Kienesa w Łucku – istniejąca do 1972 w Łucku, ostatnia w Europie drewniana kienesa karaimska. Znajdowała się przy ulicy Karaimskiej, nad brzegiem Styru.
Historia O istnieniu w Łucku dwóch odrębnych synagog – rabanickiej i karaimskiej – mówi już przywilej z 22 grudnia 1506. Kolejna kienesa powstała w mieście prawdopodobnie po 1633 roku. Późniejszą, tutaj opisywaną, wzniesiono po pożarze w 1814. Podczas I wojny światowej została znacznie uszkodzona, a w 1918 obrabowana przez wojska austriackie. Wiadomo, że zrabowano wtedy z niej bogate wyposażenie. Odrestaurowano ją w latach 1924-1926 z zasiłku polskich służb konserwatorskich, co zostało upamiętnione polsko-hebrajskim napisem wewnątrz nawy.
Władze radzieckie zamknęły świątynię dla kultu religijnego i zamieniły na magazyn. Spłonęła podczas pożaru w 1972 roku.
Architektura i wystrój Nakryta była podwójnie łamanym dachem, charakterystycznym dla budownictwa staropolskiego. Jej wnętrze prezentowało się bardzo bogato. Zdobiły je, wykonane prawdopodobnie około 1840, polichromie z motywami roślinnymi i elementami pejzażu.
Znajdujący się na wschodniej ścianie renesansowy echał, mogący pochodzić jeszcze z XVII stulecia, nawiązywał do wzorów dawnej sztuki polskiej, był trójkondygnacyjny z korynckimi kolumienkami po bokach.
Do czasu rabunku dokonanego przez austriackich żołnierzy świątynia była wyposażona w stare gdańskie świeczniki, kryształowe żyrandole, cenne tkaniny, rzeźbione kolumny.
Obszerny opis świątyni wraz z rysunkami sporządził w 1912 malarz Józef Teofil Smoliński. Opisywał on wystrój kienesy w następujący sposób:
Przypisy
Łuck Kategoria:Obiekty sakralne Łucka