Ophiacodon – rodzaj drapieżnego pelykozaura, żyjącego w późnym karbonie i wczesnym permie. Zwierzę to stanowi najlepiej poznanego przedstawiciela rodziny Ophiacodontidae z powodu powszechnego występowania jego skamieniałości na terenie obecnej Ameryki Północnej. Szczątki odkryto między innymi w kanadyjskiej Nowej Szkocji oraz stanach Ohio i Teksas.
thumb|left|230px|Sylwetka
Jednym z jego najbliższych krewnych był prawdopodobnie Archaeothyris.
Uważa się, że podobnie jak inni reprezentanci jego rodziny, Ophiacodon był zwierzęciem wiodącym ziemno-wodny tryb życia. Mógł żyć nad brzegami strumieni oraz bagien, polując na ryby i płazy.
W porównaniu z występującymi wcześniej pelykozaurami, na przykład haptodusem, było to dość duże zwierzę. Jego długość wynosiła 1,5 -2,5 metra, przy szacowanej masie ciała 30 -50 kilogramów.
Ophiacodon dzielił z innymi przedstawicielami Ophiacodontidae takie cechy, jak spora w porównaniu z tułowiem głowa oraz mocne obręcze kończyn (być może dostosowane do dźwigania ciężkich głów zwierząt).
Czaszka Ophiacodona była wysoka i wąska. Długie szczęki wyposażone były w liczne zęby.
Gatunki Ophiacodon grandis, Ophiacodon hilli, Ophiacodon major, Ophiacodon mirus, Ophiacodon navajovicus, Ophiacodon retroversus, Ophiacodon uniformis.
Bibliografia https://web.archive.org/web/20070519080147/http://www.dinoruss.com/de_4/5c5f53c.htm https://kb.osu.edu/dspace/bitstream/1811/5007/1/V64N03_217.pdf (John J. Stephens, Ophiacodon from Ohio). https://web.archive.org/web/20070524221246/http://www.palaeos.com/Vertebrates/Units/Unit390/390.300.html
Kategoria:Ofiakodonty Kategoria:Synapsydy karbonu Kategoria:Synapsydy permu