Józef Sasin (ur. 19 stycznia 1934 w Wygodzie, zm. 5 czerwca 2021Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze) – polski generał brygady, wysoki funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, dyrektor Departamentu Ochrony Gospodarki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych 1989–1990, dyrektor Departamentu V MSW w 1981, naczelnik Wydziału VII Departamentu III MSW 1976–1979, funkcjonariusz Departamentu III od 1970, funkcjonariusz WUBP w Szczecinie 1954–1956, odpowiedzialny za zbrodnie komunistyczne, stanowiące zbrodnie przeciwko ludzkości.
Życiorys Syn Henryka i Marii. Od 1953 był pracownikiem MBP, zajmował się ochroną kontrwywiadowczą przemysłu. W latach 1973–1974 był uczestnikiem kursu specjalnego w Wyższej Szkole KGB w MoskwieTwarze bezpieki 1944-1990, IPN. Był zastępcą naczelnika Wydziału VI Departamentu III MSW (Służba Bezpieczeństwa) do grudnia 1981 i naczelnikiem Wydziału VII Departamentu III MSW (nadzór nad strukturami Solidarności w zakładach pracy) do 1983.
Po wprowadzeniu stanu wojennego 23 grudnia 1981 zastępca Ministra Spraw Wewnętrznych Bogusław Stachura wydał decyzję „w sprawie powołania grupy operacyjnej w celu koordynacji zadań w zakresie realizacji działań operacyjnych w stosunku do związków zawodowych Solidarność”. Kierownikiem tej grupy został Józef Sasin.
W latach 1989–1990 był dyrektorem Departamentu Ochrony Gospodarki MSW.
Po upadku PRL zajął się biznesem. Pod nieobecność Edwarda Mazura reprezentował jego interesy w PolsceKim są Józef Sasin, Roman Kurnik i Ryszard Bieszyński, Gazeta Wyborcza, 23 października 2006.
Był jedną z ostatnich osób, które widziały nadinsp. Marka Papałę żywego (Papała odwiedził jego mieszkanie, aby spotkać się z Edwardem Mazurem)Super Express; 15 listopada 1998.
W lutym 2018 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa uznał Józefa Sasina za winnego popełnienia zbrodni komunistycznej, która jednocześnie jest zbrodnią przeciwko ludności i skazał go na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Wyrok dotyczył bezprawnego pozbawienie wolności 304 działaczy opozycji antykomunistycznej pod pretekstem powołania ich na „ćwiczenia wojskowe” na przełomie 1982 i 1983 roku (w czasie stanu wojennego). Sprawa w wyniku apelacji trafiła do wyższej instancji, a w listopadzie 2019 Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniosek obrony i w pełni utrzymał wyrok skazujący w mocy. Z tym momentem wyrok stał się prawomocny i ostateczny.
Zmarł 5 czerwca 2021, został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Przypisy
Kategoria:Funkcjonariusze Departamentu III MSW PRL Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Kategoria:Zmarli w 2021