thumb|Krążek hokejowy wykonany z ebonitu thumb|Fragment struktury ebonitu z uwidocznieniem dwóch łańcuchów poliizoprenowych oraz mostków siarczkowych o różnej długości Ebonit (guma twarda, nazwa z gr. ebonos – heban) – tworzywo sztuczne otrzymywane w wyniku wulkanizacji naturalnego lub sztucznego kauczuku; gęstość 1,1–1,3 g/cm3. Należy do tworzyw kauczukowych z grupy duromerów.
Historia Ebonit został opatentowany w 1851 roku przez Nelsona Goodyeara, na podstawie technologii wulkanizacji gumy opracowanej w 1839 roku przez Charlesa Goodyeara (identyczny proces opracował w 1843 roku Thomas Hancock). Dawniej był szeroko stosowany jako tworzywo galanteryjne, obecnie zastępują go inne tworzywa sztuczne.
Właściwości Ważniejsze właściwości ebonitu: zawiera 25–30% siarki, jest twardszy i bardziej odporny na ścieranie, ale za to bardziej kruchy, niż guma, która zawiera do 3% siarki barwa od ciemnobrązowej do czarnej łatwo można go obrabiać mechanicznie dobry izolator ciepła nie przewodzi prądu elektrycznego odporny na działanie czynników chemicznych.
Zastosowanie thumb|Pióro wieczne z ebonitowym korpusem Ebonit stosuje się do wyrobu produktów: skrzynek akumulatorowych wykładzin ochronnych i antykorozyjnych ustników fajek drobnego sprzętu elektrotechnicznego i części aparatury chemicznej elementów izolacyjnych w przemyśle elektrotechnicznym, chemicznym i w radiotechnice tanich instrumentów muzycznych (z grupy dętych drewnianych, np. obój, rożek angielski) rękojeści np. noży ustników do instrumentów dętych drewnianych – saksofon, klarnet korpusów piór wiecznych wyrobu biżuterii (między innymi kolczyki i bransoletki).
Zobacz też
bakelit gutaperka
Kategoria:Tworzywa sztuczne