuszu jagiellońsko-habsburskiego. W 1470 roku zakupił od króla Kazimierza Jagiellończyka połowę wsi Uchanie. W 1482 r. ufundował kościół w Uchaniach oraz zbudował tam pierwszy zamek. Starał się także o uzyskanie prawa do lokacji miasta w Uchaniach.

W roku 1484 Uchanie zostały lokowane na prawie magdeburskim przez Kazimierza Jagiellończyka. Lokacja ta nie była udana.

Paweł Jasieński żonaty był z wojewodzianką sandomierską Katarzyną Oleśnicką córką Jana Głowacza Oleśnickiego. Mieli trzech synów: Zbigniewa, Pawła i Jana, którzy w chwili śmierci ojca (1485) byli nieletni. Dlatego też ustanowiono nad nimi opiekę, przy czym nie wiadomo, kto ją miał sprawować. Można się tylko domyślać, że przypadło to w udziale Oleśnickim i Magnuszewskim, gdyż to właśnie oni przejęli po nich spadek kiedy bezpotomnie zmarli. Ostatni zmarł Paweł (zm. 1505).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dworzanie Kazimierza IV Jagiellończyka Paweł Gozdawa Kategoria:Kasztelanowie sandomierscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Marszałkowie nadworni koronni Kategoria:Podskarbiowie wielcy koronni Kategoria:Podstolowie chełmscy Kategoria:Podstolowie sandomierscy Kategoria:Posłowie I Rzeczypospolitej w Świętym Cesarstwie Rzymskim Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Kazimierza IV Jagiellończyka Kategoria:Starostowie bełscy Kategoria:Starostowie buscy Kategoria:Starostowie chełmscy Kategoria:Starostowie grabowieccy Kategoria:Starostowie malborscy Kategoria:Stolnicy sandomierscy Kategoria:Szlachta Korony Królestwa Polskiego Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1485