Spółgłoska szczelinowa dziąsłowo-podniebienna dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: []
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna) prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa) następuje wysklepienie języka w kierunku przedniej części podniebienia przy jednoczesnym kontakcie czubka języka z dziąsłami – jest to spółgłoska przedniopodniebienna. wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
Terminologia Spółgłoskę [] zaliczamy do spółgłosek syczących, czyli sybilantów.
Przykłady w języku polskim: ziele [] w języku abchaskim: ажьа [] „zając” w języku rosyjskim: жжёшь [] „płoniesz”
szczelinowa dziąsłowo-podniebienna dźwięczna