thumb|Alfred Lenica w swojej pracowni w latach 70. Alfred Lenica (ur. 4 sierpnia 1899 w Pabianicach, zm. 16 kwietnia 1977 w Warszawie) – polski malarz.
Życiorys Jego ojciec był majstrem w fabryce Kindlerów, wyrzucanym z pracy za pijaństwo, z powodu którego trafił do szpitala psychiatrycznego. Osierocił go w wieku 10 latRoman Kubiak - My Pabianiczanie. Agencja Dziennikarzy, 2019, s. 177-180, język polski, .
Studia rozpoczął w 1922 na wydziale prawno-ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Równolegle studiował muzykę w Konserwatorium Muzycznym. Swoje malarskie zainteresowania pogłębiał pod okiem Piotra Kubowicza studiując w Poznańskim Instytucie Sztuk Pięknych prowadzonym przez Adama Hannytkiewicza.
W latach 30. malował obrazy figuratywne, przede wszystkim martwe natury i pejzaże, wzorując się na kubizmie.
Na początku II wojny światowej rodzina Leniców wysiedlona z Poznania i zamieszkała w Krakowie. Krakowskie środowisko artystyczne skupione wokół Tadeusza Kantora, a zwłaszcza przyjaźń z Jerzym Kujawskim, pogłębiły jego zainteresowanie awangardą.
W 1945 wrócił do Poznania, gdzie zaangażował się w działalność artystyczną. W 1947 został współzałożycielem awangardowej grupy 4F+R. Coraz silniej dążył ku abstrakcji i taszyzmowi. W 1948 wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie zorganizowanej przez Tadeusza Kantora. W 1949 kierował zespołem malarzy dekorujących hotel Bazar w Poznaniu.
Obok poszukiwań i fascynacji abstrakcją, aktywnie współuczestniczył w nurcie socrealistycznym, tworząc wiele realistycznych obrazów w początku lat 50. W pierwszej połowie lat 50., w okresie socrealizmu, przerwał swoje twórcze eksperymenty, zwracając się w stronę wprowadzonej politycznym nakazem doktryny artystycznej. Z racji swoich przekonań politycznych był to dla niego powrót do malowanych w latach 30. obrazów zaangażowanych społecznie i politycznie. Namalował wówczas takie obrazy, jak „Młody Bierut wśród robotników” (1949), „Pstrowski i towarzysze”, „Przyjęcie do Partii”, „Czerwony plakat” (1950). Na własny użytek próbował też łączyć eksperymenty formalne z ideowo zaangażowaną tematyką, jak w pracy „Tracimy dniówki” z 1953, w której zastosował kolaż i monotypię.
Od 1955 wyklarował się ostatecznie jego styl malarski. Był on połączeniem taszyzmu, surrealizmu, informelu i drippingu. Powstawały obrazy olejne o dużych formatach malowane w technice wypracowanej wcześniej przez artystę (uzyskiwanie prześwitów koloru spod kolejnych warstw farby), którą następnie udoskonalał i rozwijał. Lenica chętnie posługiwał się lakierami oraz farbami przemysłowymi.
Prezentował styl malarstwa abstrakcyjnego o odcieniu surrealistyczno-ekspresjonistycznym.
Dużo podróżował; na zaproszenie ONZ przebywał na przełomie 1959/1960 w Genewie, gdzie w siedzibie tej organizacji wykonał malowidło ścienne „Trzy żywioły” (Woda, Ogień i Miłość). Utrzymywał stały kontakt z rodzimą awangardą artystyczną, wystawiał z Grupą Krakowską, brał udział w większości plenerów w Osiekach koło Koszalina, uczestniczył w sympozjum „Sztuka w zmieniającym się świecie” w 1966 w Puławach.
W 1973 powstał cykl 14 obrazów Chile, Chile, który był owocem wizyty Lenicy w Chile (1970). W tym samym roku w kraju doszło do puczu i władzę przejął generał Pinochet.
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B35-3-3)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
Życie prywatne Ojciec Jana Lenicy i Danuty Konwickiej. Teść Tadeusza Konwickiego.
Wystawy indywidualne 1958 – Wystawa malarstwa Alfreda Lenicy, Galeria Zachęta, Warszawa. 1960 – Lenica, Galerie Ferrero, Genewa. 1963 – Alfred Lenica, Galeria Miejska Arsenał, Poznań. 1965 – Alfred Lenica, Galeria Krzysztofory, Kraków. 1965 – Alfred Lenica, Ośrodek Propagandy Sztuki, Łódź. 1973 – Alfred Lenica, Galeria 72, Chełm. 1974 – Alfred Lenica, Galeria Zachęta, Warszawa. 1981 – Alfred Lenica, Galeria Sztuki Alicji i Bożeny Wahl, Warszawa 1987 – Alfred Lenica 1899–1977, Muzeum Śląskie, Katowice. 2002 – Alfred Lenica, Galeria Miejska Arsenał, ABC Gallery, Poznań. 2004 – Alfred Lenica, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot. 2014 – Alfred Lenica, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław. 2015 – Alfred Lenica, Barva – Gesto – Podvědomí, Museum Umeni, Olomouc, Czechy 2015 – Alfred Lenica 50 lat później, Galeria Krzysztofory, Kraków
Wystawy zbiorowe 1948 – I Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Pałac Sztuki, Kraków. 1949 – Wystawa grupy 4F+R, Salon ZPAP, Poznań. 1957 – Moderna Poljska Umetnost, Miejska Galeria Sztuki Współczesnej, Belgrad. 1957 – II Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Galeria Zachęta, Warszawa. 1959 – Od Młodej Polski do naszych dni, Muzeum Narodowe, Warszawa. 1959 – III Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Galeria Zachęta, Warszawa. 1962 – I Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin. 1963 – Konfrontacje 63, Galeria Sztuki Nowoczesnej, Warszawa. 1965 – 17 Polish Painters, New York D’Arcy Galleries, Nowy Jork. 1969 – Exhibition of Contemporary Polish Art, Scottish National Gallery of Modern Art, Edynburg. 1970 – Five Polish Surrealistic Artists, Charlottenborg, Kopenhaga. 1975 – W kręgu nadrealizmu. Nurt metafizyczny w sztuce polskiej, Muzeum Narodowe, Wrocław. 1987 – Oblicza socrealizmu, Muzeum Narodowe, Warszawa; Ekspresja i ekspresjonizm w sztuce XX wieku, Muzeum Narodowe, Warszawa. 1990 – I Wystawa Sztuki Nowoczesnej – 50 lat później, Galeria Starmach, Kraków. 2013 – Wystawa Lenica-Matta, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2018 – Abstrakce.pl, Museum Umeni, Olomouc, Ołomuniec, Czechy
Przypisy
Kategoria:Abstrakcjoniści (malarze) Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Pabianicach Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Polscy artyści socrealizmu