Elżbieta Bośniacka, Eliza Bośniacka, z domu Rulikowska, primo voto Tuszowska, ps. Julian Moers z Poradowa (ur. 1837 w Rebedajłówce, ziemia kijowska, zm. 22 czerwca 1904 w San Giuliano) – polska dramatopisarka, poetka, publicystka.
Debiutowała w 1862 poematem Zaporożec. Współpracowała m.in. z „Dziennikiem Literackim” i pismem „Iris”. Od 1871 mieszkała we Włoszech. Przyjaźniła się z Teofilem Lenartowiczem. Za dramat Przeor Paulinów, czyli Obrona Częstochowy otrzymała nagrodę w konkursie w Krakowie (1872) – dramat ten cieszył się dużą popularnością i był wielokrotnie wystawiany.
Twórczość Jest autorką kilkunastu dramatów oraz poematów. 1862 – poemat Zaporożec 1865 – Bolesław Szczodry 1868 – Spytek z Melsztyna 1874 – Savonarola 1879 – Kleopatra 1883 – Odsiecz Wiednia
Przypisy
Bibliografia Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, tom I (pod redakcją Juliana Krzyżanowskiego i Czesława Hernasa), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1984.
Literatura dodatkowa Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, .
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polacy we Włoszech 1795–1918 Kategoria:Polscy poeci XIX wieku Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Urodzeni w 1837 Kategoria:Zmarli w 1904