mały|Plakat wyborczy NPD z 2005 r.

Die Heimat (z niem. Ojczyzna, dawniej Nationaldemokratische Partei Deutschlands – Die Volksunion, NPD – Die Volksunion, z niem. Narodowodemokratyczna Partia Niemiec – Unia Ludowa) – niemiecka partia o programie neonazistowskim i skrajnie prawicowymA. Hołub, Niemiecka skrajna prawica wobec systemu politycznego RFN – przypadek Narodowodemokratycznej Partii Niemiec, [w:] Świat Idei i Polityki, t. 4 , 2004, s. 135–136.J. Leszkowicz-Baczyński, Wpływ prawicowych ideologii jako źródło spadku zaufania społecznego w Polsce, [w:] Przegląd Polityczny, 63-81, 2017, s. 63.I. Janicka, Nastroje prawicowo-ekstremistyczne społeczeństwa niemieckiego, [w:] Przegląd Polityczny, 3, 145-158, 2016, s. 146.K. Kalinowska, Współczesne przejawy neonazizmu i neofaszyzmu w Polsce, [w:] Świat Idei i Polityki, 2010, tom 10 , s. 172., jest kontynuatorką istniejącej w latach (1950–1964) Niemieckiej Partii Rzeszy. Założona 28 listopada 1964 w Hanowerze, z połączenia kilku mniejszych partii. NPD liczy ok. 7000 członków (2006). Organem prasowym partii jest (gazeta była do 2005 drukowana w Polsce). Skandal finansowy doprowadził partię pod koniec 2008 roku na skraj bankructwa.

Program W swoim programie postuluje m.in. rewizje granic międzypaństwowych, m.in. z Polską oraz docenienie socjalnego dorobku III Rzeszy. Celem NPD jest również zmiana konstytucji, bezpośrednie wybory prezydenckie, renegocjacja układów międzynarodowych, referendum w sprawie członkostwa w UE i przywrócenie marki niemieckiej„Wprost” 2 września 2007, Wakacje z brunatnymi, s. 80.. NPD dąży do wprowadzenia demokracji wzorowanej na szwajcarskich kantonach, które posiadają bardzo szeroką autonomię.

NPD co roku uczestniczy w marszach upamiętniających ofiary bombardowań Drezna.

Wyniki wyborcze thumb|Rozkład głosów na NPD w wyborach parlamentarnych w 2013 Partia nigdy nie miała swojego klubu w Bundestagu. Najbliżej przekroczenia progu wyborczego w wysokości 5% była w roku 1969, gdy zdobyła 4.3% głosów. W wyborach w 2009 roku zdobyła tylko 1,5% głosów, mniej niż Niemiecka Partia Piracka. W wyborach w 2013 uzyskała poparcie 1,3% głosujących. Było ono największe w okręgach wyborczych graniczących z Republiką Czeską oraz Polską, tj. w Sächsische Schweiz-Osterzgebirge (5,1%), Mecklenburgische Seenplatte I – Vorpommern-Greifswald II (4,6%) oraz w Görlitz (4,2%).

Najlepszy wynik w wyborach do lokalnych parlamentów NPD odniosło w roku 1968 zdobywając 9,8% głosów w wyborach do Landtagu Badenii-Wirtembergii. W 2004 NPD zdobyła wspólnie z DVU 9,2% w wyborach do parlamentu Saksonii i wprowadziła 12 posłów, z których jedna trzecia opuściła szeregi tego klubu jeszcze przed zakończeniem kadencji. W kolejnych lokalnych wyborach nie wiodło się NPD już tak dobrze: nie udało się jej wprowadzić ani jednego reprezentanta do lokalnych parlamentów Saary, Turyngii i Hamburga (2004), Nadrenii Północnej-Westfalii i Szlezwika-Holsztynu (2005) oraz Nadrenii-Palatynatu, Berlina i Badenii-Wirtembergii (2006). 6 posłów udało się natomiast wprowadzić w 2005 do 71-osobowego parlamentu Meklemburgii-Pomorza Przedniego.

7 czerwca 2009 NPD odniosła sukces w wyborach komunalnych do rad miast w krajach związkowych: Saksonii, Meklemburgii-Pomorzu Przednim, Saksonii-Anhalt, Turyngii, Badenii-Wirtembergii, Nadrenii-Palatynacie i w Kraju Saary zdobywając ponad 100 mandatów radnych.

W 2009 „pakt Niemcy” z DVU został zerwany. Rada Federalna NPD przegłosowała, że wystawi samodzielną listę w wyborach do Landtagu Brandenburgii, Turyngii, Saksonii i Saary.

Po negocjacjach lider NPD Udo Voigt zgodził się jedynie na wspólny start z DVU w wyborach do parlamentu Kraju Związkowego Brandenburgii.

W 2009 w wyborach do landtagu Saksonii NPD uzyskała 5,6% głosów wyborców.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego (2014) partia uzyskała 1,03% głosów, co zapewniło jej jednego europosła.

Próby delegalizacji partii W 2003 Federalny Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie o delegalizację partii wszczęte na wniosek rządu uzasadniając to tym, że działalność NPD była w dużej części inspirowana przez agentów Federalnego Urzędu Ochrony Konstytucji w kierownictwie partii i nie sposób było odróżnić działań partii od działań wywiadu. Zamiar rozważenia ponownego złożenia przez współrządzące SPD wniosku o delegalizację partii NPD zasugerował przewodniczący Kurt Beck. Miesiąc wcześniej za takim rozwiązaniem opowiedział się także szef frakcji socjaldemokratów w Bundestagu Peter Struck.

Centralna Rada Żydów w Niemczech domaga się delegalizacji partii NPD„Frankfurter Rundschau” z 7 lipca 2007 – wywiad Dietera Graumanna, wiceprzewodniczącego Centralnej Rady Żydów w Niemczech. Według niego neonazistowska NPD musi dostać zakaz działalności, co ma pozbawić ją możliwości siania polityki nienawiści w Niemczech..

Kolejny spór o delegalizacje NPD wybuchł pod koniec listopada 2011 roku po rozbiciu skrajnie prawicowej organizacji terrorystycznej Nationalsozialistischer Untergrund.

Finansowanie Z tytułu dostania się do Landtagu w Schwerinie i stworzenia własnej frakcji z państwowego budżetu NPD otrzymywała rocznie 600 tys. euro.

Oskarżony o oszustwa finansowe i defraudację skarbnik partii Erwin Kremna został aresztowany i postawiony przed sądem za wyprowadzanie pieniędzy z subwencji do sieci prywatnych firm. W maju 2008 Sąd Administracyjny w Berlinie nakazał partii zwrot ponad 850 000 €, których ekwiwalent partia otrzymała pod koniec lat dziewięćdziesiątychNPD muss staatliche Mittel zurückzahlen..

23 stycznia 2024 Federalny Trybunał Konstytucyjny orzekł, że partia nie może być finansowana z państwowych środków przez okres sześciu lat.

Akcja plakatowa „Zatrzymać polską inwazję” „Zatrzymać polską inwazję”, niem. Poleninvasion stoppen to hasło wykorzystywane w akcji plakatowej NPD. Plakaty wywieszono przy granicy z Polską, np. w Löcknitz i Görlitz, prawdopodobnie po raz pierwszy w maju 2009. Sąd w Greifswaldzie nakazał zwrócić NPD usunięte plakaty i zezwolić na ich wieszanie. Później sąd wyższej instancji uznał, że plakaty podżegają do nienawiści i zakazał ich wieszania.

Walka o władzę w partii Podczas zjazdu 4 kwietnia 2009 Udo Pastörs (deputowany i szef frakcji NPD w Landtagu Meklemburgii-Pomorza Przedniego) wystąpił przeciwko Udo Voigtowi jako kandydat na szefa NPD, jednak przegrał w głosowaniu.

Z NPD w wyniku sporów wcześniej odeszło 4 deputowanych (Klaus Baier, Klaus-Jürgen Menzel, Mirko Schmidt i Jürgen Schön) do Landtagu Saksonii.

Tabela z wynikami w wyborach do Landtagów BW BY BE BR HB HH HE MV NI NW RP SL SN ST SH TH 1965 b.d. b.d. 1966 7,4% 3,9% 7,9% 1967 b.d. 8,8% 7,0% 6,9% 5,8% 1968 9,8% 1969 1970 2,9% 2,7% 3,0% 3,2% 1,1% 3,4% 1971 b.d. 2,8% 2,7% 1,3% 1972 b.d. 1973 1974 1,1% 0,8% 1,0% 0,6% 1975 b.d. 1,1% 0,4% 1,1% 0,7% 0,5% 1976 0,9% 1977 1978 0,6% 0,3% 0,4% 1979 b.d. 0,4% 0,7% 0,2% BW BY BE BR HB HH HE MV NI NW RP SL SN ST SH TH 1980 0,1% b.d. b.d. 1981 b.d. 1982 0,6% b.d. b.d. b.d. 1983 b.d. b.d. 0,1% b.d. 1984 b.d. 1985 b.d. b.d. 0,7% 1986 0,5% b.d. b.d. 1987 b.d. b.d. b.d. 0,8% b.d. 1988 2,1% 1,2% 1989 b.d. 1990 b.d. b.d. 0,1% 0,2% 0,2% 0,0% 0,2% 0,7% b.d. 0,2% 1991 b.d. b.d. b.d. b.d. 1992 0,9% b.d. 1993 b.d. 1994 0,1% b.d. 0,1% 0,2% b.d. b.d. b.d. BW BY BE BR HB HH HE MV NI NW RP SL SN ST SH TH 1995 b.d. 0,1% 0,3% b.d. 1996 b.d. 0,4% b.d. 1997 0,1% b.d. 1998 0,2% 1,1% b.d. b.d. 1999 0,8% 0,7% 0,3% 0,2% b.d. 1,4% 0,2% 2000 0,0% 1,0% 2001 0,2% 0,9% b.d. 0,5% 2002 0,8% b.d. 2003 b.d. b.d. b.d. b.d. 2004 b.d. 0,3% 4,0% 9,2% 1,6% 2005 0,9% 1,9% 2006 0,7% 2,6% 7,3% 1,2% b.d. 2007 b.d. 2008 1,2% b.d. 0,9% 1,5% 2009 2,5% 0,9 1,5 5,6 0,9% 4,3 BW BY BE BR HB HH HE MV NI NW RP SL SN ST SH TH

Dostali się do Landtagu Najsilniejsza opozycja poza Landtagiem b.d. nie startowali

Liderzy NPD (1964–1967) (1967–1971) (1971–1990) Günter Deckert (1991–1996) Udo Voigt (1996–2011) Holger Apfel (2011–2013) Udo Pastörs (2013–2014) (2014–2024) Peter Schreiber (od 2024)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa NPD Strona Deutsche Stimme

Kategoria:Partie nacjonalistyczne Kategoria:Nacjonalizm niemiecki Kategoria:Neonazizm w Niemczech Kategoria:Niemieckie partie eurosceptyczne Kategoria:Niemieckie skrajnie prawicowe partie polityczne