STS-41-D (ang. Space Transportation System) – pierwsza misja wahadłowca kosmicznego Discovery i dwunasta programu lotów wahadłowców.
Załoga Henry Hartsfield, Jr. (2)*, dowódca Michael Coats (1), pilot Judith Resnik (1), specjalista misji 1 Steven Hawley (1), specjalista misji 2 Richard „Mike” Mullane (1), specjalista misji 3 Charles Walker (1), specjalista ładunku 1
* (liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Parametry misji Masa: startowa orbitera: 119 511 kg lądującego orbitera: 91 476 kg ładunku: 21 552 kg Perygeum: 346 km Apogeum: 354 km Inklinacja: 28,5° Okres orbitalny: 90,6 min
Misja Po trzech próbach startu, przerwanych wskutek usterek, pomyślny start Discovery nastąpił 30 sierpnia 1984. Była to pierwsza misja trzeciego po Columbii i Challengerze wahadłowca. Na orbitę zabrano 24 tony ładunku. Oprócz przetestowania nowej konstrukcji wahadłowiec wyniósł na orbitę także trzy satelity: telekomunikacyjnego SBS-D dla łączności prywatnej (skonstruowanego przez firmę McDonnell Douglas), wojskowego LEASAT/SYNCOM 2, łącznościowego Telstar 3C, który został skierowany na orbitę geostacjonarną.
Podczas misji przeprowadzono także eksperyment z prototypem dużego żagla słonecznego (OAST 1), który po rozłożeniu miał szerokość cztery metry i długość 31 metrów. Na pokładzie przeprowadzono także eksperymenty z wykorzystaniem żywych komórek i kryształów. Astronauta Walker zajmował się produkcją lekarstw w warunkach mikrograwitacji. Cała misja była filmowana za pomocą kamery IMAX, a z nakręconego materiału powstał film fabularny.
Zobacz też lista misji wahadłowców lista załogowych lotów kosmicznych
Przypisy
Linki zewnętrzne podsumowanie misji STS-41-D na stronie KSC
Kategoria:1984 w Stanach Zjednoczonych 041-D Kategoria:Załogowe loty kosmiczne w 1984