Mireille Darc, właśc. Mireille Christiane Gabrielle Aimée Aigroz (ur. 15 maja 1938 w Tulonie, zm. 28 sierpnia 2017 w Paryżu) – francuska aktorka, modelka i reżyserka.

Życiorys thumb|170px|left|Mireille Darc (1989)

Urodziła się i spędziła dzieciństwo w Tulonie, w departamencie Var. Jej matka, Gabrielle Reynaudo, poczęła ją z marynarzem, który przejeżdżał przez Tulon. Jej przybranym ojcem był Marcel Aigroz, ogrodnik. Miała przybranych braci: Rogera (1926–1985) i Maurice’a (ur. 1928). Wkrótce po wypowiedzeniu wojny we wrześniu 1939, rodzice wysłali ją wraz z dwoma starszymi braćmi do Szwajcarii, by zamieszkali u sióstr ojca w Les Plans-sur-Bex. Później dzieci wróciły do ​​Tulonu, gdzie matka prowadziła niewielki sklep spożywczy, a ojciec pracował jako ogrodnik. Rodzina żyła skromnie, a niekiedy wręcz w ubóstwie.

Mireille Aigroz uczęszczała do szkoły Valbourdin, a następnie do szkoły średniej dla dziewcząt, zanim przerwała naukę w wieku piętnastu lat, by poświęcić się tańcowi. Zapisała się do Regionalnego Konserwatorium w Tulonie, które w tamtym czasie było bezpłatne. Ukończyła je w 1957, otrzymując nagrodę za wybitne osiągnięcia oraz list polecający. W 1959 wyjechała do Paryża, by spróbować sił w aktorstwie; początkowo imała się różnych zajęć, zanim została zatrudniona jako modelka, a następnie zaczęła otrzymywać role na paryskich scenach.

Po raz pierwszy trafiła na ekran jako królowa komedii w telewizyjnej adaptacji dramatu Williama Shakespeare’a Hamlet, książę Danii (Hamlet, Prince de Danemark, 1960). Prawdziwy rozkwit jej talentu nastąpił dzięki głównym rolom w filmach telewizyjnych: Hauteclaire, czyli szczęście w zbrodni (Hauteclaire ou le Bonheur dans le crime, 1961) jako tajemnicza Hauteclaire Stassin i melodramacie ORTF La Grande Bretèche (1961) na podstawie powieści Honoriusza Balzaka jako Jane.

W latach 60. była jedną z najbardziej lubianych aktorek kina francuskiego. Wystąpiła w dwóch dramatach kryminalnych Uwięziony przez strach (Les distractions, 1960) jako Maïa z Jeanem Paulem Belmondo i Umierająca miłość (Mourir d’amour, 1960) w roli służącej Mariette, komediodramacie Nowi arystokraci (Les nouveaux aristocrates, 1960) jako Milou Rivoire oraz komedii romantycznej Rogera Vadima Kłopotliwa narzeczona (La bride sur le cou, 1961) w roli Marie–Jeanne z Brigitte Bardot. Przełomem w jej karierze okazała się rola dystyngowanej Patricii Monestier w komedii Jeana Giraulta Koko (Pouic-Pouic, 1963) u boku Louisa de Funèsa. Za tytułową rolę w dramacie psychologicznym Galia (1966) otrzymała nagrodę na festiwalu filmowym w Mar del Plata w Argentynie. W surrealistycznej czarnej komedii Jean-Luca Godarda Koniec tygodnia (Week End, 1967) została obsadzona w roli Corinne Durand, która wspólnie z mężem wyrusza w podróż samochodem do rodziców żony z zamiarem zabicia ich dla spadku.

W komedii szpiegowskiej Tajemniczy blondyn w czarnym bucie (Le grand blond avec une chaussure noire, 1972) i jej sequelu Powrót tajemniczego blondyna (Le Retour du grand blond, 1974) z Pierrem Richardem pojawiła się jako Christine. Reżyser Édouard Molinaro zaangażował ją do roli Christine w komediodramacie Różowy telefon (Le téléphone rose, 1975) na podstawie scenariusza Francisa Vebera; zdjęcia do filmu kręcone były w Hali Mirowskiej w Warszawie. W czarnej komedii Śmierć z komputera (L’ordinateur des pompes funèbres, 1976) z Jeanem-Louisem Trintignantem zagrała postać sekretarki Charlotte.

Przez piętnaście lat Mireille Darc była partnerką partnerką aktora Alaina Delona, którego poznała na planie filmu Jeff (1968), a potem razem zagrali w dramacie gangsterskim Jacques’a Deraya Borsalino (Borsalino, 1970), melodramacie Madly (1970), psychologicznym dreszczowcu kryminalnym Georges’a Lautnera Lodowate serce (Les seins de glace, 1974), dreszczowcu Georges’a Lautnera Śmierć człowieka skorumpowanego (Mort d’un pourri, 1977) i ekranizacji powieści Paula Moranda Człowiek pod presją (L’Homme pressé, 1977) w reż. Édouarda Molinaro. Ponieważ wada serca sprawiała, że ​​ciąża stanowiłaby zagrożenie dla jej życia, para rozstała się w czerwcu 1983 – powodem była chęć posiadania przez Alaina Delona kolejnych dzieci. Mimo to połączyła ich prawdziwa przyjaźń.

W 1989 zasiadła po drugiej stronie kamery jako reżyser filmu Barbarzyńca (La Barbare) z Ángelą Moliną.

Od 1983 była w nieformalnym związku z pisarzem Pierre’em Barretą, dyrektorem tygodnika „L’Express”, a później prezesem stacji Europe 1, który zmarł w 1988. W 1996 poznała paryskiego architekta Pascala Despreza, za którego wyszła za mąż 29 czerwca 2002.

W latach 80. przeżyła ciężką katastrofę samochodową i przeszła operację serca. W 2013 przeszła kolejną operację na otwartym sercu, a w 2016 doznała kilku krwotoków. Zmarła 28 sierpnia 2017 na 8. dzielnicy Paryża, w stanie śpiączki, w wieku 79 lat.

Filmografia 1962: Diabelskie sztuczki (org. Le Diable et les Dix Commandements) jako koleżanka Tani 1962: Inspektor Leclerc (L’inspecteur Leclerc albo L’inspecteur Leclerc enquête), jako Georgette 1963: Inspektor Leclerc (L’inspecteur Leclerc albo L’inspecteur Leclerc enquête), jako Brigitte 1963: Koko (Pouic-Pouic), jako Patricia 1964: Wąchać kwiatki od spodu, jako Rockie 1965: Ci wspaniali młodzieńcy w swych szalejących gruchotach (Monte Carlo or bust!), jako Marie-Claude 1970: Borsalino (Borsalino) jako prostytutka 1972: Tajemniczy blondyn w czarnym bucie (Le Grand blond avec une chaussure noire), jako Christine 1974: Powrót tajemniczego blondyna (Le Retour du grand blond), jako Christine

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Francuskie aktorki filmowe Kategoria:Francuskie modelki Kategoria:Francuscy reżyserzy filmowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Tulonie Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 2017