thumb|240px|Polski elear (barwny rysunek Abrahama van Bootha z 1632)
Elearzy, także elierzyForma bardziej spolszczona, spotykana w literaturze, np. u W. Gomulickiego, który zaznacza ich udział po stronie rokoszan w bitwie pod Guzowem 1607 (Miecz i łokieć, Warszawa: Czytelnik, 1956, s. 154-155; 402)., halierzyZob. u Z. Glogera (Encyklopedia staropolska, t. 2). (węg. elöharcos – przodujący harcownik od elöjáró – przodujący, wyborowy) – w XVI–XVII wieku w wojskach polskich oddziały nieregularnej lekkiej jazdy, dokonujące wstępnego rozpoznania przeciwnika; także określenie doborowych harcowników.
W I Rzeczypospolitej nazwy tej używano sporadycznie w XVI i XVII wieku. Ze względu na specyfikę taktycznego działania nierzadko odnoszono ją do lisowczyków, nazywając ich oddział „chorągwią elearską”. W chorągwiach husarskich eleara jako harcownika wyróżniała czerwona szarfa na zbroi.
Elaearami okopowymi zwano w latach 1693–1695 wybranych żołnierzy z jazdy narodowego autoramentu, obsadzających umocnienia blokujące turecki garnizon Kamieńca Podolskiego (głównie w Okopach Świętej Trójcy).
Przypisy
Bibliografia Mała encyklopedia wojskowa. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967, s. 371. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Rytm/Bellona, 2011, s. 274. Czesław Witkowski: Słownik pojęć historycznych. Katowice: Videograf II, 2008, s. 67.
Kategoria:Wojsko węgierskie Kategoria:Jazda I Rzeczypospolitej Kategoria:Typy kawalerii