Sławomir Maciej Bittner, ps. Maciek, Kajman Wojak (ur. 21 lipca 1923 w Warszawie, zm. prawdopodobnie w lutym 1944 tamże) – podporucznik AKMianowany na podporucznika w listopadzie 1943., podharcmistrz, pierwszy dowódca 1 kompanii „Felek” Batalionu „Zośka”.
Życiorys thumb|240px|Tablica upamiętniająca Sławomira Macieja Bittnera na ścianie budynku przy al. Niepodległości 165 w Warszawie Urodził się w Warszawie jako syn Ludwika Bittnera, generała WP, i Anieli Haliny Rychłowskiej. Używał tylko drugiego imienia. Oficer rezerwy piechoty Wojska Polskiego.
Uczył się w gimnazjum we Lwowie, a od lata 1939 w I klasie licealnej I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego (nazywanej od koloru chust „Pomarańczarnią”).
Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Świadectwo dojrzałości uzyskał już na tajnych kompletach w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w 1942. W konspiracji członek ZWZ. Od maja do sierpnia 1942 żołnierz jednego z patroli dywersyjnych IV odcinka „Wachlarza”. Od początku 1943 instruktor minerski w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów.
W marcu 1943 był przybocznym komendanta grupy hufców, a od maja 1943 adiutantem ppor. Ryszarda Białousa „Jerzego”, dowódcy Oddziału Specjalnego „Jerzy” (przekształconego później w batalion Zośka).
Po śmierci Feliksa Pendelskiego „Felka”Feliks Pendelski zginął pod Wolą Pękoszewską w czasie odwrotu po akcji „Czarnocin” 6 czerwca 1943 został dowódcą plutonu „Centrum”. Z chwilą utworzenia batalionu „Zośka” został dowódcą 1. kompanii „Felek” pod pseud. „Maciek”. Był jednym z najaktywniejszych żołnierzy warszawskich Grup Szturmowych.
Uczestnik wielu akcji bojowych, m.in.: dowódca sekcji „Sten I” w akcji pod Arsenałem 26 marca 1943, dowódca akcji likwidacyjnej SS-Oberscharführera Herberta Schultza 6 maja 1943, dowódca grupy „Więźniarka” w akcji odbicia więźniów na stacji w Celestynowie 19 maja 1943, dowódca grupy w akcji Sól przeprowadzonej 27 maja 1943 na Targówku, ubezpieczenie mostu w akcji Czarnocin wykonanej 5/6 czerwca 1943, ubezpieczenie likwidacji agenta Gestapo wykonanej w lipcu 1943 przez por. „Lenę”, dowódca grupy osłonowej w akcji Góral 12 sierpnia 1943, dowódca grupy „Atak” w akcji Sieczychy 20 sierpnia 1943, uczestnik akcji Wilanów 26 września 1943, samowolnie przejął dowodzenie grupy „Lotnicy”.
Po ukończeniu tzw. Szkoły za Lasem mianowany 15 sierpnia 1943 podharcmistrzem (pseudonim instruktorski „Kajman Wojak”), a po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” – podchorążym.
W listopadzie 1943 został awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty. Aresztowany 18 lutego 1944 po wyjściu z lokalu konspiracyjnego pod adresem al. Niepodległości 165, po czym zaginął. Podejrzewa się, że został rozstrzelany w kilka dni po aresztowaniu w ruinach getta warszawskiego.
Rozkazem dowódcy batalionu „Zośka”, por. Ryszarda Białousa „Jerzego”, z 6 czerwca 1944 na jego cześć przyjęto dla 1. kompanii kryptonim „Maciek”.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 2023) Krzyż Walecznych (nadany 3 maja 1943 za udział w akcji pod Arsenałem) Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari V klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Członkowie Grup Szturmowych Szarych Szeregów Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Podharcmistrzowie Kategoria:Uczestnicy akcji bojowych polskiego podziemia w czasie II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Żołnierze batalionu Zośka Kategoria:Żołnierze Wachlarza Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)