Zora Neale Hurston (ur. 7 stycznia 1891 w Notasulgi, zm. 28 stycznia 1960 w Fort Pierce) – amerykańska powieściopisarka, autorka krótkich opowiadań, folklorystka i antropolożka. Spośród jej czterech powieści i ponad 50 wydanych opowiadań, sztuk i esejów, najbardziej znana jest powieść Ich oczy oglądały Boga (1937).
Poza nowymi edycjami jej dzieł wydanymi po ponownym zainteresowaniu autorką w 1975, jej rękopis Every Tongue Got to Confess (2001), będący kolekcją bajek ludowych zebranych w latach dwudziestych, został pośmiertnie opublikowany po tym, jak został odkryty w archiwach Instytutu Smithsona.
Życiorys Wczesne lata Hurston była piątym z ośmiorga dzieci Johna Hurtsona i Lucy Ann Hurtson (z domu Potts). Jej ojciec był kaznodzieją w kościele baptystów, dzierżawcą ziemi i stolarzem, a jej matka nauczycielem w szkole. Urodziła się w Notasulga w Alabamie 7 stycznia 1891, gdzie dorastał jej ojciec, a dziadek był kaznodzieją w kościele baptystów s. 14–17, s. 439–440.
Kiedy miała 3 lata, jej rodzina przeprowadziła się do Eatonville na Florydzie; w 1887 było to jedno z pierwszych całkowicie czarnych miast włączonych w Stanach Zjednoczonych. Hurston zawsze czuła, że Eatonville był dla niej domem, ponieważ tam dorastała i czasami twierdziła, że to jej miejsce urodzenia. Jej ojciec został później wybrany na burmistrza miasta w 1897, a w 1902 został kaznodzieją w tamtejszym największym kościele, Macedonia Missionary Baptist. Hurston później używała Eatonville jako tła dla swoich opowieści. Było to miejsce, gdzie Afroamerykanie mogli żyć jak chcieli, niezależnie od białego społeczeństwa. W 1901, pewni nauczyciele z północy odwiedzili Eatonville i dali Hurston kilka książek, które otwarły jej umysł na literaturę; opisała to jako rodzaj „narodzin”. Hurston spędziła resztę dzieciństwa w Eatonville, opisuje doświadczenie dojrzewania tam w eseju How It Feels to Be Colored Me (1928).
W 1904 zmarła jej matka. Ojciec ponownie się ożenił z Matte Moge; było to uważane za drobny skandal, ponieważ chodziły słuchy, że miał powiązania z Moge zanim zmarła jego pierwsza żona. Ojciec i macocha Hurston wysłali ją do szkoły z internatem u baptystów w Jacksonville na Florydzie. W końcu przestali płacić za jej czesne i szkoła ją wydaliła. Pracowała później jako pokojówka dla głównej wokalistki podróżującej spółki teatralnej, Gilbert & Sullivan.
W 1917, Hurston zaczęła uczęszczać do Morgan College, oddziału szkoły średniej uniwersytetu Morgan State, historycznie czarnego kolegium w Baltimore w stanie Maryland. W tym czasie, najwidoczniej by kwalifikować się do bezpłatnej edukacji w szkole średniej (być może także by odzwierciedlić jej literackie narodziny), 26-letnia Hurston zaczęła twierdzić, że urodziła się w 1901. Ukończyła szkołę średnią Morgan State University w 1918.
Kolegium W 1918, Hurston rozpoczęła studia na Uniwersytecie Howarda, gdzie została jedną z najwcześniejszych nowicjuszek żeńskiego stowarzyszenia Zeta Phi Beta. Była także współzałożycielką „The Hilltop" – uniwersyteckiej gazetki studenckiej. W trakcie studiów odbyła kursy hiszpańskiego, angielskiego, greckiego i wystąpień publicznych za które otrzymała dyplom Associate w 1920. W 1921 napisała krótkie opowiadanie, John Redding Goes to Sea, które zakwalifikowało ją do zostania członkiem klubu literackiego Alaine Locke – The Stylus. Hurston opuściła Howard w 1924. W 1925 otrzymała stypendium na Barnard College na Uniwersytecie Kolumbia, gdzie była jedyną czarną studentką w kolegium. Hurston otrzymała licencjat z antropologii w 1928, w wieku 37 lat. Studiując w Barnard, przeprowadziła badania etnograficzne przy boku antropologa Franza Boasa z Uniwersytetu Kolumbia. Pracowała też z Ruth Benedict, jak również z koleżanką ze studiów, Margaret Mead. Po ukończeniu Barnard Collage Hurston spędziła 2 lata jako magistrantka antropologii na Uniwersytecie KolumbiaEncyclopedia Britannica Online, Hurston, Zora Neale, February 18, 2009..
Dorosłość W 1927 Hurston wyszła za Herberta Sheena – muzyka jazzowego, kolegę z koledżu w Howard, który później został lekarzem. Ich małżeństwo zakończyło się w 1931. W 1939, podczas gdy Hurston pracowała dla Works Progress Administration, wyszła za Alberta Price’a, który był 25 lat młodszy od niej; to małżeństwo zakończyło się po siedmiu miesiącach.
Mieszkała w Eau Gallie na Florydzie w roku 1929 i ponownie w 1951. W latach 30. XX w. Hurston była mieszkanką Westfield w New Jersey. W 1934 założyła szkołę teatralną „opartą na czystej murzyńskiej ekspresji” na Bethune-Cookman University (w tamtym czasie, Bethune-Cookman College), historycznie czarnym kolegium w Daytona Beach na Florydzie.
W późniejszych latach, poza kontynuowaniem kariery literackiej, Hurston pracowała na wydziale North Carolina College for Negroes (obecnie North Carolina Central University) w Durham w Karolinie Północnej.
Dziedzictwo i wyróżnienia W 1956 Hurston otrzymała nagrodę Bethune-Cookman College Award for Education and Human Relations w uznaniu za jej osiągnięcia. Wydział filologii angielskiej na Bethune-Cookman College wciąż stara się pielęgnować i chronić jej spuściznę literacką.
Antropologiczne i folklorystyczne prace badawcze Hurston dużo podróżowała po Karaibach i Południowej Ameryce, gdzie prowadziła badania nad lokalnymi praktykami kulturowymi. Na podstawie badań, sponsorowanych przez Charlotte Osgood Mason, bogatą filantropkę, Hurston napisała Mules and Men w 1935. Prowadziła także badania w tartakach, w których poruszyła kwestię wykorzystywania seksualnego czarnych kobiet w celach prokreacyjnych. Później Hurston określiła to zjawisko jako „paramour rights” w odniesieniu do niewolnictwa seksualnego. Książka zawiera także sporo folkloru. Materiał z badań posłużył jej również do napisania powieści m.in. Jonah’s Gourd Vine (1934).
W 1939 i 1937 dzięki wsparciu finansowym Fundacji Guggenheima Hurston wyjechała na badania na Jamajkę i Haiti, gdzie zbierała materiał do książki pt. Tell My Horse (1938).
Od października 1947 do lutego 1948, mieszkała w Puerto Cortes na północnym wybrzeżu Hondurasu. Marzyła o odnalezieniu tam ruin budowli Majów albo pozostałości innej jeszcze nieodkrytej cywilizacji. Podczas pobytu w Puerto Cortes, napisała Seraph on the Suwanee. Hurston wykazywała zainteresowanie polietniczną naturą populacji regionu, m.in. Miskito Zambu czy Garifuna – kreolskimi społecznościami o pochodzeniu afrykańskim.
Późniejsze lata W 1948, Hurston została fałszywie oskarżona o molestowanie dziesięcioletniego chłopca. Mimo że sprawa została oddalona po tym jak Hurston zaprezentowała dowody na to, że była w Hondurasie kiedy przestępstwo rzekomo się wydarzyło w Stanach Zjednoczonych, skandal ten negatywnie wpłynął na jej życie osobiste.
Pod koniec życia Hurston pracowała jako freelancer dla różnych amerykańskich magazynów i gazet. Jesienią 1952 Sam Nunn, redaktor Pittsburgh Courier zlecił jej napisanie relacji z procesu o morderstwo Ruby McCollum w Live Oak na Florydzie. Bogata, czarna, zamężna kobieta została oskarżona o zamordowanie wybitnego białego lekarza i polityka, który jak twierdziła zmuszał ją do seksu i potem także urodzenia jego dziecka. Hurston, dostrzegając podobieństwo między sprawą McCollum a swoimi badaniami prowadzonymi w tartakach na Florydzie, podejrzewała, że sytuacja McCollum może dotyczyć „paramour rights”. Razem z Nunn postanowili o tym opowiedziećDr. C. Arthur Ellis, „New Florida-based Movie on Ruby McCollum Story Underscores Need for Black History Month”, PR Web, 5 January 2011, accessed 18 March 2014..
Po dotarciu do Live Oak okazało się, że sędzia ograniczył swobodę wypowiedzi obrony na czas procesu, mieszkańcy również nie chcieli rozmawiać o sprawie, co bardzo zaskoczyło Hurston. Podejrzewała, że mogło to mieć związek z rzekomą działalnością hazardową w którą wplatany był jej mąż Sam McCollum i doktor Adams. Podczas procesu artykuły Hurston były na bieżąco publikowane w gazecie. Ruby McCollum została uznana za winną i skazana na śmierć. Hurston powierzono zadanie napisania relacji do gazety pt. The life story of Ruby McCollum, publikowanej w odcinkach przez trzy miesiące w 1953Hurston, Zora Neale. Series of articles covering the trial: Pittsburgh Courier, October 1952-January 1953. Also, „The Life Story Of Ruby McCollum”, Pittsburgh Courier, Jan-March 1953.. Hurston zakończyła współpracę z Pittsburgh Courier, kiedy między nią a Nunn doszło do konfliktu.
Ponieważ Hurston nie była w stanie wrócić do Live Oak na apelację i drugi proces skontaktowała się z Williamem Bradford Huie, dziennikarzem z którym pracowała w The American Mercury, aby zyskać jego uwagę w sprawie. Huie zrelacjonował cały proces i opracował dane zebrane podczas dochodzenia. Hurston udostępniła mu swoje materiały z pierwszego procesu, lecz uznał ją tylko pokrótce w swojej bestsellerowej książce Ruby McCollum: Woman in the Suwannee Jail (1956)Elizabeth Boyd, „Disquiet”, Review of Tammy Evans, The Silencing of Ruby McCollum: Race, Class, and Gender in the South, H-Net Review, July 2008, accessed 18 March 2014.. Świadectwo McCollum zaznaczyło pierwszy raz w historii, kiedy to kobiecie pochodzenia afroamerykańskiego pozwolono zeznawać co do ojcostwa dziecka wskazując na białego mężczyznę. Hurston wierzyła, że owym zeznaniem Ruby McCollum udowodniła, że była ofiarą „paramour rights”.
Między innymi stanowiskami, Hurston pracowała w Pan American World Aiways Technical Library w Patrick Air Force Base w 1957.
Po przeprowadzce do Fort Pierce pracowała jako nauczyciel zastępczy i jako pokojówka.
Śmierć Ze względu na trudności finansowe i zdrowotne, Hurston znalazła się w domu opieki St. Lucie County na Florydzie, gdzie miała wylew. Zmarła na chorobę serca z nadciśnieniem tętniczym 28 stycznia 1960. Została pochowana w Garden of Heavenly Rest w Fort Pierce na Florydzie. Jej zwłoki znajdowały się w nieoznaczonym grobie do 1973. Za oznaczenie go nazwiskiem i imieniem Hurston są odpowiedzialne powieściopisarka Alice Walker i literaturoznawczyni Charlotte Hunt„Charlotte Hunt, renewed interest in author Hurston,” Tallahassee Democrat, 25 March 25, 1997..
Po śmierci Hurston wszystkie jej dokumenty osobiste oraz dzieła literackie nakazano spalić. Przed całkowitym zniszczeniem uchronił je przyjaciel Hurston – prawnik Patrick DuVal. Dzieła Hurston zostały przekazane bibliotekom Uniwersytetu Florydy w 1961 przez Marjorie Silver – przyjaciółkę i sąsiadkę Hurston. Inne materiały zostały ofiarowane w 1970 i 1971 przez Frances Grover, oraz w 1979 przez Stetsona Kennedy’ego z Federal Writers Project.
Kariera literacka Lata 20 Po przybyciu do Nowego Jorku w 1925, Hurston szybko stała się jedną z głównych pisarek reprezentujących Harlem Renaissance. Na krótko przed wstąpieniem do Barnard College, jej krótkie opowiadanie pt. Spunk zostało wybrane do The New Negro, przełomowej antologii literatury pięknej, poezji i esejów skupiających się na sztuce i literaturze afrykańskiej i afroamerykańskiej W 1926, grupa młodych czarnych pisarzy – Niggerati zaczęła wydawać magazyn literacki Fire!!, na łamach którego prezentowano wielu młodych artystów i pisarzy z Harlem Renaissance. W 1929, Hurston przeprowadziła się do Eau Gallie na Florydzie, gdzie napisała Mules and Men, opublikowany w 1935.
Lata 30 i 40 Do połowy lat 30. Hurston opublikowała kilka krótkich opowiadań uznanych przez krytyków – a także Mules and Men (1935), przełomową pracę z antropologii literackiej, dokumentującą folklor afroamerykański z tartaków Północnej Florydy. W 1930 współpracowała z Langston Hughes nad dramatem pt. Mule Bone: A Comedy of Negro Life In Three Acts. Sztuka ta jednak nigdy nie została wystawiona. Opublikowano ją dopiero w 1991.
Hurston przekładała swoją pracę antropologiczną na sztukę widowiskową. Jej rewia folkowa pt. The Great Day z autentyczną afrykańską piosenką i tańcem, miała premierę w teatrze John Golden w Nowym Jorku w 1932. Mimo pozytywnych recenzji rewia została wystawiona jednorazowo.