Lucjusz Cecyliusz Metellus Dalmatyński (ur. przed 155 p.n.e., zm. 103 p.n.e.) – członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Cecyliuszy, starszy syn Lucjusza Cecyliusza Metellusa Kalwusa (konsula w 142 p.n.e.). Ojciec Cecylii Metelli Dalmatyki, żony dyktatora Sulli.
Pretor ok. 122 p.n.e.; w 119 p.n.e. został konsulem; w latach 118–117 p.n.e. udał się do Dalmacji jako prokonsul na wojnę z plemionami dalmatyńskimiTITI LIVI AB URBE CONDITA LIBER LXII PERIOCHA (). Po powrocie do Rzymu odbył triumfEVTROPII BREVIARIVM LIBER QVARTVS; 23 – chociaż Dalmatowie nie dali powodów do wojny, a gdy przybył do nich, ci przyjęli go jako przyjaciela. Następnie zyskał przydomek (agnomen): Dalmatyński (Dalmaticus). Od roku 114 p.n.e. do śmierci w 103 p.n.e. był pontifexem maximusem. Jako pontifex postawił przed sądem westalki oskarżone od niezachowanie czystości. Za winną została uznana Emilia a uniewinniono początkowo Marcję i LycynięQUINTUS ASCONIUS PEDIANUS; ORATIONUM CICERONIS QUINQUE ENARRATIO; PRO MILONE; § 32 – . W czasie pożaru świątyni Westy wyniósł spośród płomieni obraz MinerwyM. TVLLI CICERONIS PRO M. SCAVRO ORATIO; 46 – (). Ze zdobyczy z kampanii dalmatyńskiej sfinansował restaurację świątyni KastoraM. TVLLI CICERONIS ACTIONIS IN C. VERREM SECVNDAE LIBER PRIMVS; 154 – () zdobiąc ją malowidłami i posągami.
Potomkowie
Zobacz też drzewo genealogiczne Cecyliuszów Metellów
Przypisy
Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 103 p.n.e.