thumb|upright|Znak taktyczny frontu/grupy armii Fronty polskie – w zależności od zadania, jakie przed nimi stawiano, a co za tym idzie od wielkości przydzielonych sił i środków fronty w strukturach organizacyjnych Wojska Polskiego spełniały rolę związków operacyjnych lub strategicznych.
Fronty posiadały niestały skład organizacyjny i siłę bojową, mogącą odpowiadać zarówno dywizji, jak i kilku armiom.
1919–1920 Front Wołyński Front Przeciwniemiecki, podlegały mu: Front Litewsko-Białoruski Front Mazowiecki Front Wielkopolski Front Południowo-Zachodni/Śląski, do czerwca 1919: Front Śląski Front Cieszyński Front Pomorski Front Poleski Front Galicyjsko-Wołyński, od lipca 1919: Front Galicyjski/Podolski Front Wołyński (ponownie)
1920 Front gen. Szeptyckiego/Północno-Wschodni/Północny Front gen. Rydza-Śmigłego/Ukraiński/Południowo-Wschodni/Środkowy Front Południowy
1939 Grupa Armii Warszawa/gen. Rómmla Front Północny/Grupa Armii gen. Dąb-Biernackiego Front Środkowy/Grupa Armii gen. Piskora Front Południowy/Grupa Armii gen. Sosnkowskiego Grupa Armii Poznań-Pomorze/Grupa Armii gen. Kutrzeby
Inne W 1944 roku w polskim i radzieckim dowództwie planowano z armii polskich utworzyć Front Polski (na wzór radziecki). Jednak z powodu braku kadry oficerskiej pomysłu zaniechano.
Zgodnie z „Planem zamierzeń organizacyjnych WP na lata 1955–1960” Siły Zbrojne PRL na wypadek wojny z zachodem ze swojego składu miały wydzielić Front Polski/Nadmorski.
Zobacz też fronty radzieckie grupa armii niemieckie grupy armii